Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Ανακαλύπτοντας τη Γαλλική Ριβιέρα



Σχεδόν καλοκαίρι και στο μυαλό μου ήρθε ένα περσινό ταξίδι που είχα κάνει τέτοια εποχή, στη λεγόμενη Κυανή Ακτή της Νότιας Γαλλίας. Η Γαλλική Ριβιέρα όπως αλλιώς είναι γνωστή, είναι μια περιοχή που καλύπτει τη νοτιοανατολική ακτογραμμή της χώρας, καθώς και το πριγκιπάτο του Μονακό. Μάλιστα, συνεχίζεται και στη γειτονική Ιταλία, όπου πλέον μετονομάζεται σε (σωστά το μαντέψατε) Ιταλική Ριβιέρα.
Απολαμβάνοντας τον απογευματινό ήλιο στην Αντίμπ 

Αφορμή για αυτό μου το ταξίδι – αν και δε χρειαζόμουν κάποια συγκεκριμένη αφορμή για να επισκεφτώ ένα τέτοιο όμορφο μέρος – ήταν η επίσκεψή μου στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών, το οποίο γίνεται κάθε χρόνο στα μέσα περίπου του Μαΐου. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες γιορτές του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπου συγκεντρώνει ανθρώπους του χώρου ενώ θέση παίρνουν πολλές αγοραπωλησίες ταινιών και όχι μόνο. Η πόλη των Καννών βουλιάζει από κόσμο, ενώ ο ζεστός καιρός αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο για μια ξεχωριστή εμπειρία. Θα μιλήσω όμως για τις Κάννες στη συνέχεια.

Η αφίσα του 69ου φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών

Είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτομαι τη νότια Γαλλία, έχοντας ήδη περάσει 8 χρόνια από την πρώτη μου επίσκεψη, αλλά η αίσθηση είναι ακόμη η ίδια, αμέσως μετά την  προσγείωσή μου στο αεροδρόμιο της Νίκαιας. Όπως και την πρώτη φορά, ταξιδεύω μόνος μου και τώρα, όμως προς ευχάριστη έκπληξή μου, θα συναντήσω μια καλή φίλη σε μια γειτονική πόλη, την Αντίμπ  - περισσότερα γι’ αυτή την πόλη παρακάτω.

My name is Bond, James Bond

Ας ξεκινήσω από τον πρώτο μου προορισμό, τη Νίκαια. Όπως έχω πει σε πολλούς φίλους μου, είναι μια πόλη όπου θα μπορούσα να ζήσω και μόνιμα. Συνδυάζει αρκετά στοιχεία που συνθέτουν για μένα την ιδανική πόλη, όπως τη θάλασσα με το βουνό, τη μοντέρνα με την κλασική αρχιτεκτονική, τους κεντρικούς πολύβουους δρόμους με τα στενά σοκάκια που σε οδηγούν σε κρυφές γειτονιές και άλλα πολλά.

Η παραλία της Νίκαιας από ψηλά

Κεντρικός δρόμος στη Νίκαια

Στη Νίκαια υπάρχει έντονο το Ελληνικό στοιχείο, όπως ονομασίες δρόμων και κτιρίων με Ελληνικά ονόματα. Ας μην ξεχνάμε ότι η πόλη ιδρύθηκε από Έλληνες το 350 π.Χ. προς τιμήν της θεάς Νίκης (αρχικά ονομαζόταν Nikaia – πλέον είναι Nice – προφέρεται Νις). Ένα από τα πιο γνωστά μέρη της πόλης είναι η Promenade Des Anglais (μεταφράζεται ως δρόμος περιπάτου των Άγγλων), ή αλλιώς η παραλιακή οδός γεμάτη από φοινικόδεντρα και την αμμώδης παραλία που εκτείνεται αρκετά χιλιόμετρα κατά μήκος της πόλης. Η πόλη προσφέρεται για ατελείωτο περπάτημα, με γραφικούς δρόμους, πάρκα, μουσεία και φυσικά την παραλία, όλα έτοιμα προς εξερεύνηση.

Ένα σοκάκι στη Νίκαια

Μία ώρα μακριά με το λεωφορείο βρίσκεται η πόλη των Καννών, μια μικρή παραλιακή πόλη που κάθε Μάιο βρίθει από ζωή λόγω του φεστιβάλ. Είναι βολική για περπάτημα λόγω του μικρού μεγέθους της, ενώ αξίζει να ανέβει κανείς το λόφο που ξεκινά από το σταθμό των λεωφορείων και να απολαύσει τη θέα ολόκληρης της πόλης όταν φτάσει στην κορυφή. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, πέτυχα αρκετούς αστέρες του κινηματογράφου που περπατούσαν το κόκκινο χαλί στις πρεμιέρες ταινιών κάθε απόγευμα, ενώ αρκετοί βόλταραν στους δρόμους της πόλης οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.

Το κόκκινο χαλί αλλάζει κάθε μεσημέρι κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ

Ο σταθμός των λεωφορείων των Καννών με την υπέροχα ζωγραφισμένη πρόσοψη

Ανατολικά της Νίκαιας, περίπου μία ώρα με το λεωφορείο, βρίσκεται το Μονακό. Δεν το επισκέφτηκα αυτή τη φορά, αλλά είχα πάει εκεί το 2009. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα όταν έφτασα εκεί ήταν ο μεγάλος αριθμός των γιοτ που ήταν παρκαρισμένα στη μαρίνα, καθώς και τα πανάκριβα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Την ίδια περίοδο με την εκδρομή μου συνέβαινε και η Φόρμουλα Ένα, οπότε επ’ ευκαιρίας απόλαυσα και έναν αγώνα από κοντά, ανεβαίνοντας το λόφο που βρίσκεται κοντά στο λιμάνι που είχε κλείσει για τον αγώνα, και γλιτώνοντας το ακριβό εισιτήριο των κερκίδων. Ευχαριστώ λοιπόν τους ντόπιους που μου πρότειναν εναλλακτικές – και προπάντων δωρεάν! - μεθόδους παρακολούθησης του αγώνα.

Το Μονακό από ψηλά

Η μαρίνα του Μονακό με τα πολυάριθμα γιοτ

Τέλος, η Αντίμπ είναι μια πόλη που βρίσκεται μισή ώρα από τις Κάννες και μου θύμισε αρκετά μια άλλη, Ελληνική πόλη. Οι πολυκατοικίες, οι δρόμοι, υπήρχε μια γνώριμη αίσθηση στον αέρα. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι η παραλία μπροστά ήταν κατάλληλη για μπάνιο, με αμμουδιά και φοίνικες κατά μήκος του πεζόδρομου, ένιωθα ότι ήμουν στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη. :P Εντάξει, για να πω την αλήθεια υπήρχαν κι άλλα πράγματα που την έκαναν ξεχωριστή, αλλά προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτά.

Κτίριο στην Αντίμπ
Ένας γιγαντιαίος άνθρωπος φτιαγμένος από γράμματα στην Αντίμπ

Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες ακόμη για τη νότια Γαλλία, αλλά νιώθω ότι οι φωτογραφίες λένε την ιστορία καλύτερα από τα λόγια. 


Η είσοδος του Palais Des Festivals στις Κάννες

Κάννες από ψηλά
Συντριβάνια δροσίζουν τον κόσμο στη Νίκαια

Ένα εσπρεσάκι με καλή παρέα

Ξεκουράζοντας σε ένα παγκάκι

Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, bon voyage!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου