Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Μόνος στο Βερολίνο


Μπορεί να διάβασα το βιβλίο << Μόνος στο Βερολίνο>> του Χανς Φαλάντα από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ εδώ και χρόνια, αλλά το παρουσιάζω σήμερα με αφορμή τη μεταφορά του στον κινηματογράφο από τον Βίνσεντ Περέζ, με τους Έμμα Τόμσον,  Μπρένταν Γκλίσον και Ντάνιελ Μπρουλ. Ως βιβλίο είναι αριστούργημα.Είναι αληθινό και πολύ συγκινητικό! Ως ταινία θα μου πείτε εσείς!  

Λίγα λόγια για την υπόθεσή του, που είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Βερολίνο, 1940, το γέρικο ζευγάρι Όττο και Άννα Κβάνγκελ υπομένει παθητικά το ναζιστικό καθεστώς έως ότου ο μοναχογιός τους σκοτώνεται στο μέτωπο.
Μόνο τότε, μέσα από τον πόνο της απώλειας, ξυπνούν, βρίσκουν τη δύναμη και επαναστατούν. Η αντίστασή τους είναι ήσυχη, αλλά γενναία. Γράφουν καρτ ποστάλ καλώντας το γερμανικό λαό σε αντίσταση απέναντι στο καθεστώς του Χίτλερ και τις μοιράζουν σε ολόκληρο το Βερολίνο. Αν τους πιάσουν, η εκτέλεση είναι βέβαιη. 

Θα τους πιάσουν; Θα έχει αντίκτυπο η αντίστασή τους στον παθητικό γερμανικό λαό; Θα υπερισχύσει η ελπίδα ή ο φόβος; Αξίζει τελικά να προσπαθούμε να αφυπνίσουμε τον κοιμισμένο λαό με κίνδυνο τον δικό μας θάνατο; Και αν τελικά το προσπαθήσουμε, τότε θέλουμε να ξέρουμε την αλήθεια; Ότι δηλαδή θυσιαστήκαμε χωρίς να καταφέρουμε τελικά να αλλάξουμε τον κόσμο ούτε στο ελάχιστο;

Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα πρώτα αντιναζιστικά βιβλία από Γερμανό, αφού γράφτηκε το 1947 μέσα σε μόλις 24 μέρες και λίγες προτού ο Χανς Φαλάντα πεθάνει. Σημαντικό είναι να τονιστεί ότι μεταφράστηκε στα αγγλικά μόλις το 2009.

Διαβάστε το, προβληματιστείτε και σκεφτείτε! 

2 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρον ακούγεται, αλλά θα ήθελα ν ακούσω λίγα λόγια παραπάνω. Πόσες σελίδες είναι, ο συγραφέας τί πρόσωπο χρησιμοποιεί, έχει περιγραφικό διηγηματικό στυλ ή εστιάζει περισσότερο σε σκέψεις και συναισθήματα?
    Περιμένουμε να δείς και την ταινία και να μας πείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι σελίδες είναι 670, αλλά μη σας τρομάζει το νούμερο. Άμα το αρχίσετε είναι τόσο ενδιαφέρον και συγκινητικό και ευκολοδιάβαστο, που κυλάνε οι σελίδες και δεν το καταλαβαίνεις. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το γ' πρόσωπο στην αφήγησή του που είναι γρήγορη και στραμμένη στα γεγονότα και τα συναισθήματα και όχι σε περιγραφές. Καλές αναγνώσεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή