Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Σκέψεις πάνω στη βδομάδα που μας πέρασε

     Με ένα σύντομο απολογισμό της εβδομάδας θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα: Αξίζει οι Έλληνες να σωθούν; Αξίζει να επαναστατήσεις για χάρη τους;
        Τους βλέπεις καθημερινά ολόγυρά σου και θέλεις να απομονωθείς από τα εγκόσμια για να μην έρχεσαι σε επαφή με το ανθρώπινο είδος. Όχι ότι οι ξένοι είναι καλύτεροι. Χειρότεροι είναι, γιατί μες την ψυχρότητά τους δεν θα σκεφτούν ποτέ να σε βοηθήσουν ή να σε λυπηθούν. Απλά σε καθημερινή βάση δεν σε εκνευρίζουν, γιατί δεν μπλέκονται στα πόδια σου και κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους. Οι Έλληνες διχάζονται σε κάθε ζήτημα μεγάλο ή μικρό. Έχουν το διχασμό στο αίμα τους. Γεγονός που δεν είναι ένδειξη εξυπνάδας, αλλά κάθε άλλο, αμορφωσιάς, κουτοπονηριάς, φθόνου και κυρίως εγωισμού. Έτσι λοιπόν, την εβδομάδα που μας πέρασε. Οι μισοί είναι υπέρ των αγροτών και των μπλόκων τους και οι μισοί κατά. Οι μισοί λυπήθηκαν για το θάνατο του Παντελίδη, οι υπόλοιποι βρίζουν τον αδικοχαμένο μη σεβόμενοι τη μνήμη και την οικογένειά του. Οι μεν πιστεύουν ακόμη στον Τσίπρα, οι δε Κυριάκο δαγκωτό. Διχάζονται για το σύμφωνο συμβίωσης, για το Λαζόπουλο, για τους πρόσφυγες. Κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. Οι Έλληνες πάντως έχουν άποψη για όλους και για όλα χωρίς να σκεφτούν πρώτα λίγο και χωρίς να διατηρούν ένα στοιχειώδες έστω επίπεδο όταν εκφέρουν αυτήν τους την άποψη, προσβάλλοντας τον άλλο. 
         Η απάντηση είναι κατ'εμέ πως αξίζει. Δε θα κάνουμε το λάθος και εμείς να γενικεύσουμε και να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Έστω και για λίγα χλωρά αξίζει να παλεύουμε καθημερινά και ας επωφεληθούν και τα πολλά ξερά. Έτσι υπηρετουμε και το δίκαιο.
         Ζούμε δύσκολες εποχές και η χώρα είναι ένα τεράστιο μπάχαλο πραγματικά σε όλους τους τομείς. Ας οπλιστούμε με υπομονή. Σκεφτείτε ότι τουλάχιστον δεν έχουμε πόλεμο και λιμό. Μόνο αυτά τα δύο κακά απόμειναν να πάθουμε.

2 σχόλια:

  1. Tο κύριο πρόβλημα είναι ότι ο καθένας πιστεύει πως ανήκει στα "χλωρά", ότι φταίνε οι άλλοι. Κι έτσι θεωρεί πως δικαιούται να τους προσβάλει.
    Γι αυτό κατ 'εμέ δεν πιστεύω πως αξίζει ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. Όταν φτάσουμε πάτο(όχι δε φτάσαμε ακόμα) και αποφασίσουμε πως πρέπει ν αλλάξουμε νοοτροπία και ΟΝΤΩΣ αλλάξουμε, τότε θ αξίζει επιτέλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστή παρατήρηση. Εύχομαι και ελπίζω να καταφέρουμε να αλλάξουμε. Αλλά φοβάμαι ότι << αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ>>...

      Διαγραφή