Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Θάνατος δημοσίου υπαλλήλου

Είσαι πτυχιούχος δημόσιος υπάλληλος 25 χρόνια. Έχεις φτάσει αισίως τα 50 έτη ζωής. Είσαι ασφαλισμένος τώρα πια στον ΕΟΠΥΥ. Σου κρατούν πολύ μεγάλο μέρος από το μισθό σου, ο οποίος καθαρά δεν ξεπερνά κατά πολύ τα 1000 ευρώ μηνιαίως και με αυτά έχεις να θρέψεις την τετραμελή κατά μέσο όρο οικογένειά σου και να πληρώσεις όλα τα χαράτσια που σου επιβάλλουν. Χώρια ότι φορολογείσαι και για το τελευταίο ευρώ σου, την ίδια στιγμή που τα μεγάλα ψάρια, αλλά και όλοι σχεδόν οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν άγρια, αλλά αν τους ακούσεις έχουν ψωμοτύρι τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων ως πανάκεια της κρίσης τους. Τι ηλίθιοι και χαιρέκακοι!
  Ο μισθός σου τόσα χρόνια πριν από την κρίση υπολειπόταν πολύ του μισθού των ιδιωτικών υπαλλήλων, αυτών που χωρίς πτυχία ή απολυτήρια λυκείου λόγω της ευνοϊκής τους τύχης και εποχής αποκτούσαν μια θέση Manager σε κάποιο μαγαζί, πληρώνονταν αδρά, σήκωσαν τη μυτόνγκα τους, έγιναν νεόπλουτοι, ξόδευαν ασύστολα πλαστικό χρήμα και τώρα πια υπάγονται στο Νόμο Κατσέλη, κλαίνε για να τους λυπηθείς ενώ έχουν φάει λεφτά που δεν έχεις δει καν στον ύπνο σου και ταυτόχρονα θέλουν το κακό σου. Τόσο τους κόβει. Δεν θέλουν την δική τους πρόοδο, αλλά τη δική σου καταστροφή. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι η οικονομία είναι φαύλος κύκλος και ότι η δική σου απόλυση θα σημάνει το δικό τους θάνατο.

Στο θέμα μας τώρα. Φτάνει η στιγμή που αρρωσταίνεις από καρκίνο και η περιουσία και ο μισθός σου δεν φτάνουν επ΄ ουδενί για την ίασή σου σε ιδιωτικό ιατρικό κέντρο ή σε κάποιον κορυφαίο στον τομέα του γιατρό. Αυτομάτως λοιπόν αφήνεσαι στα χέρια των δημόσιων νοσοκομείων στην αισχρή κατάσταση που αυτά βρίσκονται, άρα αναγκαστικά οι πιθανότητες επιβίωσής σου εκμηδενίζονται.

Κάνεις λοιπόν την επέμβασή σου, η οποία φυσικά και δεν πηγαίνει καλά και καταλήγεις στο κρεβάτι της εντατικής. Εκεί ακριβώς αρχίζει ο αναξιοπρεπής θάνατός σου. Είσαι πεταμένος σε ένα κρεβάτι που κοιτάς το ταβάνι όλη μέρα. Βρώμικος και απεριποίητος. Μόνος και αβοήθητος. Ξεχασμένος από γιατρούς και υπομένοντας την άσχημη συμπεριφορά των νοσοκόμων, γιατί για αυτούς είσαι άλλο ένα περιστατικό ετοιμοθάνατου. Και έχουν δει πολλούς θανάτους και ο θάνατος έχει χάσει για αυτούς τη σημασία του. Και ο επικείμενος θάνατός σου δεν σημαίνει τίποτα απολύτως για αυτούς. 

Και έτσι απλά και ήσυχα σβήνει η ζωή σου. Η μέτρια σε όλα ζωή ενός μέρμηγκα που έζησε νομότυπα, με μέτρο και μέσα στο πλαίσιο που του επιβλήθηκε και του επιτράπηκε να διαγράψει την πορεία του. Πέθανες στο ελληνικό σύστημα υγείας που έχεις χρυσοπληρώσει και ίσως και εξαιτίας αυτού, αλλά ποιός επιρρίπτει ευθύνες και κυνηγάει φαντάσματα....

Η Μάρθα, ετών 49 και επί 25ετίας δημόσιος υπάλληλος, πέθανε στις 18 Ιουλίου 2016 σε δημόσιο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Άλουστη, βρώμικη, σκιά του εαυτού της και μη θυμίζοντας σε τίποτα την ίδια 20 μέρες πριν που νοσηλεύτηκε. Τελευταίες της λέξεις ήταν << κουράστηκα πια να κοιτάζω το ταβάνι>>.

4 σχόλια:

  1. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη η "Μάρθα" και καλή δύναμη στην οικογένεια της.
    Θέλω να διαφωνήσω όμως με μερικές φράσεις που διάβασα, "αναγκαστικά οι πιθανότητες επιβίωσης σου εκμηδενίζονται", "Κάνεις την επέμβασή σου, η οποία *φυσικά* και δεν πηγαίνει καλά", "Ξεχασμένος από γιατρούς και υπομένοντας την άσχημη συμπεριφορά των νοσοκόμων"...
    Εκμηδενίζουν τον αγώνα τόσων και τόσων ιατρών και νοσηλευτών, τα ξανύχτια τους, το άγχος και την αγωνία τους, τις θυσίες τους. Σε αυτά τα δημόσια νοσοκομεία με το λιγοστό εξπλισμό που διαθέτουν.
    Μπροστά στην άδικη απώλεια μιας ζωής, ειδικά νέας σχετικά, δύσκολο να επικεντρωθείς σε κάτι άλλο και ν αναλογιστείς κάποια πράγματα, μα να θυμάσαι πως κανείς δεν έγινε γιατρός για τα λιγοστά λεφτά ούτε για το ευέλικτο ωράριο(εκτώς ίσως από κάποιους τους χερουργούς και δη πλαστικούς). Το επέλεξαν με πλήρη επίγνωση της δυσαναλογίας προσπάθειας/ανταμοιβής. Καθημερινά ακούν 40 καντήλια και 2 ευχαριστώ, ανάμεσα σε ασθενείς και συγγενείες που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκεις και εσύ και ο χώρος διότι πρόκειται για δημόσιο.
    Και όμως ο ιατρός θα είναι εκεί και αύριο, και την επόμενη μέρα, και μετά από αυτή, με μαύρους κύκλους, με τσαλακωμένη ποδιά, με περισσότερη καφεϊνη μέσα του απ όσο θα πρότεινε ο ίδιος στους ασθενείς του, ίσως με παιδιά στο σπίτι να τον βλέπουν λίγες ώρες τις μισές από τις οποίες θα πρέπει να κοιμάται για να ξεκουραστεί επιτέλους.
    Και κάθε πρωί ν αναρωτιέσαι αν τελικά άξιζε. Kαι όταν δείς αυτόν τον 1 που θα σου πεί ευχαριστώ, όταν δείς τη μαμά/μπαμπά/γιαγιά να βγαίνει από την πόρτα με τα παιδάκια επιτέλους καλά, λες ΝΑΙ αξίζει! Ας μη τα ισοπεδώνουμε έτσι λοιπόν.
    Και πάλι ας είναι ελαφύ το χώμα που θα τη σκεπάσει και συλλυπητήρια αν την ήξερες προσωπικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά λυπητερή ιστορία. Ίσως λίγο αυστηρά τα λόγια όπως γράφει και ο φίλος από πάνω, αλλά δυστυχώς είναι αλήθεια. Είτε υπάρχει εξοπλισμός είτε όχι, είτε πληρώνονται οι γιατροί είτε όχι, πρέπει όπως και να έχει να είναι άνθρωποι. Επέλεξαν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο με όσες δυσκολίες και να έχει. Έχω και εγώ προσωπικές εμπειρίες με γιατρούς σε νοσοκομεία, οι οποίοι ήταν αγενέστατοι, δεν σου απαντούσαν σε απλές ερωτήσεις που έκανες με πολύ ευγενικό τρόπο. Απλά γυρνούσαν τη πλάτη σου η έλεγαν δυο μισόλογα μέσα από το στόμα τους. Και εσύ να κάθεσαι να περιμένεις και να έχεις τον άνθρωπο σου στο κρεβάτι του πόνου χωρίς να ξέρεις τι να κάνεις. Κανείς δεν είπε οτι η δουλειά τους είναι εύκολη, αλλά αν δεν μπορούν ας μην την κάνουν. Όσο για τη κοπέλα κρίμα, αυτή είναι η αλήθεια της χώρας μας.

      Υ.Γ Φυσικά και είναι άδικο να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, αλλά δυστυχώς είναι πολλές οι ιστορίες και τα βιώματα που έχουμε ζήσει ή έχουμε ακούσει από άλλους.

      Διαγραφή
    2. Σχεδόν όλοι οι γιατροί ξεκινούν πολλύ ευγενικοί. Συνήθως όσο νεότεροι είναι τόσο πιο ευγενικοί θα είναι. Δυστυχώς όταν έχεις ν αντιμετοπίσεις καθημερινά περιστατικά τα οποία μπορεί και να καταλλήξουν, το συναισθυνατικό τίμημα είναι τέτοιο που σιγά σιγά αποστασιοποιούνται από τον ασθενή ως άμυνα και πλέον η ευγένεια γίνεται πιο τυπική, ή και ελλαχιστοποιείται.
      Δεν έχω δεί γιατρό όμως που να ήταν αγενής εκτώς και αν έπρεπε να δώσει την ίδια οδηγία για πολλοστή φορά ελιτε σε ασθενείς είτε σε παράλογους συγγενείς.
      Τώρα για αναίτια αγένια...το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως κάποιοι τη βγάζουν όταν δε μπορούν ν απαντήσουν ή απλά δεν ξέρουν. Άτομα που πιθανότατα δεν είναι καλοί ιατροί ομως παρ όλα αυτά πρέπει να συνεχίσουν να φαίνονται αυθεντίες. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί. Και το ξέρουν και οι συνάδελφοι τους με τί άτομα έχουν να κάνουν, πολλές φορές ένας ιατρός εκτώς των άλλων έχει να πολεμήσει ενάντια και σε αυτόυς. Αλλά δε μπορούν να γίνουν και πολλά, το τί αρμοδιότητες θα έχουν εξαρτάται από τους επιμελητές/διευθυντές της κάθε κλινικής. Αν τώρα είναι και ο επιμελητής μια από τα ίδια...δύσκολη κατάσταση. Όπως παντού, θα υπάρχουν περιπτώσεις από άτομα που σπρόχνωνται χωρίς να το αξίζουν λόγω κομματικού υπόβαθρου. Αυτοί είναι ο καρκίνος κάθε επαγγέλματος, και πώς θα τον βγάλουμε...

      Διαγραφή
  2. Στην ιστορία της Μάρθας, πράγματι οι γιατροί ήταν άφαντοι και αμίλητοι παρά την πολύ άσχημη κατάστασή της. Ρωτούσε η οικογένειά της τους γιατρούς για κάποια ενημέρωση, αλλά αυτοί έφευγαν αμίλητοι και θιγμένοι. Μέχρι το πρόωρο τέλος της δεν τους είχαν ενημερώσει για τη σοβαρότατη κατάστασή της ή για τη θεραπεία που της εφάρμοζαν. Φανταστείτε την αγωνία αυτών των ανθρώπων και φυσικά και της ίδιας της Μάρθας, να τη βλέπουν να σβήνει σιγά σιγά και να είναι αφημένοι στα χέρια των γιατρών και αυτοί να μην κάνουν τίποτα δραστικό ή έστω να τους γνωστοποιούν την κατάσταση ώστε να προλάβουν να δράσουν αλλιώς.

    Επίσης, όντως υπήρχε μία νοσοκόμα που της φερόταν απαίσια, όπως κατάφερε η ίδια η Μάρθα να υποδείξει με έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας με νοήματα και βλέμματα που ανέπτυξε με τον σύζυγό της. Μάλιστα όταν αυτός της είπε να πάει να πιάσει την εν λόγω νοσοκόμα η Μάρθα ταράχτηκε τόσο πολύ από τον φόβο της να μην το κάνει που μόνο που δεν πέταξε τη συσκευή οξυγόνου από πάνω της παρά την αδυναμία της.

    Από εκεί και πέρα είναι γεγονός ότι η Ελλάδα βγάζει τους σπουδαιότερους γιατρούς παγκοσμίως και μετά τους διώχνει στο εξωτερικό γιατί δεν τους πληρώνει. Τους προσφέρει ελάχιστα μέσα και απαίσιες υποδομές κάνοντας το λειτούργημα όσων έχουν το θάρρος ή την ανάγκη να το ασκήσουν σε ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο ακόμα δυσχερέστερο από ότι ήδη είναι.

    Είναι όμως επίσης γεγονός ότι τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς τους βλέπουμε σαν θεούς, αλλά δυστυχώς και οι περισσότεροι από αυτούς μας αντικρύζουν αφ' υψηλού σαν θεοί και μας φέρονται ανάλογα.

    Η λύση λοιπόν πρέπει να δοθεί από το ελληνικό κράτος, το οποίο επιτέλους πρέπει να εξυγιάνει το σύστημα δημόσιας υγείας, ώστε και οι γιατροί να επιτελούν όσο πιο σωστά μπορούν το έργο τους, αλλά και για να σώζονται περισσότερες ζωές. Μέχρι όμως να πραγματοποιηθεί αυτή η ουτοπία, όλοι πρέπει να φερόμαστε με ανθρωπιά. Και οι γιατροί σε εμάς και φυσικά εμείς σε αυτούς. Γιατί στην χώρα που ζούμε μόνο από τον συνάνθρωπο μπορούμε να βοηθηθούμε και από καμία ανώτερη ή κρατική δύναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή