Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Θλίψη και πάλι θλίψη


Διαβάζω τελευταία στα πρωτοσέλιδα ολοένα και περισσότερα περιστατικά αυτοκτονιών. Είναι ένα πολύ δυσάρεστο θέμα, που νομίζω κανείς μας δεν έχει κάτσει να σκεφτεί καθόλου γιατί ένας συνάνθρωπος μας έβαλε τέλος στην ζωή του. Το βλέπουμε στις ειδήσεις, το ακούμε στα ραδιόφωνα αλλά ούτε καν δίνουμε σημασία στο γεγονός.

Η μέρα μου ξεκίνησε διαβάζοντας ένα χθεσινό θέμα για την αυτοκτονία ενός 47χρονου πατέρα δύο παιδιών. Ένας νέος άνθρωπος πήδηξε από μια ταράτσα, αφήνοντας ορφανά τα παιδιά του με ένα ψυχολογικό τραύμα που θα το κουβαλάνε μια ζωή μέσα τους. Πριν λίγες μέρες πάλι διάβασα για έναν ηλικιωμένο που αυτοκτόνησε στην Κρήτη και πριν από αυτό για μια κοπέλα στις Σέρρες, μια μητέρα στην Κατερίνη, μια γυναίκα στη Χαλκίδα. Οι αυτοκτονίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω στο θέμα, άλλωστε δεν μου είναι καθόλου ευχάριστο που γράφω και σκέφτομαι όλες αυτές τις ιστορίες. Το μόνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι καλό θα ήταν να κοιτάμε και λίγο γύρω μας και όχι μόνο τον εαυτό μας. Να κοιτάμε τον διπλανό μας και να τον ρωτάμε αν είναι καλά, αν χρειάζεται κάποια βοήθεια. Να μην περπατάμε και να κοιτάμε μόνο κάτω, να κοιτάμε λίγο δεξιά και αριστερά μήπως κάποιος έχει την ανάγκη μας. Γιατί να ξέρετε, η βοήθεια δεν είναι απαραίτητα μόνο οικονομική, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να βοηθήσεις κάποιον. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα τηλέφωνο, ένα πιάτο φαγητό, μια γλυκιά κουβέντα.

 Είναι θλιβερό να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι έξω που είναι ολομόναχοι και να μην έχω κανέναν να τους βοηθήσει ώστε να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους. Είναι ακόμα πιο θλιβερό να νομίζουν ότι η λύση των προβλημάτων είναι η αυτοκτονία. Θλίψη και πάλι θλίψη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου