Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Αδριανούπολη (Edirne)

Αυτή τη φορά ο Homo και η παρέα του, επισκέφθηκε έναν εναλλακτικό προορισμό, αρκετά διαφορετικό από τους συνηθισμένους. Την Αδριανούπολη ή όπως είναι η ονομασία της στα τούρκικα, Edirne.



Η Αδριανούπολη υπήρξε τρίτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1363 ως το 1453, πριν η Κωνσταντινούπολη γίνει η τέταρτη και οριστική πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός των Ελλήνων που ξεριζώθηκε από εκεί με τη συνθήκη της Λωζάνης ανερχόταν σε 30.000. Ο τωρινός της πληθυσμός, σύμφωνα με την καταμέτρηση του 2014, υπολογίζεται στους 166.000 κατοίκους και φυσικά κανένας Έλληνας.




Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ο Ορέστης, γιος του βασιλιά Αγαμέμνονα ίδρυσε την πόλη ως Ορεστιάδα, στη συμβολή των ποταμών Άρδα και Τούντζα με τον Έβρο. Η πόλη επανιδρύθηκε παίρνοντας το όνομα της, από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό και έπειτα την έκανε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Θράκης.

-----

ΜΈΡΑ 1

Το ταξίδι των 450 χιλιομέτρων από Θεσσαλονίκη, ξεκινά! Αυτή τη φορά χρησιμοποιήσαμε ταξιδιωτικό πρακτορείο για την εξόρμηση μας, μιας που τέτοιοι προορισμοί είναι πιο "ιδιαίτεροι".

Πρώτη στάση στο Σουφλί, μια μικρή πόλη που δεν είχε να μας δείξει πολλά εκτός από το μουσείου μεταξιού, αφού η πόλη ήταν πολύ γνωστή για τη βιομηχανία μεταξιού που αναπτύχθηκε εκεί τον 19ο αιώνα. Το καφεδάκι όμως που μας πρόσφερε μας αναζωογόνησε!



Μετά από λίγη ώρα φτάνουμε στις Καστανιές όπου η αναμονή για να περάσουμε τα σύνορα ήταν αρκετά μεγάλη, επειδή το πέρασμα των οχημάτων είναι πολύ μικρό και η διάθεση των Τούρκων να περάσουν γκρουπ ταξιδιωτών ακόμα μικρότερη. Μας υποδέχεται η " Δημοκρατία" του ΑΤΑΤΟΥΡΚ που θα μας φιλοξενήσει για το επόμενο τριήμερο.


Επόμενη στάση μας μετά τα τούρκικα σύνορα ήταν το Κάραγατς. 


Εκεί ήταν κάποτε ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος χτίστηκε αποκλειστικά για το περίφημο  Orient Express. Ήταν το πρώτο διηπειρωτικό τρένο της Ευρώπης που έκανε τη διαδρομή από το Παρίσι έως την Κωνσταντινούπολη(περίπου 2.740 χιλιόμετρα).


Τώρα στεγάζεται η σχολή καλών τεχνών του πανεπιστημίου της Θράκης, καθώς και το μνημείο της συνθήκης της Λοζάνης.



Αναχώρηση από το Κάραγατς και άφιξη αργά το απόγευμα στον προορισμό μας, το κέντρο της Αδριανούπολης. Αφού τακτοποιηθήκαμε γρήγορα στο πολύ καλό ξενοδοχείο μας, είχαμε ελεύθερη ώρα για να περιηγηθούμε στη πόλη. Φυσικά μετά από ένα αρκετά κουραστικό ταξίδι με λεωφορείο η ανάγκη για εύρεση φαγητού ήταν πολύ μεγάλη! Είχαμε διαβάσει σε ταξιδιωτικούς οδηγούς ότι το εστιατόριο του Osman ήταν must για όποιον επισκέπτεται την Αδριανούπολη. Έτσι μετά από λίγο περπάτημα και μερικές ερωτήσεις στους ντόπιους (οι οποίοι δεν ήξεραν ΚΑΘΟΛΟΥ αγγλικά) βρεθήκαμε στον Osman.


Το φαγητό ήταν εξαίσιο! Η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού ήταν ντόπια κεφτεδάκια και συκωτάκια. Η παρέα του HOMO τα τίμησε με το παραπάνω και έμεινε απόλυτα ευχαριστημένη από το φαγητό, αλλά και από τη σχέση εξυπηρέτησης-τιμής. Να φανταστείτε ότι μια παρέα τεσσάρων ατόμων, με ένα πολύ πλούσιο τραπέζι, δεν έδωσε πάνω από 90 τούρκικες λίρες!(30€). Στο τέλος μας κέρασαν το δικό τους τσάι, το οποίο εκτός από νόστιμο ήταν και δυνατό.

Χορτάτοι πλέον και ανανεωμένοι, κάναμε ένα μικρό βραδινό περίπατο στη πόλη για να προσανατολιστούμε και να σχεδιάσουμε την αυριανή μας βόλτα.

ΜΕΡΑ 2

Καλός ύπνος και αρκετά καλό πρωινό, ξεκινάμε την δεύτερη μέρα μας ξεκούραστοι και ορεξάτοι! Πρώτη επίσκεψη της ημέρας ήταν στο βουλγάρικο Ορθόδοξο ναό(κάποτε ήταν ελληνικός), του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Να αναφέρουμε ότι κάποτε υπήρχαν αρκετές ελληνικές συνοικίες, αλλά δυστυχώς όλες καταπατήθηκαν, είτε γκρεμίστηκαν, είτε έγιναν τζαμιά.





Δεύτερη επίσκεψη ήταν στο Μουσείο υγείας, που ιδρύθηκε επί σουλτάνου Βαγιαζίτ Β'. Είναι φανταστικό στην παρουσίαση των εκθεμάτων και την ψηφιακή προσομοίωση των διαφόρων λειτουργιών και εγκαταστάσεων του, με ομοιώματα σπουδαστών, ιατρών και ασθενών. Η είσοδος στο εκπληκτικό αυτό μουσείο στοιχίζει περίπου 2 ευρώ ανά άτομο.








Τρίτη επίσκεψη της ημέρα και ίσως η πιο ιδιαίτερη, ήταν σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης, το Σελιμιγιέ Τζαμί.


Το Σελιμιγιέ Τζαμί, που πήρε το όνομα του από το σουλτάνο Σελίμ Β', χτίστηκε από το μεγαλύτερο αρχιτέκτονα της Τουρκίας Μιμάρ Σινάν, το 1575. Έχει τους ψηλότερους μιναρέδες στη Τουρκία, ύψους 70.9 μέτρων και ένα τρούλο, ο οποίος λέγεται ότι είναι λίγο πλατύτερος από εκείνον της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη!


Οι πιστοί έπλεναν τα πόδια και το πρόσωπο τους πριν εισέλθουν στον "ιερό χώρο".


Πετύχαμε μέχρι και μια παρέα Ασιατών Μουσουλμάνων, που ήρθαν για προσκύνημα!


Για να εισέλθουμε στο Τζαμί, έπρεπε να βγάλουμε τα παπούτσια μας. Οι γυναίκες δε, ήταν  υποχρεωμένες να φορέσουν μαντίλα στο κεφάλι πριν μπουν. Στην είσοδο, δίνονταν σακούλες για να βάλουν οι επισκέπτες τα παπούτσια μέσα. Για κάποιον που δεν έχει μπει ποτέ σε Τζαμί και ειδικά τέτοιου μεγέθους, μπορούμε να πούμε ότι το θέαμα σε εντυπωσιάζει. Ο τρούλος, τα φώτα, τα χαλιά καθώς και οι πιστοί που προσκυνούσαν στα γόνατα... Κάτι τελείως διαφορετικό για τα δικά μας δεδομένα.






Μετά την εξερεύνηση μας στο εσωτερικό του Σελιμιγιέ Τζαμί και τις απαραίτητες φωτογραφίες, είχαμε ελεύθερο χρόνο να εξερευνήσουμε τη πόλη. Έχοντας γυναίκες στη παρέα μας, ήταν απολύτως φυσιολογικό να πάμε πρώτα στις αγορές! Η Αδριανούπολη έχει 3 σκεπαστές αγορές: την Αράστα, δίπλα στο Σελιμιγιέ Τζαμί, το Μπεντεστένι, δίπλα στο Εσκί Τζαμί και το Αλί Πασά Τσαρσισί ή αλλιώς η αγορά του Αλί Πασά. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε ότι περάσαμε από όλες...





Μέσα στις αγορές γίνεται πραγματικά χαμός. Έχει τα πάντα μέσα, μικροπράγματα και μη. Είναι κάτι σαν μεγάλα παζάρια. Τα κύρια είδη που επικρατούν είναι κοσμήματα, μαντίλες, πετσετάκια, γλυκά, ρούχα, παπούτσια και τσάντες.




Τα τοπικά σαπούνια σε σχήματα φρούτων είναι πολύ γνωστά στις αγορές της Αδριανούπολης. Όλη η αγορά μοσχοβολούσε!



Εκτός του ότι τιμές στα προϊόντα ήταν πολύ χαμηλές, οι αγοραστές μπορούσαν να παζαρέψουν τη τιμή αυτού που ήθελαν να αγοράσουν και συνήθως το πετύχαιναν. Ο παράδεισος του κάθε καταναλωτή!


Υπήρχαν και οι υπαίθριες αγορές, αλλά ο καιρός και το ψιλόβροχο δε βοήθησε καθόλου οπότε δεν τις είδαμε στη πλήρη λειτουργία τους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δε πήραμε μια ιδέα για το τι γίνεται και εκεί.








Τελειώνοντας από τις αγορές, περπατήσαμε στον κεντρικό πεζόδρομο Saraclar. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος ζωή, με διάφορα μαγαζιά αλλά και ανθρώπους να περπατάνε πάνω κάτω.






Έγινε πάλι η απαραίτητη στάση για καφέ, συνεχίσαμε τη βόλτα στη πόλη και αφού φάγαμε πάλι σε ένα ωραίο μαγαζάκι της πόλης επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Μετά από λίγο, οι φωτογράφοι βγήκαμε πάλι στη πόλη όσο υπήρχε ακόμα λίγο φως, προσθέτοντας  μερικά κλικ ακόμα στις φωτογραφικές μηχανές μας.

















Το βράδυ κάναμε ένα τελευταίο περίπατο στη πόλη, ήπιαμε ένα ακόμα τούρκικο καφέ και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για τον τελευταίο ύπνο στη Τουρκία.


-----

ΜΈΡΑ 3

Πρωινό ξύπνημα, πρωινό και αφού κάναμε check out από το ξενοδοχείο, αποχαιρετήσαμε την Αδριανούπολη και κατευθυνθήκαμε προς τις 40 Εκκλησίες (Κιρκλαρελί στα Τούρκικα).
Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για το πως πήραν το όνομα τους οι 40 Εκκλησιές. Η επικρατέστερη είναι ότι υπήρχε μια μεγάλη εκκλησία στη πόλη όπου οι κατακτητές την ονόμασαν "Κίρκ-Κινισέ" που σημαίνει πολλές εκκλησίες. Σύμφωνα με μαρτυρίες η εκκλησία αναφέρεται στους 40 Μάρτυρες.

Εκεί δεν μπορούμε να πούμε ότι είδαμε πολλά πράγματα. Ήταν μια μικρογραφία της Αδριανούπολης με αρκετά λιγότερα πράγματα να κάνει και να δει κανείς. Τίποτα δε θυμίζει ότι κάποτε ήταν μια ελληνική κωμόπολη.





Αφού περιηγηθήκαμε λίγο και ήπιαμε ένα καφεδάκι, αναχωρήσαμε με προορισμό τη Βιζύη. Η μικρή αυτή κωμόπολη είχε γνωρίσει μεγάλη δόξα κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους και διέθετε δικό της Νομισματοκοπείο. Από εκείνο το μέρος κατάγεται και ο μεγάλος διηγηματογράφος Γεώργιος Βιζυηνός πού πήρε το όνομα του από το χωριό του.

Εκεί κάναμε στάση στη παλιά Μητρόπολη της Βιζύης όπου και αυτή δυστυχώς είχε μετατραπεί σε τζαμί.





Μετά από εκεί πήραμε το δρόμο για το συνοριακό πέρασμα των Κήπων και μετά από αρκετές ώρες φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη.

-----

Τι μας άρεσε στην Αδριανούπολη:

- Όμορφη πόλη, που με τα τζαμιά σκορπισμένα έδινε μια άλλη αίγλη.
- Οικονομικός προορισμός. 
- Ωραίο φαγητό.
- Πολλά μαγαζιά για αγορές.
- Δεχόντουσαν όλοι ευρώ οπότε δεν χρειάζεται να κάνετε συνάλλαγμα.

Τι δεν μας άρεσε στην Αδριανούπολη:

- Χαοτικοί δρόμοι κυκλοφορίας.
- Οι κάτοικοι δεν ήξεραν καθόλου Αγγλικά, οπότε ήταν δύσκολη η συνεννόηση σε έναν τόσο τουριστικό προορισμό.
- Επιλογές για νυχτερινή έξοδο. Τα μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς και δεν υπάρχουν κάποια cafe-bar για να κάτσει κάποιος να πιει ένα ποτό ή μια μπύρα(έχουν πρόβλημα με το αλκοόλ εκεί και είναι δυσεύρετο). Η μόνη επιλογή είναι κάτι κρυμμένα ταβερνάκια με ζωντανή μουσική, τα οποία δεν είναι και στη καλύτερη κατάσταση και επίσης κοστίζουν αρκετά για τα δεδομένα της πόλης. Ένα άτομο πληρώνει περίπου 30€ για να φάει και ίσως να πιει, υπό τους ήχους ζωντανής μουσικής.

-----

Σας προτείνουμε να κάνετε αυτή την εξόρμηση ανεπιφύλακτα. Είναι αρκετά κοντά για τους Βορειοελλαδίτες, οικονομική και εύκολη. Σε 2-3 μέρες έχετε γυρίσει όλη τη πόλη.

Μια τελευταία συμβουλή μόνο για αυτούς που σκέφτονται να ταξιδέψουν με ταξιδιωτικό γραφείο. Σκεφτείτε το πολύ καλά πριν το κάνετε. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που πρέπει να αναλογιστείτε όπως η οργάνωση του ταξιδιωτικού γραφείου, ο περιορισμένος χρόνος που έχετε για τα μουσεία και τις επισκέψεις (ειδικά αν σας αρέσει να βγάζετε φωτογραφίες είναι πρόβλημα) καθώς και η ομάδα των ανθρώπων που θα ταξιδεύουν μαζί σας. Μπορεί να σας τύχει καλή ομάδα, μπορεί όμως και πολύ κακή...

Όπως και να έχει προσπαθήστε να ταξιδεύετε όσο περισσότερο μπορείτε, ανεξάρτητα από τον προορισμό!

Χαμογελάστε, Ταξιδέψτε, Φωτογραφίστε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου