Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Τι ακριβώς πεθαίνει απόψε;


ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Οχι, πάντως, ο φασισμός. Μια από τις πιο εξοργιστικά αφελείς συνταγές καθησυχασμού, μεταμορφωμένες σε ηρεμιστικά χαπάκια τέχνης και πολιτισμού, δήθεν ανθρωπισμού και μαρμελάδας από συναισθηματισμούς, ήρθε και διαλύθηκε με βρόντο. Επί χρόνια η οικογένεια Λεπέν μάζευε ψηφαλάκια βασισμένη στο φόβο των μεταναστών. Ο Λεόν Ντεγκρέλ, ο Βέλγος που ο Χίτλερ θεωρούσε παιδί του, αφού πολέμησε στο πλευρό των Ες Ες, πέθανε υπέργηρος κάπου στην Ισπανία, τριγυρισμένος από το θαυμασμό των απομάχων. Η Τετάρτη Αυγούστου στην Ελλάδα δημιουργήθηκε πριν από τη Δικτατορία, ενώ ακροδεξιές οργανώσεις νοσταλγίας και ακτιβισμού υπήρχαν με διάφορα καταστατικά, ενώ και ο Μανιαδάκης της ασφαλείας του Μεταξά κατέληξε μεταπολιτευτικός κοινοβουλευτικός. Εάν εξαιρεθεί η σφαγή χιλιάδων συνεργατών των Γερμανών, αρχές Νοεμβρίου του 1944, στο Κιλκίς, όταν σκοτώθηκε ο Κισά Μπατζάκ και πολλοί επικεφαλής, οπότε και κόντεψε να πεθάνει όντως ο φασισμός, το ζόρικο αυτό σύστημα πεποιθήσεων που έχει στο υπόβαθρό του περιώνυμους αντισημίτες, ρομαντικούς πολεμιστές και υποστηρικτές βορείων μυθολογιών γεμάτων αυτοθυσία και ηρωικούς θανάτους, δε φαίνεται να κινδύνεψε ποτέ. Ο λεγόμενος «δημοκρατικός κόσμος» μια ζωή ασκούσε τη βαρετή και θλιβερή του Βαϊμάρη. Α, και κάθε τόσο ανησυχούσε για ένα «αβγό του φιδιού», που θυμόταν κυρίως από μια ταινία του Μπέργκμαν. Δε μας έφτανε το έργο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», γραμμένο εντούτοις από θεατρικό συγγραφέα που αρθρογραφούσε στα στερνά του στην πιο συντηρητική εφημερίδα. Οχι. Είχαμε και υποστηρίζουμε πως έχουμε -τρομάρα μας!- «κοινωνική συνοχή», «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και «συντεταγμένη πολιτεία». Θα σας έλεγα τι είχαμε, αλλά σέβομαι που το μυαλό σας είναι γεμάτο πρωτότυπες, ολόδικές σας βωμολοχίες προς όλους και όλα.
Η Ευρώπη είναι η τελευταία ήπειρος που θα πρέπει να εκφράζει τις μετρημένες της αντιρρήσεις και να έχει την εντύπωση ότι σκαπουλάρει τη Βαϊμάρη της. Το ένα τρίτο των κρατών της διαθέτει αξιόμαχες ακροδεξιές δυνάμεις. Ενώ ο ναζισμός θεωρείται απαγορευμένος στη Γερμανία, ποτέ δεν τέθηκε ο παραμικρός φραγμός του στην Ελλάδα. Τα πλήθη των απομάχων πολιτών παραμένουν σε δημοκρατικές διαδικασίες όσο έχουν έστω την ψευδαίσθηση ότι οι συντάξεις και οι μισθοί τους γρήγορα θα επιστρέψουν στην ανοδική πορεία της δεκαετίας του 2000 και πως θα παίρνουν διακοποδάνεια εις το διηνεκές. Ετσι και καταλάβουν πως τους περιμένουν πάμπτωχα γηρατειά, οι νεαροί που προπηλακίζουν κοινοβουλευτικούς θα γίνουν μια μειοψηφία. Και η Χρυσή Αυγή ή ανάλογες οργανώσεις και κόμματα θα γεμίσουν κακιασμένες οικογένειες που δεν καταλαβαίνουν γιατί ελέγχονται από τη Μόργκαν Στάνλεϊ και άλλα οικονομικά ιδρύματα, για τα οποια διαδίδονται σχέσεις με μυστικά πρωτόκολλα και εβραϊκά λόμπι. Εντέλει, ο αντισημιτισμός ανεστάλη κάπως για καμιά σαράντα χρόνια, λόγω του Ολοκαυτώματος. Η τρίτη γενιά μετά τον πόλεμο δε σκέφτεται το ίδιο.
Ετσι θα γίνει, και δε σας νοιάζει. Εσείς τις εκλογές σας.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΗΛΙΘΙΕ! του Νίκου Μπογιόπουλου.

Καλημέρα
Από μια νεαρή φίλη μας, την οποία ευχαριστούμε πολύ, πήραμε την παρακάτω σημείωση σχετικά με το παραπάνω βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου, που συστήσαμε να το διαβάσει. Και το διάβασε όλο!


"Διάβασα το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη) και μπορώ να πω ότι αξίζει κανείς να το διαβάσει, αλλά και να το έχει στη βιβλιοθήκη του και να ανατρέχει σε αυτό όποτε θέλει να θυμηθεί τυχόν λεπτομέρειες.
Πιστεύω ότι θα είναι ευκολοδιάβαστο και κατανοητό σε όλους ανεξάρτητα από τη μόρφωση του καθενός. Περιέχει στοιχεία, αριθμούς και παραδείγματα για την παγκόσμια και την ελληνική οικονομική κρίση και τις παγκόσμιες πολιτικές που οδήγησαν εδώ και δεκαετίες στη σημερινή τραγική κατάσταση. Οι αριθμοί και τα ποσοστά, πολλά από αυτά σοκαριστικά για κάποιον που δεν ήταν διορατικός, είναι αρκετά πολλά στην προσπάθεια του συγγραφέα να γίνει κατανοητός. Αφού δεν είμαστε οικονομολόγοι, θα χρειαστεί να μη δώσετε σημασία σε αρκετά από αυτά προκειμένου να μην τρελαθείτε.
Το μόνο αρνητικό είναι ότι ο Μπογιόπουλος ως μέλος του Κ.Κ.Ε. δεν είναι αντικειμενικός. Και όχι όσον αφορά τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά  δυστυχώς –και αυτό είναι το στενάχωρο- ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, μην αναφέροντάς τον καθόλου, αλλά εκθειάζοντας μόνο το έξυπνο ΚΚΕ ως το μόνο κόμμα που αγωνιζόταν τόσα χρόνια.
 Ξέρετε ,κύριε Μπογιόπουλε, και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταλάβει το στημένο παιχνίδι των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και της παγκόσμιας συνομωσίας. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε επισημάνσεις και επερωτήσεις στη Βουλή και προπάντων στην Ευρωβουλή. Και μάλιστα τα έκανε όλα αυτά πολύ καλύτερα από το ΚΚΕ. Τα έκανε την ώρα που το απαρχαιωμένο και κολλημένο ΚΚΕ αναγνώριζε τον Στάλιν και  αποκαθιστούσε μερικά (μόνο πολιτικά) τον μεγάλο Βελουχιώτη. Τα έκανε δίνοντας παράλληλα πρακτικές λύσεις για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, την ώρα που το ΚΚΕ αναφέρεται ακόμα σε εργατική τάξη σα να πλήττεται μόνο αυτή από τα οικονομικά μέτρα και όσοι δεν είναι βιομηχανικοί εργάτες (μικρομαγαζάτορες, μικροβιοτέχνες κτλ) είναι εχθροί του λαού. Και ως γνωστόν στην Ελλάδα δεν υπάρχει εργατική τάξη με την έννοια του μαρξισμού.
Είναι ντροπή αυτήν την τόσο κρίσιμη στιγμή το στενόμυαλο ΚΚΕ να πιστεύει ακόμα σε πολιτικές που η ιστορία έδειξε ότι ήταν το ίδιο ταυτισμένες  με τα πιο ακραία φασιστικά καθεστώτα.
Είναι ντροπή να σαμποτάρει την πρώτη και ίσως και μοναδική ευκαιρία της αριστεράς να ενωθεί και να ασκήσει διακυβέρνηση. 
Είναι ντροπή το ΚΚΕ να μισεί τον ΣΥΡΙΖΑ πιο πολύ από τα κόμματα του δικομματισμού.
Είναι ντροπή ο κύριος Μπογιόπουλος να είναι τόσο σωστός σε αυτά που γράφει στο βιβλίο του και ταυτόχρονα τόσο μεροληπτικός ώστε να μη βλέπει την αλήθεια του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλήθεια πώς τα καταφέρνετε, κύριε Μπογιόπουλε;"

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Αναβαπτίσματα ..... οι καναλάρχες

Καλημέρα
Οι καναλάρχες ανέλαβαν τη δύσκολη δουλειά να  αναβαπτίσουν και να καθαρίσουν την εικόνα των καθαρμάτων πολιτικών, που μας έσυραν, με το αζημίωτο, σε αυτήν την πορεία.
Αλλά τι λέω.... δύσκολη δουλειά. Πανεύκολη είναι.
Με τους τηλεθεατές τους να βρίσκονται μονίμως σε λήθαργο, σαν ρομποτάκια θα κατευθυνθούν  στην κάλπη και θα μας στολίσουν με  τα ίδια λουλούδια, τη νέα Βουλή.
Με τις υγείες μας και "καλή δικτατορία!"