Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ», 19-11-2011



"Eμείς είμαστε ο Κανένας και ο Καθένας
και είμαστε η πλειοψηφία"

'Αχαρο κάπως να προλογίζει κανείς μια συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, όπως άχαρο να «αναλύει» τα τραγούδια του. Μεγαλύτερη αξία έχει να αφήνεις την αλήθεια του, είτε συμφωνείς, είτε όχι, να σου μιλήσει, παρά να τη σχολιάζεις. Το απαράμιλλο ένστικτο, το μεγάλο χάρισμα του μουσικοσυνθέτη και αγωνιστή είναι, και το απέδειξε, ότι νοιώθει και προσπαθεί να απαντήσει στο ιστορικό νόημα της στιγμής. Παιδί μιας μεγαλειώδους Εθνικής Αντίστασης, της ισχυρότερης που αντιμετώπισε το Τρίτο Ράιχ στην κατεχόμενη Ευρώπη, ο Μίκης κατάφερε, με πρώτη ύλη από το αίμα, που τόσο άφθονο έρρευσε, των καλύτερων Ελλήνων και με όπλο το χάρισμά του, συχνά και τους στοίχους των μεγάλων μας ποιητών, να χαρίσει στη γενηά του την πνευματική και ηθική νίκη που με δόλο της έκλεψαν, αποκρυσταλλώνοντας εν πολλοίς, με την τέχνη του, την εθνική και κοινωνική συνείδηση του ελληνικού λαού στον εικοστό αιώνα.
Δεν τον χώρεσαν τα ελληνικά σύνορα. Με τη μουσική του έφτασε σε όλο τον κόσμο η αθάνατη ποίηση του Πάμπλο Νερούντα, απέκτησε παγκόσμιο νόημα η θυσία του λαού της Χιλής, που έσφαξε το 1973 ο Πινοτσέτ, εγκαινιάζοντας την επέλαση δεκαετιών του νεοφιλελευθερισμού που φτάνει τώρα σε μας. Υπό την άμεση καθοδήγηση, ο Πινοτσέτ, του Κίσσινγκερ, μέλους της Trilateral και του αρχιτέκτονα της κυπριακής προβοκάτσιας και τραγωδίας.
Κουβεντιάζοντας με τον Μίκη ταξιδεύεις πίσω στο μέλλον, ελπίζοντας η μνήμη να σε προστατεύσει από την επανάληψη, θυμάσαι τότε που η Ουάσιγκτων καλούσε επειγόντως τον Σοφούλη να του δώσει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας για να πάει μέχρι τέλους τον εμφύλιο, σε μια Ελλάδα-πειραματόζωο του αρχόμενου τότε Ψυχρού (Θερμού για την ίδια) Πολέμου. Απολαμβάνεις τη φιλοσοφία του για τη Σύγκρουση του Χάους και της Αρμονίας, εκπλήσσεσαι από την οξυδέρκεια της ματιάς που ρίχνει στην αδυσώπητη σύγκρουση, μέσα μας, ανθρώπου και κτήνους, ενθαρρύνεσαι από την αδάμαστη πίστη του στις αστείρευτες δυνάμεις του ελληνικού λαού, εντυπωσιάζεσαι από το εφηβικό του πάθος.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Μίκης υπογραμμίζει, ακόμα μια φορά, την κρισιμότητα της στιγμής, καλώντας σε πανεθνική, παλλαϊκή αντίσταση σε μια πολιτική καταστροφής του ελληνικού λαού και μια «μαύρη κυβέρνηση», όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά.

Δ.Κ. Πώς βλέπετε την κατάσταση στη χώρα μετά τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης;

Μ.Θ. Ομολογώ ότι με φόβισε η εικόνα που είδα στην Βουλή των Ελλήνων. Για πρώτη φορά μετά τον Εμφύλιο, να πάλι η εθνικοφροσύνη ενωμένη! Η άκρα δεξιά χέρι-χέρι με την Δεξιά και τους Κεντρώους! Γιατί άραγε; Τι τους φοβίζει; Σκεφτείτε το. Εμείς το ξέρουμε και συνεχίζουμε τον αγώνα μας, για να ενώσουμε όλους τους Έλληνες σε ένα ενιαίο Μέτωπο Αντίστασης και Πάλης. Κι αυτό γιατί πιστεύουμε ότι η βασική αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας έχει χαρακτήρα Εθνικό - Πατριωτικό. Κι αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με τις μεγαλειώδεις μας συγκεντρώσεις στα Προπύλαια, στην Θεσσαλονίκη, στην Νάουσα και στα Χανιά. Κάθε άλλη λαθεμένη ανάλυση διαιρεί τον Λαό. Εμείς όμως θα τον ενώσουμε και θα τον καταστήσουμε δύναμη ιστορική. Κι αυτό, απ' ό,τι φαίνεται, το ξέρουν οι εχθροί μας καλλίτερα από τους φίλους μας, γι' αυτό ξαναβγάλανε τους σκελετούς της εθνικοφροσύνης από τις ντουλάπες, για να μας φοβίσουν.
Εμείς πρώτοι, το Κ.Α.Π., ξεσκεπάσαμε τα σχέδιά τους να διαλύσουν την κοινωνία, να εξαθλιώσουν τον λαό και να μας εξουδετερώσουν, για να ξεπουλήσουν την Ελλάδα στους ξένους. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι όλα τα άλλα είναι βεγγαλικά, για να ξεγελούν τους αθώους και τους ανήξερους.

Δ.Κ. Τι εννοείτε;

Μ.Θ. Το Δημόσιο θα το πουλήσουν έξι έως εφτά φορές φτηνότερα από την αξία του. Λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους, υποδομές, αρχαία μνημεία. Μετά έχουν σειρά ο ορυκτός και ο υποθαλάσσιος πλούτος.
Και με την ευκαιρία αυτή να προειδοποιήσουμε για ακόμα μια φορά όλους τους επίδοξους αγοραστές, να μην είναι τόσο βέβαιοι για τις αγορές που κάνουν μισοτιμής σε βάρος του ελληνικού λαού, βάσει των αντισυνταγματικών ληστρικών συμφωνιών που υπογράφουν. Γιατί αν μελετήσουν λίγο την ελληνική ιστορία, θα δουν τι είναι ικανός να κάνει ο ελληνικός λαός, όταν είναι ενωμένος και αποφασισμένος.
Θέλουν μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες. Γι' αυτό κι εμείς προετοιμάζουμε συστηματικά την ΝΕΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Όταν θα ξαναβγούν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους, τούτη τη φορά θα είναι ατσαλωμένοι και αποφασισμένοι να γίνουν ιδιοκτήτες της χώρας τους.
Αυτή η μαύρη Βουλή με τους ξένους συμμάχους της, τα ΜΑΤ της, τις προβοκάτσιες, τους κουκουλοφόρους και την κρατική βία θα βρει σε λίγο απέναντί της έναν λαό διαφορετικό από εκείνον που προσπάθησε να διαφθείρει και να εξουδετερώσει τόσα χρόνια τώρα.
Από την άποψη αυτή η συγκρότηση του μαύρου Μετώπου με πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη, αποτελεί για μας μια πρώτη νίκη. Γιατί σημαίνει ότι μας φοβούνται. Γιατί εμείς είμαστε ο ΚΑΝΕΙΣ, που όλα τα γκάλοπ του δίνουν την απόλυτη πλειοψηφία. Όμως ο ΚΑΝΕΙΣ είναι στην ουσία ο ΚΑΘΕΙΣ, που θα βρουν σύντομα μπροστά τους. Ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα, που προσπαθούν με όλα τα μέσα να τους γονατίσουν.

Δ.Κ. Πρέπει η Ελλάδα να εφαρμόσει τις συμφωνίες της 27ης Οκτωβρίου; Μπορεί να μην τις εφαρμόσει;

Μ.Θ. Ποια Ελλάδα; Αυτή η μειοψηφία που μας κυβερνά; Εγώ δεν την αναγνωρίζω και επομένως μου είναι αδιάφορο τι θα κάνει. Μήπως δεν έγιναν όργανα-μαριονέτες των Ξένων Τραπεζών; Μήπως δεν έχουν καταστεί συνειδητά όργανα για το ξεπούλημα της χώρας; Εσείς γνωρίζετε καλλίτερα από κάθε άλλον τους όρους της νέας σύμβασης, της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου. Τα γράψατε στο άρθρο σας το περασμένο Σάββατο. Σας παρακαλώ να τα ξαναγράψετε σ' αυτή τη συνέντευξη με μεγάλα γράμματα, για να τα διαβάσουν ακόμα και οι τυφλοί. (σ.σ. αναφέρεται στο άρθρο του Κ.τ.Ε. που δημοσιεύτηκε στις 12.11 καταδεικνύοντας πως οι αποφάσεις της 27 Οκτωβρίου και ειδικά η ψήφιση της δεύτερης δανειακής σύμβασης από τη Βουλή, η συμφωνία αναδιάρθωσης και η υπαγωγή του χρέους στο αγγλικό δίκαιο, μπορεί να οδηγήσουν σε βαριά, ανεπίστρεπτη, ποιοτική επιδείνωση των όρων δανεισμού της Ελλάδας και, πρακτικά, στην αρπαγή όλης της τωρινής και μελλοντικής δημόσιας και ιδιωτικής ακόμα περιουσίας της Ελλάδας από τους πιστωτές, με τη χώρα να παραμένει μεν τύποις ανεξάρτητη και κυρίαρχη, επί της ουσίας όμως εξαθλιωμένο οικονομικό προτεκτοράτο, ένα Μπαγκλαντές στην Ευρώπη, χωρίς όμως τον βαθμό ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του Μπαγκλαντές).

Δ.Κ. Ποιά νομίζετε ότι είναι η ρίζα της κρίσης και τι πρέπει να κάνουμε;

Μ.Θ. Η ρίζα της κρίσης είναι η απόφαση του ΑΫΛΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, του Ροκφέλερ και της Γκόλντμαν Ζάξ που βάλθηκαν να διαλύσουν τους λαούς για να οικοδομήσουν πάνω στα ερείπια την δική τους Αυτοκρατορία. Στην πάλη αυτή το ΧΡΗΜΑ (η Οικονομία) νίκησε κατά κράτος την ΠΟΛΙΤΙΚΗ δηλαδή τους πολίτες. Σήμερα όλοι οι άρχοντες της Ευρώπης δεν είναι παρά μαριονέτες στην εισβολή την Τραπεζών και κυρίως του ΑΫΛΟΥ, του χρηματιστικού χρήματος.
Γι' αυτό ο Λαός μας θα πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με όλους τους άλλους λαούς που θίγονται. Πρέπει απέναντι στο ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ, αυτό του ιδιότυπου νεοναζισμού να υψώσουμε το ΜΕΤΩΠΟ των Λαών. Και η δική μου αισιοδοξία από κει πηγάζει. Δεν είμαστε μόνοι. Όπως δεν ήμασταν μόνοι την εποχή του αντιφασιστικού αγώνα. Και νικήσαμε!

Δ.Κ. Πρέπει να φύγουμε ή να μείνουμε στην Ευρώπη;

Μ.Θ. Μα εμείς είμαστε η Ευρώπη. Για μας Ευρώπη είναι η Ευρώπη του Πολιτισμού, των Επιστημών, της Ειρήνης. Σ' αυτήν την Ευρώπη ανήκουμε, που είναι η μεγάλη ελπίδα όλων των Λαών. Είναι λάθος να συνδέουμε τα φαινόμενα Σαρκοζί ή Μέρκελ με τον Γαλλικό ή Γερμανικό Λαό.
Άλλωστε, το Μαύρο Μέτωπο, μετά την Ελλάδα χτυπά με τις ίδιες μεθόδους τους Ιρλανδούς, Πορτογάλους, Ισπανούς, Ιταλούς. Αύριο θα χτυπήσουν και την Γαλλία. Πιστεύω ότι κανένας δεν θα ξεφύγει. Ο κίνδυνος είναι παγκόσμιος, δηλαδή προέρχεται από διεθνή κέντρα που μισούν όλους τους Λαούς.

Δ.Κ. Τι πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός;

Μ.Θ. Αυτό που κάνουμε τώρα εμείς, δηλαδή την οργάνωση του Μετώπου της Αντίστασης. Εμείς το ονομάζουμε ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α., δηλαδή «Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση».



Goya και Beethoven δωρεάν στο Τελλόγλειο


Συνεχίζονται οι δωρεάν ξεναγήσεις στη διπλή έκθεση «Ο Goya και ο Beethoven στο Τελλόγλειο».

Τις Τετάρτες 30 Νοεμβρίου, 14 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου, οι επισκέπτες του Τελλογλείου θα έχουν τη δυνατότητα να ξεναγηθούν δωρεάν στα μοναδικά εκθέματα που φιλοξενούνται στο Τελλόγλειο μέχρι και τις 29 Ιανουαρίου 2012.
Ξεναγοί της έκθεσης είναι η Γραμματέας του ΔΣ του Τελλογλείου, καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης Α.Π.Θ. και γενική υπεύθυνη της έκθεσης Αλεξάνδρα Γουλάκη – Βουτυρά κι ο επιμελητής της έκθεσης Goya εκ μέρους του Τελλογλείου δρ Παναγιώτης Μπίκας.

Υπενθυμίζεται πως η γενική είσοδος είναι 5 ευρώ. Ισχύει ελεύθερη είσοδος για όλους τους φοιτητές του ΑΠΘ και μειωμένο κατά 50% αντίτιμο για τους νέους μέχρι 32 ετών.
Ειδικά για φέτος, η πλήρης ατέλεια ισχύει για τους ανέργους, τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες
http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=7&artid=120667

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Formula 1/ finale Βραζιλία: Νικητής ο Γουέμπερ!

Πρώτος ο Γουέμπερ, πρωταθλητής ο Φέτελ
Συναρπαστικός ήταν ο τελευταίος αγώνας του φετινού παγκοσμίου πρωταθλήματος της Formula 1, αποζημιώνοντας τους φίλους του αθλήματος.
Η χρονιά έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο για τον Μαρκ Γουέμπερ που έπρεπε να περιμένει μέχρι το τέλος για να γευτεί την χαρά της νίκης.
Ο Αυστραλός πιλότος της Reb Bull ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου στην πίστα του Ιντερλάγκος, νίκη που ήταν ο πρώτη και μοναδική φέτος. Μάλιστα ο 35χρονος οδηγός είχε να κερδίσει από πέρυσι στο Ουγγρικό GP.
Πέραν του Γουέμπερ που ήταν ενθουσιασμένος και πανηγύρισε εύκολα την επίδοσή του, ευχαριστημένη ήταν και η Red Bull που ολοκλήρωσε την χρονιά με τον καλύτερο τρόπο καθώς είδε τα μονοθέσια της να κάνουν το 1-2. Και αυτό γιατί πίσω από τον Αυστραλό τερμάτισε ο φετινός Παγκόσμιος πρωταθλητής, Σεμπάστιαν Φέτελ.
Ο νεαρός Γερμανός πιλότος κατάφερε να ανέβει στο δεύτερο σκαλί του βάθρου, αν και από τον δωδέκατο γύρο είχε πρόβλημα με το κιβώτιο ταχυτήτων. Αυτή ήταν η αιτία που τον έκανε να χάσει την πρωτοπορία στον αγώνα στον 30ό γύρο από τον teammate του Μαρκ Γουέμπερ. Ο 24χρονος νεαρός έδειξε αρκετό πείσμα και αρκετές φορές στις οδηγίες της ομάδας του να «ηρεμήσει» και να μην πιέζει τον κινητήρα, ιδίως στις αλλαγές στην δεύτερη και τρίτη στροφή.
Πίσω από τον Φέτελ τερμάτισε παλικαρίσια ο Τζένσον Μπάτον που ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα δεύτερος. Ο Βρετανός πιλότος της McLaren έδωσε ωραία μάχη με τον Φερνάντο Αλόνσο από τον 55ο γύρο, όταν ο Ισπανός στο τρίτο του πιτστόπ έβαλε τη μεσαία γόμα και πέρασε εμπρός του Βρετανού. Τότε δόθηκε εντολή στον Μπάτον να πάει όσο πιο γρήγορα μπορούσε και να μαζέψει τη διαφορά του από τον τρίτο τότε Αλόνσο. Ο 31χρονος πιλότος έκανε πράξη την εντολή αυτή και μέσα σε έξι γύρους κατάφερε να πιάσει τον Ισπανό και να τον περάσει καθαρά, κερδίζοντας μια θέση στο βάθρο.
Στη συνέχεια ο Μπάτον θέλησε να φτάσει τον Φέτελ, αλλά η προσπάθειά του αυτή δεν ευοδώθηκε καθώς υπολείπονταν μόλις δέκα γύροι και η διαφορά δε μπορούσε να «μαζευτεί».
Ο Αλονσο που στο τέλος είχε προβλήματα με το DRS, έμεινε στην τέταρτη θέση ενώ στην γενική κατάταξη είναι πλέον τέταρτος, έναν βαθμό πίσω από τον Γουέμπερ. Πίσω από τον Ισπανό, ακολούθησε ο teammate του Φελίπε Μάσα, σε μια συνηθισμένη για αυτό θέση φέτος.
Αξιοπρεπής ήταν η προσπάθεια του Αντριαν Σούτιλ, ο οποίος με την έκτη θέση που κατέλαβε έδωσε πολύτιμους βαθμούς στη Force India. Η ομάδα του Βιτζάι Μαλάια με την επίδοση του Σούτιλ και την όγδοη θέση του ντι Ρέστα προπάθησε να φτάσει τη Renault στην πέμπτη θέση της κατάταξης των κατασκευαστών, αλλά δεν κατάφερε, έχοντας μόλις τέσσερις βαθμούς διαφορά. Η ομάδα του Ενστοουν πάντως επωφελήθηκε και από την δέκατη θέση του Βιτάλι Πετρόφ.
Η Νίκο Ρόσμπεργκ ήταν έβδομος αφού ηττήθηκε στη μονομαχία από τον Αντριαν Σούτιλ.
Ο Καμούι Κομπαγιάσι ήταν ένατος και στην ουσία «κλείδωσε» την έβδομη θέση της Sauber στη βαθμολογία των κατασκευαστών, εμπρός από την Toro Rosso που έμεινε στον τελευταίο αγώνα… άποντη. Οι Χάιμε Αλγκουερσουάρι και Σεμπαστιέν Μπουεμί προσπάθησαν, αλλά έμειναν εκτός δεκάδας, τερματίζοντας ενδέκατος και δωδέκατος, αντίστοιχα.
Ο Σέρζτιο Πέρεζ ήταν 13ος ενώ ο Ρούμπενς Μπαρικέλο 14ος, αν και προσπάθησε για κάτι καλύτερο. Η άσχημη όμως εκκίνηση τον έριξε πολύ πίσω.
Ο αγώνας του Μίκαελ Σουμάχερ καταστράφηκε μετά την επαφή του με τον Μπρούνο Σένα, στον δέκατο γύρο, στην στροφή 1. Αποτέλεσμα ήταν ο Γερμανός επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής να έχει σκασμένο ελαστικό και αναγκάστηκε να μπει πρόωρα στα πιτς, γεγονός που τον έριξε πίσω στην κατάταξη.
Στον αντίποδα, ο Σένα με αναπτερωμένο ηθικό πριν τον αγώνα λόγω της υποστήριξης του κόσμου (αφού αγωνιζόταν εντός έδρας), θεωρήθηκε υπεύθυνος από τους αγωνοδίκες για την επαφή με τον Σουμάχερ, πήρε ποινή διεύλευσης και δε μπόρεσε να καταφέρει κάτι καλύτερο στον αγώνα από την 17η θέση.
Μεγάλος άτυχος του αγώνα ο Λιούις Χάμιλτον καθώς έμεινε από κιβώτιο στον 48ο γύρο, στην στροφή πέντε της πίστας ενώ πίεζε τον Φελίπε Μάσα για να περάσει στην έκτη θέση. Σε έναν ακόμη αγώνα οι δύο οδηγοί έδωσαν μάχη (αυτή τη φορά χωρίς… συγκρούσεις) με τον Βραζιλιάνο πιλότο της Ferrari να είναι περισσότερο τυχερός και πιο αποφασισμένος να διατηρήσει τη θέση του.
Πέραν του Χάμιλτον, τον αγώνα εγκατέλειψαν ακόμη οι Βινταντόνιο Λιούτσι στον 62ο γύρο, ο Παστόρ Μαλντονάτο στον 27ο και ο Τίμο Γκλοκ πέντε γύρους νωρίτερα.
Το φετινό Παγκόσμιο πρωτάθλημα Formula 1 ρίχνει αυλαία για εφέτος, σε μια χρονιά που μπορεί οι δύο παγκόσμιοι τίτλοι να κρίθηκαν νωρίς, αυτό όμως δε στέρησε καθόλου σε θέαμα και αγωνία από το άθλημα.
Ραντεβού, λοιπόν, στις 18 Μαρτίου στην Αυστραλία.
http://www.naftemporiki.gr/sports/story?id=2098578


H βαθμολογούμενη 10άδα
Θ.ΟδηγόςΟμάδαΒαθμ.
1Μαρκ ΟυέμπερRed Bull-Renault25
2Σεμπάστιαν ΦέτελRed Bull-Renault18
3Τζένσον ΜπάτονMcLaren-Mercedes15
4Φερνάντο ΑλόνσοFerrari12
5Φελίπε ΜάσαFerrari10
6Άντριαν ΣούτιλForce India-Mercedes8
7Νίκο ΡόσμπεργκMercedes6
8Πολ ντι ΡέσταForce India-Mercedes4
9Κάμουι ΚομπαγιάσιSauber-Ferrari2
10Βιτάλι ΠετρόφRenault1

Bαθμολογία οδηγών
Θ.ΟδηγόςΟμάδαΒαθμ.
1Σεμπάστιαν ΦέτελRed Bull-Renault392
2Τζένσον ΜπάτονMcLaren-Mercedes270
3Μαρκ ΟυέμπερRed Bull-Renault258
4Φερνάντο ΑλόνσοFerrari257
5Λιούις ΧάμιλτονMcLaren-Mercedes227
6Φελίπε ΜάσαFerrari118
7Νίκο ΡόσμπεργκMercedes89
8Μίχαελ ΣουμάχερMercedes76
9Άντριαν ΣούτιλForce India-Mercedes42
10Βιτάλι ΠετρόφRenault37
11Νικ ΧάιντφελντRenault34
12Κάμουι ΚομπαγιάσιSauber-Ferrari30
13Πολ ντι ΡέσταForce India-Mercedes27
14Χάιμε ΑλγκερσουάριToro Rosso-Ferrari26
15Σεμπαστιάν ΜπουεμίToro Rosso-Ferrari15
16Σέρχιο ΠέρεςSauber-Ferrari14
17Ρούμπενς ΜπαρικέλοWilliams-Cosworth4
18Μπρούνο ΣέναRenault2
19Πάστορ ΜαλντονάδοWilliams-Cosworth1

 Βαθμολογία κατασκευαστών
Θ.ΟμάδαΒαθμ.
1Red Bull Racing-Renault650
2McLaren-Mercedes497
3Scuderia Ferrari375
4Mercedes GP F1 Team165
5Lotus Renault GP73
6Force India-Mercedes F1 Team69
7Sauber-Ferrari F1 Team44
8Scuderia Toro Rosso-Ferrari41
9Williams-Cosworth F1

Πως μια καντηλανάφτισσα ακυρώνει τις ξεναγήσεις του Δήμου Θεσσαλονίκης

Κλείσιμο Παραθύρου
Παναγία των Χαλκέων

Κλείσιμο Παραθύρου
ναός Αγίου Παντελεήμονα

Σήμερα η ξενάγηση περιλάμβανε μνημεία της τρίτης βυζαντινής περιόδου. Ξεκινήσαμε με την αρχαολόγο γεμάτοι χαρά και φάγαμε "πόρτα". Στην Παναγία Χαλκέων ο καντηλανάφτης και κλειδούχος μας άφησε μόλις δέκα λεπτά -χατηρικώς- και στον Άγιο Παντελεήμωνα, η καντηλανάφτισσα την είχε κλειστή. Αρκεστήκαμε στις τρείς επόμενες αίθουσες του Μουσείου του Βυζαντινού Πολιτισμού. Στην Αχειροποίητο, μιαν άλλη φορά, η  εκεί καντηλανάφτισσα  τους άφησε πολύ λίγο χρόνο, για να πάει να μαγειρέψει.

Δήμαρχε, όπως καταλαβαίνεις, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, που πρέπει να λυθεί. Καλύτερα να συνεννοηθείτε με τους κληρικούς να κρατούν ανοικτούς τους ναούς για τις ξεναγήσεις. Γιατί είναι ντροπή να μη μπορεί ο επισκέπτης  να επισκεφτεί τα μνημεία μας, που δεν είναι τσιφλίκι κανενός. 

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

του Γιάννη Ιωάννου


Από το "ΕΘΝΟΣ"

Ο ύμνος της 21ης Απριλίου στη Σχολή Ευελπίδων ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου


Αθήνα
Σοκ προκαλεί η πληροφορία που δημοσιεύει το Βήμα της Κυριακής, σύμφωνα με την οποία μετά την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Σχολή Ευελπίδων για την επέτειο του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοεμβρίου, ορισμένοι ευέλπιδες τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά το επίσημο μέρος της εκδήλωσης ο αρχηγός των ευελπίδων (το όνομα του οποίου βρίσκεται στη διάθεση της εφημερίδας) σηκώθηκε στο βήμα, ζήτησε να κλείσουν οι πόρτες και άρχισε να εξηγεί στους συναδέλφους του ότι «η επανάσταση της 21ης Απριλίου» είχε διαστρεβλωθεί.

Στη συνέχεια, μαζί με άλλα πέντε άτομα τραγούδησαν τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Η πλειονότητα των ευελπίδων παρέμεινε στις θέσεις τους ζητωκραυγάζοντας σχετικά συνθήματα.
Newsroom ΔΟΛ

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Θεσσαλονίκη: Από 1η Δεκεμβρίου το χριστουγεννιάτικο πάρκο στη Διεθνή 'Εκθεση


Το γιορτινό παραμύθι αρχίζει από 1ης Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και έως τις 8 Ιανουαρίου το «μαγικό κουβάρι» θα ξετυλίγεται στο χριστουγεννιάτικο πάρκο της Διεθνούς Εκθέσεως. Λαμπερά σκηνικά, χαρούμενη ατμόσφαιρα, δράσεις και θεάματα θα υποδέχονται μικρούς και μεγάλους για 39 μέρες σε ένα χώρο 16.000 τετραγωνικών μέτρων.

Ορισμένες από τις δυνατότητες ψυχαγωγίας και διασκέδασης που μπορούν να απολαύσουν οι επισκέπτες είναι η γιγάντια χιονόσφαιρα που χιονίζει κάθε μέρα, όλη μέρα, καθώς και το στεγασμένο ιπποδρόμιο όπου όλοι μπορούν να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στον πάγο.
Επιπλέον, τα παιδιά και οι γονείς τους θα μπορούν να γνωρίσουν τον Αϊ Βασίλη στο φιλόξενο σπίτι του, να κάνουν βόλτες με καρουζέλ, τρενάκια και συγκρουόμενα παιχνίδια, καθώς και να αγοράσουν λιχουδιές και χειροποίητα είδη από την παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη αγορά.
Το χριστουγεννιάτικο πάρκο αποτελεί τον έναν από τους δύο άξονες του σχεδίου «Θεσσαλονίκη, πόλη των Χριστουγέννων», ο δεύτερος εκ των οποίων είναι η χριστουγεννιάτικη πλατεία Αριστοτέλους.
Εκτός όμως, από τη ΔΕΘ, τις πύλες του θα ανοίξει και φέτος το «Χωριό του Αϊ Βασίλη» στον πολυχώρο τέχνης και πολιτισμού του Μύλου, με είσοδο ελεύθερη για το κοινό. Από τις 9 Δεκεμβρίου έως τις 8 Ιανουαρίου, μικροί και μεγάλοι, θα έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν μέσα σε ένα χριστουγεννιάτικο σκηνικό, να παίξουν και να συμμετέχουν στις διάφορες δραστηριότητες.
http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=120297

Το εθνικό μας ξεβράκωμα



Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Χθες, λίγη ώρα αφότου τα ΜΑΤ μπουζούριαζαν καμιά δεκαπενταριά ανθρώπους, κυρίως συνδικαλιστές της ΔΕΗ που είχαν καταλάβει το Κέντρο Έκδοσης Εντολών Διακοπής Ρεύματος της εταιρείας, η Κομισιόν – ένα από τα τρία μέρη της τρόικας! –, διά του Γερμανού επιτρόπου για θέματα Ενέργειας, ερχόταν κυριολεκτικά να ξεβρακώσει το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών και να αποφανθεί: Δεν έχει κανένα δικαίωμα να συνδέει φορολογικές υποχρεώσεις με το δικαίωμα παροχής ηλεκτρικού ρεύματος!
Σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή, ο επίτροπος Γκίντερ Έτινγκερ δεν μάσησε τα λόγια του:
● Σε κάθε περίπτωση οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίζουν «τη συμμόρφωση με το σύνολο της σχετικής ενωσιακής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης της οδηγίας 2009/72/ΕΚ και των διατάξεων αυτής που αφορούν την προστασία των καταναλωτών (άρθρο 3 και παράρτημα Ι), τα δικαιώματα των ευάλωτων καταναλωτών (άρθρο 3 παράγραφοι 7 και 8) και την καθολική υπηρεσία (άρθρο 3 παράγραφος 3)».
● «Οι διατάξεις σχετικά με την καθολική υπηρεσία γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών μελών και παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις».
● «Ως προς την προστασία των ευάλωτων καταναλωτών, η οδηγία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές».
Δικαίωμα του πολίτη, υποχρέωση του κράτους
Τι σημαίνει, με απλά λόγια, αυτή η απάντηση:
1. Η «καθολική υπηρεσία», κατ’ αρχάς, συνίσταται στην παροχή καθορισμένης στοιχειώδους δέσμης υπηρεσιών καθορισμένης ποιότητας, σε όλους τους τελικούς χρήστες, σε προσιτή τιμή. Τέτοια είναι η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος.
2. Για τον λόγο αυτόν τα κράτη μέλη της Ε.Ε. έχουν τη σαφή και ξεκάθαρη υποχρέωση να «παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια». Ο ηλεκτρισμός, λοιπόν, είναι δικαίωμα και η παροχή του είναι κρατική υποχρέωση, επιβεβλημένη, μεταξύ άλλων, και από τη νομοθεσία της Ε.Ε.
[Κρατήστε αυτό το σημείο περί «καθολικής υπηρεσίας», διότι μιλάει επίσης για «προσιτή τιμή», στοιχείο που βαίνει προς ανατροπή με τις σχεδιαζόμενες διψήφιες αυξήσεις που σχεδιάζονται στην τιμή του ρεύματος από την κυβέρνηση Παπαδήμου και τον Βενιζέλο].
3. Επειδή, λοιπόν, λέει ο επίτροπος στο πλαίσιο της σχετικής οδηγίας, η ηλεκτροδότηση είναι δικαίωμα, δεν μπορεί να εξαρτηθεί από την κατάσταση ούτε του νοικοκυριού ούτε των μεμονωμένων μελών του «όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις».
Είναι, λοιπόν, άλλο πράγμα η φορολογική εκκρεμότητα και άλλο ένα δικαίωμα, το οποίο θεμελιώνει βασική υποχρέωση του κράτους. Κοινώς ένα νοικοκυριό, εφόσον πληρώνει το ρεύμα που καταναλώνει, δεν μπορεί να εξαρτάται από τα γούστα ούτε του Βενιζέλου ούτε των γελοίων υποκειμένων που σχεδίασαν και εισηγήθηκαν αυτή τη βαρβαρότητα.

Τι είναι ο «ευάλωτος καταναλωτής»

Η ειδική αναφορά του επιτρόπου στην «προστασία των ευάλωτων καταναλωτών», για τους οποίους η σχετική οδηγία «υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές», είναι επίσης πολύ ενδιαφέρουσα.
Στο νομοσχέδιο της Τίνας Μπιρμπίλη, που αναρτήθηκε τον περασμένο Μάιο προς διαβούλευση στο opengov και είχε αντικείμενο την ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία περί ενέργειας των διατάξεων της Οδηγίας 2009/72/ΕΚ του Ευρωκοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009 (δηλαδή της ίδιας οδηγίας που επικαλείται ο επίτροπος Έτινγκερ) βρίσκουμε τον ορισμό των «ευάλωτων καταναλωτών», οι οποίοι αναφέρονται ως «Ευάλωτοι Πελάτες». Προσέξτε πώς ορίζονται:
«Ευάλωτοι Πελάτες: Οι Επιλέγοντες Πελάτες που είτε ευρίσκονται σε δυσχερή θέση να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους έναντι του Προμηθευτή, λόγω της οικονομικής κατάστασής τους, είτε εξαρτώνται για λόγους υγείας από τη συνεχή και αδιάλειπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας ή Φυσικού Αερίου, είτε δυσκολεύονται να διαπραγματευθούν τη συμβατική τους σχέση με τον Προμηθευτή και να αξιώσουν να δικαιώματά τους απέναντι στον τελευταίο ένεκα αντικειμενικά ιδιαίτερα δυσχερών και αναπότρεπτων κοινωνικών ή ατομικών συνθηκών που εκφεύγουν του ελέγχου τους, και ως εκ τούτου χρήζουν ειδικών μέτρων υποστήριξης και προστασίας, είτε, τέλος, είναι Πελάτες σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως τα Μη Διασυνδεδεμένα Νησιά».
Με απλά λόγια: Οι ευάλωτοι πελάτες «χρήζουν ειδικών μέτρων υποστήριξης και προστασίας». Αυτό λέει ο επίτροπος και γι’ αυτό «η οδηγία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές».
Συνεπώς, όταν ο καταναλωτής πληρώνει το ρεύμα που καταναλώνει, το κράτος δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να του το κόψει επειδή χρωστάει στην εφορία. Σε αυτό ο επίτροπος είναι ξεκάθαρος απαντώντας επί τη βάσει του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Νομιμότητα, φασισμός και μαφία
Στην απάντηση αυτή του επιτρόπου το υπουργείο, μέχρι σήμερα τα ξημερώματα, δεν είχε τα άντερα (για να μην πω τίποτε βαρύτερο) να βγάλει επίσημη ανακοίνωση, η οποία θα χρεωνόταν απευθείας στον συνταγματολόγο υπουργό Οικονομικών. Έτσι προτίμησε να σχολιάσει – μεσω... «κύκλων του» κατά ένα ρεπορτάζ, ή μέσω του γραφείου Τύπου κατά ένα άλλο, αλλά... όχι γραπτώς – ότι:
«Η προστασία του ευάλωτου καταναλωτή διασφαλίζεται απολύτως από την ελληνική νομοθεσία και διασφαλίζεται και από τις προβλέψεις του νόμου για το ειδικό τέλος ακινήτων. Τηρούνται στο έπακρο οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια της κοινοτικής νομοθεσίας».
Πέρα από το ότι κανενός ευάλωτου καταναλωτή τα δικαιώματα δεν προστατεύονται από το χαράτσι, τι γίνεται με τους... «κανονικούς» καταναλωτές και τα δικά τους δικαιώματα; Απόλυτη σιωπή. Το υπουργείο του συνταγματολόγου δεν λέει λέξη για την ουσία της απάντησης του επιτρόπου. Πλήρης ομολογία ενοχής. Ως εκ τούτου, κάθε συζήτηση περί νομιμότητας ήδη περιττεύει. Στο πολιτικό επίπεδο, όμως, υπάρχει έτσι ή αλλιώς τεράστιο ζήτημα.
● Όταν ένα εισπρακτικό ή άλλο κυβερνητικό μέτρο με σαφείς κοινωνικές επιπτώσεις δεν γίνεται αποδεκτό με όρους νομιμότητας ούτε καν από τους επιτηρητές της χώρας, τότε η ελληνική κυβέρνηση είναι έκθετη.
● Όταν, κάθε τρεις και λίγο οι επιτηρητές ανακοινώνουν ότι ουδέποτε ζήτησαν τη λήψη του ενός ή του άλλου μέτρου (όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων – και άλλα κατά καιρούς), τότε η ελληνική κυβέρνηση είναι έκθετη.
● Όταν η ελληνική κυβέρνηση παραβαίνει τους νόμους, τότε διαπράττει έγκλημα εις βάρος των πολιτών της και είναι μια παράνομη κυβέρνηση.
Από πέρυσι λέγαμε ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου (από την εποχή Παπακωνσταντίνου), λαμβάνοντας αλλεπάλληλα «οριζόντιας λογικής» εισπρακτικά μέτρα και επιβάλλοντας «οριζόντια» λιτότητα, υιοθετεί την κατ’ εξοχήν φασιστική λογική της «συλλογικής ευθύνης». Στα ίδια βήματα κινείται όμως και η νυν κυβέρνηση, κινούμενη πέραν της νομιμότητας, προκειμένου μόνο να εισπράξει.

Δημοσιογράφοι πράκτορες του φόβου

Στο πλευρό της κυβέρνησης, πολυτιμότερος σύμμαχος της, βρίσκονται κυρίως δημοσιογράφοι. Ένας μάλιστα εξ αυτών (κρίμα το παρελθόν του, διότι κάποτε και καλός δημοσιογράφος ήταν και από τους πιο εργατικούς) είπε χθες από τηλεοράσεως πως το τέλος δεν έχει τίποτε μεμπτό, επειδή το 80% των υπόχρεων το έχει ήδη πληρώσει, ακόμη και αν αυτό έχει συμβεί υπό το κράτος φόβου.
Σε αυτή τη χώρα, λοιπόν, πολιτικοί και δημοσιογράφοι θεωρούν καλώς καμωμένο οτιδήποτε έχει συντελεστεί υπό το κράτος φόβου. Με το πιστόλι στον κρόταφο. Το αν πρόκειται για λογική φασιστών ή μαφιόζων δεν σηκώνει εύκολη απάντηση. Η οποία γίνεται ακόμη πιο δύσκολη υπό το δεδομένο ότι, όπως διαβάσαμε χθες στην «Ελευθεροτυπία», έβαλαν χαράτσι και στα κοντέινερ σεισμοπαθών! Για την ακρίβεια:
«Τελικά η πολιτεία θυμήθηκε τους ξεχασμένους σεισμοπαθείς. Επικαλούμενη την αρχή της ισονομίας, απέστειλε το χαράτσι για τα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ στους σεισμόπληκτους στα Γρεβενά, οι οποίοι ζουν εδώ και δεκαετίες σε κοντέινερ περιμένοντας μάταια τη μετεγκατάστασή τους, όπως τους είχαν υποσχεθεί».
Σύμφωνα με τη λογική αυτών των δημοσιογράφων, κατ’ εξοχήν υπεύθυνων για τον γενικό αφορισμό «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι», ο μαφιόζικος εκβιασμός (διότι και περί μαφιόζικου και περί εκβιασμού πρόκειται) εις βάρος των άστεγων σεισμόπληκτων είναι και αυτός θεμιτός; Λίγη τσίπα, ρε! Σας ακούνε και σας βλέπουν οι δύστυχοι. Και «σας τα μαζεύουν» – μην έχετε καμιά αμφιβολία.

Ο κυνικός κ. Ράιχενμπαχ!

Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Τα λέμε από την πρώτη στιγμή. Αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα δεν σχετίζεται ούτε με κάποιον «εκσυγχρονισμό» της ούτε με κάποια «σωτηρία» της ούτε με τίποτε από όσα επικαλούνται διάφορα πολιτικά ή προπαγανδιστικά σκουπίδια. Περί καθαρής λεηλασίας πρόκειται.
Οι δανειστές ζητούν να αρπάξουν με κάθε μέσον ό,τι έχουμε και δεν έχουμε. Και οι ελληνικές κυβερνήσεις – τόσο η μονοκομματική του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου όσο και η τρικομματική των ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο – τα προσφέρουν απλόχερα.
Ο κυνισμός των δανειστών όμως ούτε πρωτοφανής ούτε μοναδικός είναι. Χιλιάδες χρόνια η ισχύς δεν επιβάλλεται με δικαιοσύνη, αλλά με βία και κυνισμό.
Κατ' εξοχήν κυνικός λοιπόν φαίνεται πως είναι ο πραγματικός πρωθυπουργός της χώρας, τον οποίο όλοι προτιμούν να αφήνουν στο απυρόβλητο και δεν είναι άλλος από τον αξιότιμο κύριο Χορστ Ράιχενμπαχ, τον άνθρωπο της Κομισιόν, που μας ήλθε ως επικεφαλής της περίφημης Task Force. Σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ο Ράιχενμπαχ είπε τα εξής εκπληκτικά:
1. Διέψευσε – και αυτός – τις ακατάσχετες μπουρδολογίες των Ελλήνων υποτακτικών του περί επιστροφής στην ανάπτυξη από του χρόνου: «Οι πρώτες εκτιμήσεις της Κομισιόν για τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα το 2012 δεν προβλέπουν ανάπτυξη ακόμα».
2. Εξήγησε τι ακριβώς σημαίνει το κυβερνητικό παραμύθι περί «ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα» λέγοντας την αλήθεια: ότι οι καλοί επενδυτές θα δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα σε μια καθοδική φάση. «Αλλά αυτό το κάνουν όταν πειστούν ότι δεν πάει πιο κάτω, όταν δηλαδή βρισκόμαστε πλέον στον πάτο».
3. Επειδή όμως δεν βρισκόμαστε ακόμη «στον πάτο», η επόμενη σημαντικότερη αποστολή της Task Force είναι... να βελτιώσει το επενδυτικό κλίμα στη χώρα. Δηλαδή να προσελκύσει τους «καλούς επενδυτές» που επενδύουν μόνο σε χώρες που βρίσκονται στον πάτο.
Σε αυτό το σημείο ο Ράιχενμπαχ είναι, αν μη τι άλλο, απολύτως ειλικρινής. Επιβεβαιώνει όλα όσα λέμε εδώ και δύο χρόνια. Ότι ο στόχος τους είναι να μας οδηγήσουν στην ελεγχόμενη πτώχευση, έχοντας επιβάλει όλους τους δικούς τους όρους, ώστε να λεηλατήσουν τη χώρα ανενόχλητοι.
Κι όσο για τη μέχρι τώρα καταστροφή, τα πράγματα, κατά τον αξιότιμο αυτόν κύριο, είναι επίσης απλά: «Από τη σημερινή οπτική γωνία είναι σαφές ότι η βοήθεια δεν είχε το απαιτούμενο εύρος και την ταχύτητα».
Και τι έφταιξε, ρε μεγάλε; Κατά τη γνώμη του, η... απειρία! Διότι: «Για μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν είχε τη συνταγή στην τσέπη». Έτσι λοιπόν τώρα «τα λάθη εκδικούνται»!
Δύο χρόνια καταστροφής της χώρας, λοιπόν, οφείλονται σε... απειρία. Ήρθαν χωρίς «τη συνταγή στην τσέπη», διέλυσαν τα πάντα, παίρνουν εκτός Ελλάδος ό,τι χρήμα κυκλοφορεί, καταστρέφουν μία ή δύο γενιές και ολόκληρη την κρατική υπόσταση, αλλά δεν τρέχει απολύτως τίποτε. Ήταν θέμα απειρίας!
● Μήπως η ευρωζώνη ολόκληρη δεν καταστρέφεται από την «απειρία» τους;
● Για μια κωλο-Ελλάδα θα τα βάψουν μαύρα; Η οποία μάλιστα τους παραδόθηκε οικειοθελώς και χωρίς αντίσταση;
● Γιατί να κλάψουν; Γιατί να λυπηθούν;
Ευτυχώς γι’ αυτούς και δυστυχώς για την Ελλάδα, βρήκαν περισσότερους σύγχρονους Κουίσλινγκ, Τσολάκογλου και «χρήσιμους ηλίθιους» από όσους έλπιζαν να βρουν...
http://topontiki.gr/article/25633

Is this really the end?



Την καταδίκη του ευρώ και μάλιστα σύντομα, «εκτός κι αν η Γερμανία και η ΕΚΤ κινηθούν γρήγορα», βλέπει το περιοδικό Economist σε άρθρο του με τίτλο «Είναι πράγματι το τέλος;».

«Ακόμη και τη στιγμή που η ευρωζώνη οδεύει προς μετωπική σύγκρουση, ο περισσότερος κόσμος υποθέτει ότι στο τέλος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα κάνουν ό,τι χρειαστεί για να σώσουν το ενιαίο νόμισμα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι συνέπειες της καταστροφής του ευρώ είναι τόσο καταστροφικές ώστε κανένας λογικός υπεύθυνος για τη χάραξη πολιτικής δεν θα μπορούσε να το αφήσει να συμβεί», αναφέρει το δημοσίευμα.
Στο δημοσίευμα υποστηρίζεται ότι «μια διάσπαση του ευρώ θα προκαλούσε παγκόσμια ύφεση, χειρότερη ακόμα και από αυτήν του 2008-09. Η πιο ενοποιημένη οικονομική περιοχή θα διαλυόταν από χρεοκοπίες, πτωχεύσεις τραπεζών και επιβολή ελέγχων κεφαλαίου. Η ευρωζώνη θα διαλυόταν σε διαφορετικά κομμάτια ή σε ένα μεγάλο μπλοκ του βορρά και ένα κατακερματισμένο νότο. Εν μέσω αντεγκλήσεων και παραβιασμένων συμφωνιών μετά την αποτυχία του μεγαλύτερου οικονομικού προγράμματος της Ε.Ε., οι άγριες ταλαντεύσεις του νομίσματος μεταξύ όσων βρίσκονται στον πυρήνα και όσων βρίσκονται στην περιφέρεια, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα φέρουν την ενιαία αγορά σε μια ανατριχιαστική παύση. Η επιβίωση της ίδιας της Ε.Ε. θα τεθεί υπό αμφισβήτηση».
«Οι αυξανόμενοι φόβοι των επενδυτών για μια διάλυση του ευρώ έχουν προκαλέσει την αποφυγή από τα περιουσιακά στοιχεία των ασθενέστερων οικονομιών, μια φυγή την οποία ακόμη και ισχυρές ενέργειες από τις κυβερνήσεις τους δεν φαίνεται να μπορούν να σταματήσουν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η Ισπανία. Παρά τη σαρωτική εκλογική νίκη στις 20 Νοεμβρίου για το Λαϊκό Κόμμα, που αναλαμβάνει μεταρρυθμίσεις και λιτότητα, το κόστος δανεισμού της χώρας εκτινάχθηκαν και πάλι», επισημαίνεται.
Στο δημοσίευμα υπογραμμίζεται ακόμη, «ο πανικός που περιβάλλει τις τράπεζες της Ευρώπης», που «δεν είναι λιγότερο ανησυχητικός». «Η πρόσβασή τους στις αγορές χονδρικής χρηματοδότησης έχει στερέψει και η διατραπεζική αγορά πιέζεται όλο και περισσότερο, καθώς οι τράπεζες αρνούνται να δανείσουν η μία στην άλλη. Οι επιχειρήσεις τραβούν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες των περιφερειακών χωρών. Αυτό αναγκάζει τις τράπεζες να πουλήσουν στοιχεία του ενεργητικού τους».
«Η πιστωτική κρίση θα μπορούσε να είναι βαθύτερη από αυτή που έπληξε την Ευρώπη μετά την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς».
«Αν δεν υπάρξει μια δραματική αλλαγή από την ΕΚΤ και από τους ευρωπαίους ηγέτες, το ενιαίο νόμισμα θα μπορούσε να διαλυθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες», προειδοποιεί ο Economist, που στο εξώφυλλό του έχει ένα ευρώ που πέφτει σαν φλεγόμενος μετεωρίτης.
Ο μόνος που μπορεί να παράσχει άμεση ανακούφιση είναι η ΕΚΤ, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Ως δανειστής έσχατης ανάγκης, πρέπει να κάνει περισσότερα για να σώσει τις τράπεζες, προσφέροντας απεριόριστη ρευστότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καταλήγει το δημοσίευμα.
http://www.economist.com/node/21540255
http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=328085

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Δικαστική δικαίωση δανειολήπτη με παραγραφή χρέους 250.000 ευρώ


Tο Ειρηνοδικείο του Ηρακλείου δικαίωσε δανειολήπτη διαγράφοντας ποσό ύψους 250.000 ευρώ από τις 300.000 ευρώ που εμφανιζόταν να οφείλει σε διάφορες τράπεζες, καλώντας τον να πληρώσει το υπόλοιπο του χρέους του, 50.000 ευρώ όπως αυτός είχε ζητήσει.

Σύμφωνα με την Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, ο δανειολήπτης αυτός, είχε ένα σημαντικό χρέος, συνολικού ύψους 300.000 ευρώ, σε διάφορες τράπεζες. Εμφάνισε αδυναμία πληρωμής και έκανε χρήση των ευεργετικών διατάξεων του νόμου 3869/2010. Το Ειρηνοδικείο Ηρακλείου, αναγνωρίζοντας ειλικρίνεια σε όσα αυτός προέβαλε στην αίτησή του, αλλά και κρίνοντας ότι ο πολίτης αυτός έπρεπε να απαλλαγεί από το χρέος του και να αρχίσει μια νέα οικονομική και κοινωνική ζωή, τον απάλλαξε από το χρέος των 250.000 ευρώ, παρά τις αντιρρήσεις των τραπεζών.
Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, τονίζει ότι "με τις συνεχείς θετικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων Κρήτης, νοιώθει δικαιωμένη και καλεί τους καταναλωτές - δανειολήπτες της Κρήτης, να επωφεληθούν από τις ευεργετικές διατάξεις του νόμου 3869/2010 και να εμπιστευτούν τις Πιστοποιημένες Ενώσεις Καταναλωτών, μα προπάντων την Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, η οποία είναι έτοιμη με το έμπειρο στελεχιακό της προσωπικό, σε εθελοντική βάση, να συνδράμει κάθε πολίτη".
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=328030

Ελεύθερος, με περιοριστικούς όρους, ο Αρσένιος για το Βατοπέδιο

Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ο Αρσένιος
Ελεύθερος, με περιοριστικούς όρους, αφέθηκε ο μοναχός Αρσένιος, που κατηγορείται σε βαθμό κακουργήματος για την υπόθεση του Βατοπεδίου, ύστερα από απόφαση της ανακρίτριας και του εισαγγελέα.

Ο μοναχός θα πρέπει να καταβάλει 200.000 ευρώ και να εμφανίζεται δύο φορές το μήνα σε αστυνομικό τμήμα. Η απολογία του ενώπιον της ανακρίτριας ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας και η διαδικασία ολοκληρώθηκε χθες μετά τα μεσάνυχτα.
Η υπόθεση αναμένεται να "κλείσει", με την απολογία του ηγούμενου Εφραίμ στις 29 του μήνα.
Οι Εφραίμ και Αρσένιος αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, μεταξύ των οποίων: ηθική αυτουργία σε ψευδείς βεβαιώσεις, σε απάτη και νομιμοποίηση εξόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Και οι δύο ισχυρίζονται πως οι ενέργειες τους δεν ήταν ιδιοτελείς και πως είχαν στόχο την ενίσχυση των οικονομικών της Μονής, ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει τη διαβίωση των μοναχών, τη συντήρησή της αλλά και τη δυνατότητα φιλοξενίας και παραμονής των περίπου 25.000 πιστών που την επισκέπτονται ετησίως.



http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=328017

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Την υπογραφή μας να ξέρουμε πού τη βάζουμε



Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η πολιτική δεν είναι κουκλοθέατρο. Ειδικά σε μια χρεοκοπημένη χώρα, η οποία τρέχει με χίλια προς τον γκρεμό, είναι πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Επίσης στην πολιτική δεν μπορείς να μην γνωρίζεις από την αρχή τα όριά σου. Κάπως έτσι συμβαίνει και στον τζόγο: αν δεν έχεις αποφασίσει από την αρχή μέχρι πόσα μπορείς να χάσεις, θα σου πάρουν και τα σώβρακα. Κάπως έτσι πάνε να την πατήσουν στη... Συγγρού.
Ξεκίνησαν ωραία το παραμυθάκι με τον «αντιμνημονιακό» αγώνα, σε ένα κλίμα γενικώς «αντιμνημονιακό», την εποχή που το να είσαι κατά του Μνημονίου ήταν κάτι σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη γενικευμένη πολιτική αφωνία και την αδυναμία κατανόησης της κρίσης. Πυροβολούσες το Μνημόνιο, ζητούσες και μια επαναδιαπραγμάτευση για όλα τα γούστα και καθάριζες.
Στο τσακίρ κέφι έριχνες και μια ζεϊμπεκιά «ευρωομολόγου», διατρανώνοντας την πίστη σου ότι η Ευρώπη έχει εργαλεία αντιμετώπισης της κρίσης, και ήσουνα δυο φορές μάγκας. Έλα όμως που η πόρνη η πραγματικότητα παραμονεύει... Μέσα σε ελάχιστο διάστημα οι περισσότεροι διαπίστωσαν ότι:
1. Πρώτη κρυάδα: Η επαναδιαπραγμάτευση είναι μια απαγορευμένη λέξη, την οποία, όπως επισήμως και αρμοδίως μας διεμήνυσαν οι ευρωκράτες, δεν πρέπει όχι να τη λέμε, αλλά ούτε να τη σκεφτόμαστε. Το πακέτο «στήριξης» δεν έχει διαπραγμάτευση: είναι «take it or leave it» (ή το παίρνεις όπως θέλουν αυτοί ή άντε γεια).
2. Δεύτερη κρυάδα: Για να δεχτούν (που θα δεχτούν στο τέλος) οι Γερμανοί το ευρωομόλογο, το οποίο προτείνει επισήμως η Κομισιόν σε τρεις εκδοχές, θα πρέπει να πάρουν υπό τον πλήρη δημοσιονομικό και πολιτικό έλεγχό τους τις χώρες της ευρωζώνης. Είναι το αντίτιμο για να παράσχουν επιπλέον εγγυήσεις για τα ευρωπαϊκά χρέη.
Ήδη στην Ιρλανδία έγινε της κακομοίρας όταν ο «επαναστάτης» πρωθυπουργός της έδωσε τον προϋπολογισμό του – μέσω Κομισιόν – στην Μπούντεσταγκ πριν τον πάει στο δικό του κοινοβούλιο.
Επιπλέον θα πρέπει να προχωρήσουν σύντομα οι αλλαγές στις ευρωσυνθήκες προκειμένου, όπως ανακοίνωσε χθες ο Σαρκοζί, «να αποτρέπονται αποκλίσεις μεταξύ των κρατών - μελών στους τομείς των δημοσιονομικών μεγεθών και της τήρησης των προϋπολογισμών, της οικονομίας και της φορολόγησης».
3. Τρίτη κρυάδα: Ήδη έχει αρχίσει η συζήτηση για την εξεύρεση μηχανισμού αποχώρησης – δηλαδή έμμεσης εκδίωξης – μιας χώρας από το ευρώ. Οι υπάρχουσες προβλέψεις της Συνθήκης της Λισσαβώνας – σε πείσμα όσων επιμένουν ότι αυτό είναι αδύνατον – είναι η μαγιά, όπως έχουμε ξαναγράψει.
Η δεύτερη εγγύηση που έχει δρομολογήσει η Γερμανία είναι ένα σύστημα «τιμωρίας» των δημοσιονομικά απείθαρχων: από το πάγωμα κοινοτικών κονδυλίων έως την παραπομπή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο. Και το κερασάκι στην τούρτα: Μια βαρβάτη ελεγχόμενη πτώχευση των «ξεγραμμένων» χωρών προκειμένου να τους δανειοδοτεί στο μέλλον ο μόνιμος «μηχανισμός στήριξης» (ESM). Κι αυτά τα έχουμε ξαναγράψει καιρό τώρα.

Το... μεσαίο δάχτυλο
Εν τω μεταξύ, όμως, μιας «οικειοθελούς αποχώρησης» - εκδίωξης προηγούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις, οι οποίες θα θωρακίζουν την ευρωζώνη και το ευρώ από τυχόν παρενέργειες. Ας τις (ξανα)δούμε:
1. Πρώτο και καλύτερο: Μια αναδιάρθρωση χρέους (ελεγχόμενη πτώχευση), ώστε το χρέος να ελεγχθεί – εντός ή εκτός ευρώ – από τους δανειστές και η προβληματική χώρα να μην έχει τη δυνατότητα να το διαχειριστεί στο μέλλον. Πώς θα γίνει αυτό; Με την ανταλλαγή ομολόγων (PSI plus), που αποφασίστηκε στις 26-27 Οκτωβρίου και ανέλαβε να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Για του λόγου το αληθές, δείτε τι έγραψαν οι Financial Times:
«Η μία πρόταση είναι του IIF που προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει τις ζημιές για τους ομολογιούχους και καταλήγει σε μία ζημιά σε όρους καθαρής παρούσας αξίας 51% ή 52%, μέσω της αύξησης του επιτοκίου των νέων ομολόγων και του προεξοφλητικού επιτοκίου.
Επιπλέον το IIF επιμένει ότι όλα τα νέα ομόλογα που θα πάρουν οι επενδυτές σε ανταλλαγή των υφιστάμενων τίτλων τους θα εκδοθούν σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία – μία τακτική που αποβλέπει να κάνει πιο δύσκολες οποιεσδήποτε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις του ελληνικού χρέους».
Δύο χρόνια φωνάζουμε ότι η πραγματική δέσμευση της χώρας ήταν το αγγλικό δίκαιο στη δανειακή σύμβαση με την τρόικα και όχι το... Μνημόνιο. Κάποιοι όμως προτιμούσαν, αντί για το φεγγάρι, να κοιτάνε το δάχτυλο. Μόνο που το (μεσαίο) δάχτυλο πλέον μας το δείχνουν απειλητικά οι Μέρκελ και ΣΙΑ.

Τι λέει επιπλέον η «φωνή των αγορών»;

«Δεν πρόκειται για την Ελλάδα. Δεν πρόκειται για τα χρήματα. Οι περισσότερες τράπεζες έχουν καταγράψει τις ζημιές από τα ελληνικά ομόλογα. Πρόκειται για το προηγούμενο που θα υπάρξει για την υπόλοιπη Ευρώπη και το πώς θα καθοριστούν οι κανόνες για το μέλλον» δήλωσε στους FT ένα από πρόσωπα που μετέχουν στις διαπραγματεύσεις.

2. Δεύτερο και εξ ίσου «νόστιμο»: Η δέσμευση της ελληνικής περιουσίας (άλλως «ξεπούλημα» ή «κατάσχεση»...) ήδη έχει δρομολογηθεί και ήδη η εκτρωματική απόφαση του Οκτωβρίου λέει ότι δεν δεσμεύονται μόνο τα έσοδα από τις ήδη συμφωνημένες ιδιωτικοποιήσεις για την αποπληρωμή του χρέους, αλλά και όσα άλλα προκύψουν από το επιπλέον ξεπούλημα, τα οποία θα κατευθυνθούν προς τον σημερινό «μηχανισμό στήριξης» (EFSF).

Με άλλα λόγια ό,τι τυχόν εισπράξει η Ελλάδα από την (έτσι κι αλλιώς μπιρ παρά) πώληση των διαρκώς απαξιούμενων ιματίων της θα αποτελέσει εγχρήματη εγγύηση για τα μελλοντικά δάνεια του «μηχανισμού στήριξης»!

Μένοντας μόνο σε αυτά, ας πάμε να δούμε το παιχνιδάκι που παίζεται με την περίφημη υπογραφή Σαμαρά – με φόντο την έκτη δόση και τις... εκλογές.
Δηλαδή τι δεν έχετε υπογράψει;
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν μερικά πράγματα, καθώς η Ν.Δ. αρνείται να υπογράψει τη δήλωση προς την τρόικα και την ευρωζώνη για πλήρη τήρηση των υπεσχημένων μέχρι το... 2015. Δηλαδή μέχρι σχεδόν τη λήξη της θητείας της, αν υποθέσουμε – χάριν παιδιάς και μόνον – ότι πολύ σύντομα θα γίνουν εκλογές και η Νουδούλα θα τις κερδίσει και μάλιστα αυτοδύναμη.
1. Με τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου (είτε τους αρέσει είτε όχι, συγκυβέρνηση είναι) και τις συνεχείς δηλώσεις του Σαμαρά, η Ν.Δ. έχει ήδη εγκρίνει την υλοποίηση του PSI plus. Δηλαδή θα στηρίξει την ανταλλαγή ομολόγων με τους όρους των πιστωτών. Ιδού το μεγαλειώδες αποτέλεσμα:
● Ήδη τα 110 δισ. ευρώ της τρόικας τελούν υπό το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή οι δανειστές μπορούν να εφαρμόσουν κάθε παράλογη πρόβλεψη της δανειακής σύμβασης προκειμένου να εισπράξουν τα δανεικά εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να τους πληρώσει.
● Με την αναδιάρθρωση των 200 δισ. ευρώ του PSI plus η Ελλάδα θα προσφέρει νέα ομόλογα 100 δισ. στο αγγλικό δίκαιο – και με επιπλέον όρους, που, όπως διαγράφονται από τη μέχρι τώρα διαπραγμάτευση, θα είναι τραγικοί. Μέχρι τώρα 210 δισ. στο αγγλικό δίκαιο και με δικαίωμα των δανειστών να σου πάρουν τα πάντα.
● Σύμφωνα με την απόφαση του Οκτωβρίου και την παραδοχή Βενιζέλου, ενώ η Ελλάδα θα περικόψει 100 δισ. χρέους, θα δανειστεί 130 – πάλι στο αγγλικό δίκαιο, με όλα τα δικαιώματα των δανειστών κατοχυρωμένα και την Ελλάδα ανίσχυρη να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
● Δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, η χώρα μας θα βρεθεί με μια ελεγχόμενη χρεοκοπία στην πλάτη, με αυξημένο το χρέος της (αντί δραστικά περικομμένο) και με πλήρως κατοχυρωμένα τα δικαιώματα των τοκογλύφων.
Και όλα αυτά με την Ελλάδα φυσικά παραιτημένη από τα δικαιώματά της τα οποία προκύπτουν από την κρατική της υπόσταση – ήδη από την πρώτη δανειακή σύμβαση με την τρόικα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, άλλωστε, στο πλαίσιο της πρώτης δανειακής σύμβασης των 110 δισ. ευρώ από τον «μηχανισμό», υπέγραψε, μεταξύ πολλών άλλων, τα εξής, στο άρθρο 14 παρ. 5:
«Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στον βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».
Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 8, οι δανειστές (Ε.Ε. και ΔΝΤ) μπορούν να καταγγείλουν τη σύμβαση και να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους μέχρι τότε τόκους. Λόγοι καταγγελίας της σύμβασης, μεταξύ άλλων, είναι:
● Η αδυναμία της Ελλάδας να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό σε κάποιον από τους δανειστές.
● Η αδυναμία τήρησης υποχρεώσεων που απορρέουν από τις προβλέψεις του μνημονίου.
● Τυχόν παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες των ελληνικών αρχών.
Με δεδομένη λοιπόν την πρώτη δανειακή σύμβαση, η Ν.Δ. έχει δημοσίως δεσμευτεί ότι θα τηρήσει αυτήν τη δανειακή σύμβαση και θα... επαναδιαπραγματευθεί το μνημόνιο. Μόνο που η αθέτηση του μνημονίου αποτελεί λόγο καταγγελίας της δανειακής και κανονικής κατάσχεσης της χώρας. Τι σκατά θα επαναδιαπραγματευθούν λοιπόν;
Επιπλέον η Νουδούλα δεσμεύεται για τη σύναψη της νέας δανειακής, στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, πουλώντας πάλι το παραμύθι περί μνημονίου. Κανονικό δούλεμα, διότι το μνημόνιο είναι απλώς εφαρμοστικό των προβλέψεων της δανειακής σύμβασης.
Στη δανειακή σύμβαση περιλαμβάνονται οι προβλέψεις εις βάρος της χώρας και όχι στο μνημόνιο, το οποίο είναι ένα κωλόχαρτο υπό διαρκή αναθεώρηση, ώστε να διασφαλίζεται η τήρηση των ανειλημμένων δεσμεύσεων.

Ο εκβιασμός
Συνοψίζουμε τα μέχρι τώρα δεδομένα. Η Ν.Δ. στηρίζει την κυβέρνηση Παπαδήμου, διακηρυγμένη αποστολή της οποίας είναι η αναδιάρθρωση μέσω του PSI plus, με όλες τις συνέπειες που περιγράψαμε παραπάνω: κυρίως την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του χρέους δίχως καν μείωσή του.
Δεύτερη αποστολή της συγκυβέρνησης υπό τον Παπαδήμο είναι η σύναψη νέου δανείου με τους όρους που περιγράψαμε παραπάνω.
Με δεδομένη την αδυναμία επαναδιαπραγμάτευσης υπ’ αυτό το καθεστώς, με άκυρα τα περί «αλλαγής του μείγματος πολιτικής», με τη σαφή προοπτική περί επίσημης πτώχευσης και εξόδου από το ευρώ, η Ν.Δ., στο τέλος της θητείας Παπαδήμου, θα τα έχει υπογράψει όλα.
Γιατί, λοιπόν, της ζητείται να βάλει και την τζίφρα του ο Σαμαράς; Μήπως τυχόν πάρει πίσω τη δέσμευσή του. Ούτε ως... αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν θα μπορεί να το κάνει. Τότε;
● Μήπως για παραδειγματισμό των υπολοίπων προβληματικών χωρών της ευρωζώνης, όπως ο Σόιμπλε έχει πει περιγράφοντας το ελληνικό μέλλον; Αυτό μοιάζει λογικότερο...
● Μήπως για να αφαιρεθεί από τη Ν.Δ. και το τελευταίο φύλλο «αντιμνημονιακής» συκής; Κι αυτό λογικό.
● Μήπως για να αναλάβει το σύνολο της πολιτικής ευθύνης για τα πολύ σκληρά μελλούμενα; Σωστό...
● Μήπως, με δεδομένη την καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ, για να καεί και η εναλλακτική της Ν.Δ. και να ξαναέχουμε Παπαδήμο (ή κάποιον ανάλογο) στην πρωθυπουργία; Λίγο... συνωμοσιολογικό, αλλά μ’ αρέσει.
Κι άλλα ωραία σεναριάκια παίζουν, αλλά δεν είναι της παρούσης. Προς το παρόν πάντως μην βάζετε στοιχήματα. Έτσι κι αλλιώς έχει να γίνει και της πτωχεύσεως και της... εκδιδομένης. Μην παίζετε με την τύχη σας...


http://topontiki.gr/article/25491

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Χαρά οι Αλαφούζοι! : Συνελήφθη ο ιδιοκτήτης του Alter για χρέη προς το Δημόσιο



O iδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού Alter, Κώστας Γιαννίκος, συνελήφθη σήμερα το απόγευμα στα νότια προάστια της Αττικής, για χρέη προς το Δημόσιο.

Συνελήφθη ο ιδιοκτήτης του Alter για χρέη προς το Δημόσιο
Όπως έγινε γνωστό, οφείλει 1.150.000 ευρώ και εντοπίστηκε μετά από έρευνες των αρμόδιων υπηρεσίων και του ΣΔΟΕ.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63560057

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Τιμή στον Πολίτη Νεοκλή Σαρρή


ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ ΜΝΗΜΗΣ – ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΑΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Νοεμβρίου 20, 2011
ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ
Δημοσιεύτηκε στην ειδική έκδοση της εφημερίδας “Δημοκρατία” για την Κωνσταντινούπολη 29/5/2011
Αρχές του Μάη του 1980. Μια πρόσκληση στην Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρείας από το αντίστοιχο σωματείο της Τουρκίας με έφερε στην Κωνσταντινούπολη. Στην ελληνική αντιπροσωπεία εκτός από μένα ήταν η γνωστή καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κική Παπούλια και αδελφή του Γιώργου Παπούλια που την εποχή εκείνη υπηρετούσε πρέσβης μας Ελλάδος στην Άγκυρα ( και ο οποίος αργότερα χρημάτισε, για ένα διάστημα και υπουργός των εξωτερικών) . Επρόκειτο για ένα συνέδριο που είχε οργανωθεί στην τουρκική πρωτεύουσα και του οποίου η θεματολογία εκτεινόταν στη φιλοσοφία των Βαλκανικών λαών. Την εποχή εκείνη οι ουρανοί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είχαν κλείσει και δεν υπήρχε αεροπορική σύνδεση μεταξύ των δύο χωρών, εκτός από μια πρωινή πτήση της Lüfthansa από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη, η οποία παρέκαμπτε τους αιθέρες του επίμαχου Αιγαίου. Καθώς όμως συνεχιζόταν η απεργία των τουρκικών αεροπορικών γραμμών, θα έπρεπε από την Πόλη να ταξιδέψουμε σιδηροδρομικώς νύχτα για νάμαστε το πρωί στον προορισμό μας. Όπως αντιλαμβάνεστε αυτό συνεπαγόταν μια μικρή ταλαιπωρία την οποία η παρέμβαση του κ. πρέσβη είχε εξαφανίσει. Με τη φροντίδα του, ο γενικός πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη που τότε ήταν ο Φίλων Φίλων είχε αποστείλει το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο με εντολή να μας οδηγήσει κατευθείαν από το αεροδρόμιο του Αγίου Στεφάνου (εκτουρκισθέντος προ πολλού σε Γεσίλκιοϊ ) στην προξενική κατοικία που βρισκόταν στο ‘Σιφάγιουρντού’, στα υψώματα του Βοσπόρου.
Αισθανθήκαμε λίγο παράξενα γιατί το φιλόξενο προξενικό ζευγάρι απουσίαζε-ήλθε κάπως αργότερα- και βρεθήκαμε μόνοι σε ένα καθιστικό, θυμάμαι, που άνοιγε σένα τεράστιο μπαλκόνι από το οποίο από το ένα άκρο στο άλλο ξετυλιγότανε θαυμαστό πολύπτυχο της έκπαγλης Κωνσταντινούπολης, από την κυρίως Πόλη (την ‘παλαιά’ όπως αποκαλούνταν ακόμη και στην εποχή μου), δεξιά του Κερατίου Κόλπου, όπου βρίσκεται η Αγία Σοφία και απέναντί του το Τζαμί του σουλτάνου Αχμέντ,, ο Ιππόδρομος, το οικοδομικό σύμπλεγμα των ανακτόρων του Τοπ-Καπού όπως καταλήγει στο ακρωτήρι, τη πούντα του Σαράϊ – Μπουρνού. Απέναντι ακριβώς η Χαλκηδόνα (το τούρκικο Καντίκιοϊ), το Χαϊντάρπασα με τον επιβλητικό σιδηροδρομικό σταθμό απ’όπου θα παίρναμε το βραδάκι το τραίνο που θα μας πήγαινε στην Άγκυρα. Απέναντι δεξιά χανότανε οι γραμμές του Μαρμαρά προς αυτά που αποκαλούσαμε ‘αντικρυνά’ (στα Πριγκηπονήσια) και συγκεκριμένα το Μάλεπε, η Χαρταλιμήν, το Παντείχι….Και δεξιά το Σκούταρι, το Μπεϊλέρμπεϊ με το παραθαλάσσιο ανάκτορό του, το γενέθλιό μου Τσεγκέλκοϊ το Χρυσοκέραμο των Βυζαντινών χρόνων, το Κανδυλί,. Διέκρινε κανείς απέναντι μέχρι την Κάλντζα και το Βανίκοϊ. Αυτά όλα στην απέναντι , την Ασιατική ακτή του Βοσπόρου, του Κατάστενου κατά την παλαιά αλλά φεύ ξεχασμένη πολίτικη τοπολαλιά που μας τη θύμιζε ο Ψυχάρης στο ‘Ταξίδι’ του.. Απ’ εδώ που βρισκόμασταν εμείς , στο Ευρωπαϊκό, πάει να πει τμήμα, δεξιά αχνοφαιόταν τυλιγμένος σα σε πλουμιστό μαγνάδι ο Κεράτιος κόλπος και η μια από τις δυό τότε γέφυρές του, ο Γαλατάς με τον πύργο του και στα υψώματά του το Πέραν, το Σταυροδρόμι αλλοτινών εποχών, όταν η Πόλη είχε διακριτή ‘ευρωπαϊκή’ συνοικία. Στο βάθος, πάνω από τον Κεράτιο στον έναν από τους επτά λόφους της Πόλης, ο πύργος του Μπεγιαζίτ (όπου ήταν κάποτε το Σερασκεράτο, δηλαδή το υπουργείο των στρατιωτικών) και τώρα στεγάζεται το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Εισταμπούλ και πίσω του βρίσκεται το τέμενος Σουλεϋμανιγιέ (που ανήγειρε ο σουλτάνος Σουλεϋμάν ο μεγαλόπρεπος ή νομοθέτης. Κάπως πιο δεξιά του τζαμιού, περνώντας το υδραγωγείο του Αδριανού, στο βάθος η συνοικία του Φατίχ (Προθητή), το Τσαρσαμπά και η Δράμα, και στους πρόποδες εκτείνεται το Φανάρι η ‘συνοικία των ευγενών’ (όπως την αποκαλούσε ο συνονόματος παππούς μου- μια και είχε γεννηθεί εκεί) με τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου και το κτηριακό συγκρότημα του Πατριαρχείου –των πατριαρχείων όπως το λέγαμε, όχι πληθυντικός ανάλογος ‘των ανακτόρων’, αλλά γιατί στα χρόνια της επί του Γένους μας οσμανικής κυριαρχίας, το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης ουσιαστικά είχε ‘απορροφήσει’ τα υπόλοιπα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, δηλαδή της Αλεξανδρείας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων και οι πατριάρχες τους συνήθως περνούσαν τον καιρό τους στο Φανάρι, από όπου –για να έλθουμε στην περιγραφή μας- με λίγη καλή διάθεση από εκεί που ήμασταν, διέκρινες ή νόμιζες πως διέκρινες στα υψώματά του σαν αετοφωλιά τη Μεγάλη του Γένους Σχολή (από την οποία αποφοίτησα) με το τρούλο της που κάποτε λειτουργούσε ως αστεροσκοπείο).
Από το μπαλκόνι που βρισκόμασταν, πιο σιμά, και στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου έβλεπες τα ανάκτορα του Ντολμάμπαχτσέ, και αριστερότερά τους τα ερείπια των ανακτόρων του Τσιραγάν (που τώρα είναι ένα περίλαμπρο ξενοδοχείο πολυτελείας) και λίγο πιο ψηλότερα, τα ανάκτορα του Γιλντίζ. Ακόμα το πέρα εκτεινόταν από το Φουντουκλή και το Καμπάτας, το Διπλοκιόνιο (Μπεσίκτας), το Μεσοχώρι (Ορτάκιοϊ) και το Μέγα Ρεύμα ή Αρναούτ-κιοϊ (στο οποίο κάποτε ‘επιχωρίααν’, δηλαδή είχαν τα εξοχικά μέγαρά τους οι Φαναριώτες ηγεμόνες), και κατά σειρά η Στένη, το Νιχώρι, το Μπεμπέκι (όπου και η περιλάλητη Ροβέρτιος Σχολή, το σημερινό Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου), τα Θεραπειά, το Μπουγιούκντερε (ή Βαρυρρύακα των καθαρευουσιάνων) με τις εξοχικές κατοικίες των ξένων πρεσβευτών, το Βαφεοχώρι (Μπογιατζή-κιοϊ), για να προχωρήσει το μάτι κατά το Σαρίγερ και τα ‘καβάκια’, δηλαδή την είσοδο το Βόσπορο από τον Εύξεινο πόντο.
Ένα μεγάλο τμήμα όλου αυτού του πανοράματος το έβλεπα να εκτείνεται μπροστά μου, ενώ ένα άλλο τμήμα το θεωρούσα με τα μάτια της ψυχής μου. Αναδυόταν από το μύχιο εαυτό μου, ενστάλαγμα συνείδησης και μνήμης περίτεχνο και μεγαλειώδες τέχνημα. Μέρα ηλιόλουστη, το βοσπορινό αεράκι μετέφερε θεσπέσιες και τόσο γνώριμες σε μένα οσμές, ενώ έφθαναν στ’ αυτά μου σπαράγματα από ήχους από την πολύβουη κοσμόπολη ανάμιχτους με ανατολίτικες μουσικές και το νωθρό εζάνι του μουεζίνη από κάποιο μιναρέ στο κάλεσμά του προς τους πιστούς για τη μεσημεριανή προσευχή…..
Τα μάτια μου πλημμύρισαν… Ασυγκράτητος ο λυγμός μου, όσος ο πόνος μου βαθύς και ασίγαστος. Σε παραμυθία πρόστρεξαν οι καλές μου συνάδελφοι, η Κική Παπούλια με τη Μυρτώ Δραγώνα (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, και τρεις μας πλέον ομότιμοι …). Αλλά ο πόνος ήταν αξεπέραστος. Είναι απαίσια και η σκέψη ακόμη να είσαι τουρίστας στο δικό σου τόπο τον οποίο αποχωρίστηκες δίχως τη θέλησή σου.
Κατά τη μετάβασή μας από το αεροδρόμιο στην προξενική κατοικία, περάσαμε από την παραλιακή λεωφόρο η οποία την εποχή εκείνη ήταν σχετικά πρόσφατη η διανοιξή της με την πρόσχωση όλης της παραλίας στην ακτή της Προποντίδας επί της θρακικής γης. Η πρόσχωση αυτή αλλοίωσε όπως ήταν επόμενο το παραθαλάσσιο τοπίο από τον Άγιο Στέφανο μέχρι το Σιρκετζή (όπου υπάρχει ο έτερος σιδηροδρομικός σταθμός στον οποίο καταλήγει το δίκτυο από το ευρωπαϊκό τμήμα, όπου κατέληγε το γνωστό Orient Express). Έτσι το ιστορικό Μακροχώρι (ή πάλαι ποτέ Μακρί-κοϊ και νυν Μπακίρκοϊ με 4 εκατομμύρια πληθυσμό !!!!!!!!!), το ‘χωριό’ που λειτούργησε κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα κάπως ανάλογα προς τα Βόρεια προάστια της Αθήνας μαζί με τη Χαλκηδόνα στην ασιατική, όπως επεξήγησα πλευρά, ως περιοχές που είχε τις κατοικίες τους ένα σημαντικό τμήμα της ανεχόμενης
Αστικής τάξης και όπου επί της σημερινής λεωφόρου Εισταμπούλ βρισκόταν το πατρογονικό σπίτι του προπάππου μου). Μετά το Μακροχώρι, το Επταπύργιο (Γεντή Κουλέ) και πιο πέρα το Βαλουκλή (όπου και τα Ελληνικά Νοσοκομεία – το Ψυχιατρείο και το Γροκομείο), τα Ψωμμαθειά ή ορθότερα τα Ψαμμαθειά, η Βλάγκα, το Κοντοσκάλι (Κούμκαπου-Γενίκαπου). Στην παράκτια περιοχή που ανέφερα, ιδιαίτερα στο τελευταίο τμήμα ουσιαστικά βρισκόταν υπολείμματα από ψαροχώρια και θαλάσσιες ταβέρνες (που τις συναντά ανανεωμένες βέβαια κανείς και σήμερα). Όταν ακόμη η ακτή δεν είχε υποστεί τις προσχώσεις για να γίνει η πλατιά λεωφόρος που οδηγεί στο αεροδρόμιο, είχε δηλαδή χαλίκια και άμμο, τις μέρες (και κυρίως τις νύχτες) με τρικυμία συνέβαινε κάτι το συνταρακτικό πολυσήμαντο για την αρχαιολογία και ειδικά για τα μολυβρόβουλα, δηλαδή τα ‘σφραγίσματα’ των επιστολών κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Κάθε σπίτι την εποχή εκείνη, συνήθως στην είσοδό του, είχε ένα ερμάριο στο οποίο φύλασσε την αλληλογραφία. Οι επιστολές και τα έγγραφα σφραγιζόταν από το αποστολέα με σφραγίδα και λειωμένο μολύβι (εξ΄ου και μολυβδόβουλο, ενώ χρυσόβουλο ήταν έγγραφο του αυτοκράτορα που έφερε ‘χρυσή σφραγίδα’). Με το χρόνο και τις κατεδαφίσεις των σπιτιών, τα υπολείμματα του ερμαρίου που φυλάσσονταν η αλληλογραφία παρέμεναν στη γη. Βέβαια το κυρίως σώμα του εγγράφου, από χαρτί ή πάπυρο, διαλυόταν, παρέμενε όμως σώο το σφράγισμα. Με την εκ νέου ανοικοδόμηση, τα μπάζα και τα χώματα για τη διάνοιξη των θεμελίων μεταφερόταν σε μαούνες οι οποίες άδειαζαν το περιεχόμενό τους στ’ ανοιχτά της θαλάσσιας περιοχής στην οποία αναφέρομαι. Με την τρικυμία λοιπόν και το συνακόλουθο αναβρασμό τα μολυβένια σφραγίσματα καθάριζαν και ελαφριά όπως ήταν επέπλεαν. Στη συνέχεια το κύμα τα έφερνε στην ακρογιαλιά και τα εναπόθετε στα χαλίκια της. Τότε ήταν πως οι ‘αραϊτζήδες’ ξημερώματα ερευνούσαν προσεκτικά τη ακρογιαλιά και τα περισυνέλλεγαν. Κύριος πελάτης του ήταν ο αρχαιοπώλης Ζάχος ο οποίος εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκε στην Βασιλεία της Ελβετίας και εξέδωσε ένα μοναδικό και ογκώδες έργο με τα μολυβδόβουλα . Να σημειώσουμε πως ‘αραϊτζήδες’ δηλαδή ‘αναζητητές’ ήταν ένα από τα επαγγέλματα που έχουν εξαλειφθεί. Επειδή ο κύριος όγκος των σπιτιών στην παλαιά Κωνταντινούπολη ήταν ξύλινα και τα σοκάκια στενά, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες ξεσπούσαν οι γνωστές ‘φωτιές’. Πυρκαγιές που έκαιγαν επί μέρες και εξάλειφαν από το χάρτη ολόκληρες συνοικίες. Την κατάσβεση των πυρκαγιών είχαν αναλάβει οι ‘τουλούμπαζήδες’ (τουλούμπα=αντλία). Κάθε ενορία είχε δική της τουλούμπα και νέους που ασκούντο στον αγώνα δρόμου για τη μεταφορά της αντλίας, ήταν σα να λέμε το άθλημα της εποχής. Μετά τις πυρκαγιές οι ειδικοί ‘αραϊζτήδες’ έψαχναν στα αποκαϊδια να βρουν τιμαλφή ή άλλα σχετικά…..
Αυτά και άλλα σχετικά έλεγα στους συνταξιδιώτες μου, περνώντας από την παραλιακή λεωφόρο, όπου με τις προσχώσεις τα παραθαλάσσια βυζαντινά τείχη φαντάζουν πλέον χερσαία.. Η συνάδελφος Παπούλια, με διέκοψε ακριβώς κατά τη διέλευσή μας από ένα κομμάτι από το τείχος (αποκαταστημένο με χολυγουντιανή αισθητική).
- Και όμως εμείς είχαμε την Πόλη πάνω από μια χιλιετία… Οι σημερινοί κύριοί της ούτε τα μισά χρόνια δεν έχουν καλύψει….
Δεν είχαν άμεση σχέση οι λόγοι της με τα δικά μου λεγόμενα… Ωστόσο έδεναν όλα μαζί γιατί ανάβλυζαν από κοινή συνειδησιακή κατάσταση….Τον κοινό πόνο από κοινό τραύμα…
Καλοπροαίρετοι με συγκατάβαση και σεβασμό για τον πάσχοντα ψυχισμό του πλησίον, αλλά κυρίως κακοπροαίρετοι –και αυτοί είναι που πληθαίνουν στην ‘εκσυγχρονισιτική’ τους φθονερή λύσσα- θα πουν με το φθόνο και τη χαιρεκακία που τους χαρακτηρίζει ότι το τραύμα σημαίνεται από το ιστορικό γεγονός της Άλωσης της Πόλης. Και κάθετί που έχει σχέση με την ιστορική μνήμη του γένους μας είναι μαύρη αντίδραση και στείρος ‘εθνικισμός’. Στο σκοτισμένο τους μυαλό το μικρόνοο, και στη στενόκαρδη μικροψυχία τους και την πολυπολιτισμική μωρία τους, τυφλωμένοι από το πάθος και τη βλακεία τους (να μη πω τίποτε άλλο), τι μπορεί να σημαίνει η Κωνσταντινούπολη για κάθε Ρωμηό, συνειδητό και ασυνείδητο Έλληνα. είναι τόσο αγράμματοι ιστορικά και συναισθηματικά βαθειά νυχτωμένοι που ούτε μπορούν να τη συλλαβίσουν. . Στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια για εθνική λοβοτομή, για πολιτικό και πολιτιστικό αυτοχειριασμό ταυτόχρονα. Λησμονείται σήμερα σκόπιμα ότι η Μητρόπολη του γένους μας ήταν από τα βάθη της Ιστορίας η Κωνσταντινούπολη. Και όπως παρατηρεί η Ελένη Αρβελέρ, οι Έλληνες είμαστε το μόνο βαλκάνιο έθνος που έγινε ανεξάρτητο κράτος δίχως την πρωτεύουσά του.
Ο Γ. Θεοτοκάς βάζει έναν ήρωα του κυριότερου από τα έργα του, την ‘ Αργώ’, τον Σκινά, να ρωτά τον Χριστίδη, ένα τυπικό εκπρόσωπο της δημοσιοϋπαλληλίας του Ελληνικού κράτους, «Πήγες ποτέ σου στην Πόλη;» και συνεχίζει «όχι δεν πήγες, δεν ξέρεις, δεν μπορείς να καταλάβεις. Όποιος έζησε στην Πόλη και ανάσανε τον αέρα της βαθιά, χορταστικά , τον αέρα της Αυτοκρατορίας δεν θα ξεχάσει αυτό το μεγαλείο, αυτό το ρίγος του μεγαλείου».
Αλλά πάλι η Άλωση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σε αριθμό ενικό, αλλά πληθυντικά. Η Άλωση της Πόλης είναι ένα γεγονός επαναλαμβανόμενο στον ιστορικό χρόνο. Δεν έχουμε μια Άλωση, αλλά πολλές Αλώσεις από τις οποίες εκείνη του 1204 και του 1453 είναι οι πιο γνωστές. Υπάρχουν και εκείνες του Απρίλη του 1821, του Φθινόπωρου του 1922, του 1943 με εκείνο τον τρομαχτικό ‘Φόρο Περιουσίας’ (το Βαρλίκι), το 1955 με το ανθελληνικό πογκρόμ, το καλοκαίρι του 1964 με τις ομαδικές απελάσεις, το 1974… Η δική μου γενιά έζησε τουλάχιστον τρεις από αυτές….
Μετά την επιστροφή μας από την Άγκυρα, άφησα τους συναδέλφους να αναχωρήσουν και είπα να μείνω δύο-τρεις μέρες, αφιερώνοντάς τες σε ένα προσκύνημα σε δρόμους και σε πλατείες, σε σοκάκια λερά και ανήλια, σε κτήρια οικεία και ζεστά ακόμη και μέσα στον παγετό της εγκατάλειψής τους. Η Μεγάλη οδός του Πέραν (η λεωφόρος Ανεξαρτησίας της σήμεον, το Ιστικλάλ Τσαντεσί), κάποτε είχε κατά συντριπτική πλειοψηφία εμπορικά καταστήματα εφάμιλλα ή/ και ανώτερα των ευρωπαϊκών, με ιδιοκτήτες μη μουσουλμάνους/μη Τούρκους όπου οι Έλληνες υπερτερούσαν αριθμητικά. Εκεί, πιο κάτω από τη στοά (το ΄πασά΄) Χατζόπουλου) ήταν το κατάστημα του παππού μου του Νεοκλή, μέχρι το 1910, με είδη πολυτελείας και νεωτερισμού για άνδρες, κοντά στο υποδηματοποιείο του Βασίλη Πατσικάκη (παππού βέβαια, και όχι του συνονόματού του εγγονού, που είναι παιδικός μου φίλος και τώρα επί τιμή πρέσβης).
Το Σταυροδρόμι άλλωστε βρίσκεται στο τέλος της Μεγάλης οδού του Πέραν (ξεκινώντας από το Ταξίμ, δηλαδή προς το Τουνέλ όπου διαστραυρώνονται οι τέσσερεις δρόμοι (Ντόρτ γιόλ), ένα από τα οποία ήταν το Ασμαλίμετζιτ, ανέκαθεν δρόμος για τους εργένηδες, όπου και κατά από τα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν και τα διαμερίσματα για ‘εργένηδες’ (τα μπεκιάρ ονταλαρί).
Ο προπάππος μου Αλέξανδρος Σαρρής, πηλιωρίτης (από τη Μακυνίτσα) έμπορος σιτηρών ενοικίαζε ένα τέτοιο δωμάτιο γιατί έπεφτε πολύ μακριά να πάει σπίτι οπου ήταν η οικογένειά του ( στο Φανάρι αρχικά και μετά στο Μακροχώρι), για να διανυκτερεύει εκεί όταν έπεφτε πολύ δουλειά Το περίεργο είναι ότι το ίδιο δωμάτιο ενοικίασε στη συνέχεια ο παππούς μου Νεοκλής (μέχρις ότου τέλεσε τους γάμους του με τη γιαγιά μου Ζωή Τσιτσοπούλου από το Καρπενήσι) και έμειναν σε μεγάλο διαμέρισμα σε πολυκατοικία στον ‘ Ίσιο Δρόμο (άλλη ονομασία της Μ.Οδού). Ιστορούσαν λοιπόν ότι σε ένα από τα διπλανά δωμάτια είχε πεθάνει ο ένοικός του που ήταν ανταποκριτής των λονδρέζικων Times. Αυτό συνέβη γύρω στο 1880. Όταν ήλθαν από την αγγλική πρεσβεία να το αποσφραγίσουν διαπίστωσαν με κατάπληξη ότι είχε αρκετά ερμάρια/ ντουλάπες με ράφια όπου ο μακαρίτης είχε τοποθετήσει γυάλινα βάζα με ετικέτες που κάθε μια τους έφερε ημερομηνία. Έμειναν εμβρόντητοι, όταν διαπίστωσαν το περιεχόμενο των βάζων: ήταν τα σκύβαλα, τα περιττώματα γενικά του μακαρίτη, με τα οποία είχε κάνει την πιο πρωτότυπη και αηδιαστική ταυτόχρονα συλλογή.
Το Σταυρδορόμι λοιπόν, που αναπτύχθηκε ως οικισμός μετά το τέλος του 17ου αι. γύρω από τα κτήρια των μόνιμων πρεσβειών των ευρωπαϊκών χωρών και που διατηρούνται μέχρι σήμερα, χωροθετείται κοντά στο σημερινό ο Τουνέλ (το μικρότερο αλλά και αρχαιότερο Μετρό στον κόσμο, που συνδέει το Γαλατά με το Πέραν ). Εκεί, έφηβος –μαθητής από την 1η Λυκείου, έτρεχα για να παραδώσω την τακτική μου συνεργασία μου στην ημερήσια εφημερίδα ‘Εμπρός’.. Τα γραφεία της εφημερίδας που διεύθυνε ο Αλέκος Παπαδόπουλος (ιδιοκτήτης σήμερα των εκδοτικού οργανισμού ‘Έπτάλοφος΄ στην Αθήνα), έξι χρόνια μεγαλύτερός μου. Ο Αλέκος ήταν ο άνθρωπος που με εισήγαγε στη δημοσιογραφία. Τα γραφεία του ‘Εμπρός’ βρισκόταν στη λεωφόρο Γκαλίπντεντέ ή πιο απλά στα ΄Σκαλάκια’. Πηγαίνοντας στην εφημερίδα δεν παρέλειπα να κάνω μια στάση στο παλαιοβιβλιοπωλείο του Γιώργου Πατριαρχέα, του έξοχου αυτού ποιητή που λειτουργούσε ως στέκι των διανοουμένων μας, και που βρισκόταν δίπλα από τον ιστορικό τεκέ των Μεβλεβίδων δερβισάδων (των στροβιλοζόμενων). Ο Πατριαρχέας υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες υπηκόους που απελάθηκε το Νοέμβρη του 1957 και ύστερα από κάποια χρόνια άνοιξε στην Αθήνα και στην αρχή της Σόλωνος ένα παρόμοιο κατάστημα. Μαζί του είχε απελαθεί ο φίλος του πατέρα μου δημοσιογράφος, μέχρι το 1922 της ιστορικής ‘Πρόοδο’ του Κ. Σπανούδη (σύζυγου της μουσικολόγου Σοφίας Σπανούδη και πατέρα της Αθηνάς ή Νινίτσας Σπανούδη, συγγενών μας εντάχτηκαν από την πρώτη στιγμή της μετοικεσίας τους στον πνευματικό, πολιτικό και δημοσιογραφικό κόσμο της Αθήνας). Ο Παπαδόπουλος καταγόμενος από την Ανατολική Ρωμυλία (μαζί με το Γιαννιό, κωνσταντινουπολίτη γραμματέα του Ι.Ψυχάρη στο Παρίσι) ήταν δυο από τους πρώτους σοσιαλιστές (μαρξιστικής έμπνευσης, όπως ο πόντιος Σκληρός στην Αλεξάνδρεια και ο .Γλυνός στη Σμύρνη, το Σεραφείμ Μάξιμο στην Πόλη, αλλά και το θείο του πατέρα μου Ντόντο Παπαδημητρίου που εξέδιδε στην Πόλη το ‘Νέο Πνεύμα’ σύζυγο της συμφοιτήτριας της Σοφίας Μινεϊκο, και μαθήτριας του Γιούγκ, της παιδαγωγού Μυρσίνης Κλεάνθους Παπδημηρίου και χορηγό του Α.Δελμούζου). Η γυναίκα του Γιαννιού, η Αθηνά Γαϊτάνου ήταν άνθρωπος από τους πιο οικείους της οικογένειάς μας συγγραφέας μιας σημαντικής μελέτης για το ‘Πνευματικό Μακροχώρι’. Ο Παπαδόπουλος ο οποίος υπήρξε, όπως μου έλεγε ο πατέρας μου ανταποκριτής και του ‘Ριζοσπάστη’, υπήρξε όπως και οι άλλοι τυπικός εκπρόσωπος της ‘πατριωτικής αριστεράς’ που ήλθε σε ρήξη με η Φεντερεσγιόν του Μπεναρόγια της Θεσσαλονίκης ιδιαίτερα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση που τους κατηγορούσαν ότι εργαζόταν για έναν ‘ιουδαϊκό σοσιαλισμό’.
Ο Παπαδόπουλος που είχε έντονη πατριωτική δραστηριότητα ιδίως κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν δημοσιογράφος στην Απογευματινή, την άλλη ημερήσια εφημερίδα (που διήυθυνε ο Γ. Γιαβερίδης) και την οποία συνεχίζει σήμερα ο συμμαθητής μου στο Ζωγράφειο Μιχάλης Βασιλειάδης με το γιο του, τόσο έντυπη, όσο και με ηλεκτρονική μορφή. Ο Παπαδόπουλος, έγραφε τη θρυλική στήλη ‘Στο Φτερό’, όπου είχε γράψει ένα από τα κολακευτικά σχόλια που είχα δεχτεί δεκάχρονος για την παρουσία μου στη σχολική γιορτή στο Κέντρικό. ‘Μπράβο Νεοκλή’. Το ίδιο μου έλεγε δια ζώσης όταν ήλθα στην Αθήνα το 1962 και αναμίχτηκα αμέσως στο φοιτητικό κίνημα, οπότε είχαν φράξει κάποια μορμολύκεια στην Πόλη, αλλά και στην Ελλάδα!!! ‘Ξέρω τις κοινωνικές σου ανησυχίες και τις καταλαβαίνω’ μου έλεγε. Επειδή γνώριζε τον Δημ. Λαμπράκη, με την απέλασή του –είχε μείνει μόνος, γιατί είχε πεθάνει πριν λίγο χρόνο η γυναίκα του Δόμνα)- τον είχε περιθάλψει το Συγκρότημα της Χρ. Λαδά, όπου προσελήφθηκε ‘τιμής ένεκεν’. Μαζί με τους δύο ήταν και ο νεαρός τότε Γιώργος Τσιτούρης. Και ο δημοσιογράφος Ψάλτης, που αν δεν κάνω λάθος ήταν καθολικός το θρήσκευμα, δηλαδή όχι ‘ρωημός’, παραταύτα οι Τούρκικές αρχές δεν είχαν διαστάσει, λόγω της υπηκοόητάς του να τον απελάσουν και αυτόν.
Απέναντι από το κατάστημα του Πατριαρχέα όπου έκαμα την πρώτη στάση μου βρισκόταν το Βιβλιοπωλείο του Σεργιάδη (απ΄όπου προμηθευόμασταν και τα σχολικά μας βιβλία), δίπλα το παλαιοβιβλιοπωλείο της Νομίδη και πιο κάτω το παλαιοβιβλιοπωλείο του Λ. Μπέρτ. Μια δεύτερη στάση ήταν στο διπλανό κατάστημα των καπέλων, του Γιώργου Ρούσου, έξοχου ηθοποιού και σκηνοθέτη (που αναλώθηκε στο ερασιτεχνικό θέατρο, συμπρωταγωνιστώντας κάποτε με τρανταχτά ονόματα των ελληνικών θιάσων όταν επισκεπτόταν την Πόλη και βέβαια με το να σκηνοθετεί στις σχολικές παραστάσεις των τελειοφοίτων του Ζαπείου Παρθεναγωγείου ή του Ζωγραφείου Λυκείου. Ο Ρούσος μου έδωσε το βάπτισμα της σκηνής, ήδη σαν ήμουνα 6 ετών. Ήταν μια κωμωμδία του Τσακόπουλου, ‘Ξανθές Μελαχροινές’ που ανεβάσαμε στην αίθουσα του Αθλητικού Συλλόγου Πέραν. Σον Ρούσο που απέλασαν οι Τουρκικές αρχές το καλοκαίρι του 1964 οφείλω επίσης ότι γνώρισα τον κορυφαίο σκηνοθέτη Τάκη Μουζείδη που με προσέλαβε το 1960 στο θίασο του Μάνου Κατράκη, παίζοντας δόπλα σε πολύ γνωστούς ηθοποιούς όπως τους Ειρήνη Παπά, Ζ. Τσάπελη, Μ. Χρονοπούλου, Ν. Βασταρδή και την Κατερίνα Χέλμη με την οποία μέχρι σήμερα διατηρούμε τις καλλίτερες φιλικές σχέσεις.
Δεν ήταν όμως μόνο η Μεγάλη οδός του Πέραν που ήθελα να διαβώ πάνω-κάτω κάποιες φορές, σε ανάμνηση της περαντζάδας των Κυριακών του χειμώνα, όταν απέλυαν οι δικές μας εκκλησίας της Αγίας Τριάδας, των Εισοδίων της Παναγίας, με τις αρμένικες στο Ταξίμ και στο Μπαλούκπαζαρι, και τις καθολικές του ΣαντΑντώνιο και της Σάντα Μαρίας σχεδόν ταυτόχρονα και γέμιζαν τα πεζοδρόμια από κόσμο και (εννοείται ότι όταν νιώσαμε νέοι μας ενδιέφεραν κυρίως οι νέες, ανεξαρτήτως δόγματος και θρησκεύματος). Τα καλοκαίρια ο περίπατος γινόταν στο ΄ντεμπρκαντέρ’ (την αποβάθρα) ή το κέ ( προκυμαία) στα Πριγκηπονήσια ή στον παράλιο δρόμο της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου όπου βρισκόταν εκτός από τα γιαλιά (τα παραθαλάσσια μέγαρα που κάποια διέθεταν και ‘καγικαχανάδες’ δηλαδή ιδιόκτητους υπόγειους χώρους για τις μακριές βάρκες, τα καϊκια με τα οποία κυκλοφορούσαν στο Βόσπορο).
Ακόμη πόσο ήθελα να περάσω από το Ζωγράφειο Λύκειο (όπου φοίτησα πέντε χρόνια με γυμνασιάρχη τον πρόωρα χαμένο Βασίλη Μούτσογλου) και από το Κεντρικό Παρθεναγωγείο (του οποίου αποφοίτησα το Δημοτικό, τότε με γυμνασιάρχη τον φίλο του πατέρα μου Θωμά Νάτσινα). Στη συνέχεια ήταν δυνατό να μη περάσω από την Πλατεία Ταξίμ στο Τσιχανγκίρ, τη συνοικία με τους περισσότερους, στην εποχή μου, Έλληνες. Περιοχές του Σταυροδρομίου, του Πέραν (από την παλαιά Πόλη) όπου έμεναν οι δικοί μου από το δεύτερο μισό του 19ου αι και να δω στη λεωφόρο Σιράσελβιλέρ αρ. 184, όπου ήταν τα διαμερίσματα Emniyet, το ‘παρταμέντο μας’, δηλαδή το σπίτι μας και η γειτονιά μας.
Θα έμενε όμως το Πατριαρχείο έξω από αυτή την επιθεώρηση του χώρου της μνήμης και της συνείδησης σε διάσταση πραγματική; Πως ήταν δυνατό να μην περάσω, όπως χρόνια, αρχικά ως τελειοδίδακτος στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και στη συνέχεια υπότροφος του Πατριαρχείου στη Νομική Σχολή, απασχολούμενος στο ‘ Τουρκικό Γραφείο’ μια υπηρεσία νομική και τύπου ταυτόχρονα με μεταφραστή του τουρκιού Τύπου τον Στυλιανό Κεχαγιόπουλο, τον Στέλιο τον Στυλ (και αυτόν ερασιτέχνη ηθοποιό, τον πρωτοείχα δει ως ‘κοντάρι’ όταν ήμουν εννέα χρονών στο θέατρο ‘Σες’ δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη που έπαιζε τους Άθλίους’ του Βίκτωρα Ουγκώ, με το Νίκο Παρασκευά στο ρόλο του επίσκοπου Μυριήλ και τον νεαρρό τότε Αλέκο Αλεξανδράκη εισαγγελέα ή δικαστή. Σε μια μοσοάδεια αίθουσα είχα πράγματικά θαυμάσει το Βεάκη –όπως δύο χρόνια αργότερα στο Λαλέ τη Μελίνα Μερκούρη και το Δ. Μυράτ στην Άννα των Χιλίων Ημερών στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη (με το Μίμη Φωτόπουλο και τον Ν΄τινο Ηλιόπουλο να υποδύονται, αν δεν πέφτω έξω, δύο νεκτοθάφτες. Μετά το Στέλιο είχαμε στο γραφείο μας που ήταν γωνιακό,δεξιά αμέσως μετά την είσοδο στο ‘Ευγενείδειο’ λεγόμενο κτήριο –την εποχή εκείνη οι Τουρκικές αρχές δεν έδινανάδεια να ανοικοδομηθεί το πατριαρχικό μέγαρο που είχε καεί το 1941, και το Πατριαρχείο περιοριζόταν σ’ αυτό το κτήριο που βλέπει δεξιά του ο εισερχόμενος σήμερα από την κυρία είσοδο, έχοντας μπροστά του την ‘ κλειστή Πύλη’, εκεί που τον Απρίλη του 1821 απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, ως υπόλογος για την επανάσταση κατέναντι του Οσμανικού κράτους. Στον δεύτερο όροφο ήταν το Πρώτο πατριαρχικό γραφείο –όπου υπηρετούσε ο Χαρισιάδης, ενώ ο καθηγητής (της Θεολογικής σχολής) Φωτιάδης ήταν εκείνος που έγραφε σε θεσπέσια ελληνικά τα πατριαρχικά επίσημα γράμματα και άλλα σχετικά έγγραφα. Εκεί ήταν και η γραμματεία της Ι. Συνόδου, και το μικρό Συνοδικό. Αρχιγραμματέας ήταν ο αρχιμανδρίτης Συμεών Αμαρίλιος – ο εξ’ Εβραίων!- (μετέπειτα μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως και στη συνέχεια Πριγκηποννήσων που είχαμε για ένα διάστημα καθηγητή θρησκευτικών στη Μ. Σχολή υπογραμματέα τον Γαβριήλ Πρεμετίδη μετέπειτα μητροπολίτη Κολωνίας (όλοι μακαρίτες πλέον με τελευταίο τον τελευταίο από τους παραπάνω.
Στο ίδιο ισόγειο, εκτός από το δικό μας γραφείο στο βάθος βροσκόταν τα γραφεία του πρωτοσυγγέλου, που ήταν ο Αιμιλιανός Ζαχαρόπουλος, μετέπειτα τιτουλάριος Μητροπολίτης Σελευκείας που απέλασαν οι αρχές το 1965 και έγινε πρώτος μητροπολίτης Βελγίου και κατόπιν Κώου. Δίπλα του το γραφείο του αείδημου Αρχιδιακόνου Αγαπίου Ιωαννίδη μετέπειτα μητροπολίτη Σωζοπόλως και για ένα διάστημα Πριγκηπονήσων, δίπλα το γραφείο των διακόνων ‘σειράς’ που τότε ήταν δευτερεύων ένας από τους καλλίτερους γνώστες της ελληνικής γλώσσας, λόγιας, αλλά και δημοτικής, δόκιμος συγγραφέας ιστορικός και λογοτέχνης, ο Ευάγγελος Γαλάνης, μητροπολίτης σήμερα Πέργης και ο τριτεύων Καλλίνικος Αλεξανδρίδης σήμερα μητροπολίτης Λύστρων. Απέναντι στα γραφεία ήταν η οικονομική υπηρεσία, το ληξιαρχείο όπου υπηρετούσε ο Θεμιστοκλής Χατζιανδρέου που το απόγευμα εργαζόταν ως συντάκτης στην Απογευματινή και ο οποίος αντικατέστησε τον Παπαδόπουλο στη στήλη ‘στο φτερό’ και ο οποίος όταν απελάθηκε από τις τουρκικές αρχές το 1964 εξέδωσε στην Αθήνα την μηνιαία εφημερίδα ‘Ο Πολίτης’ που συνεχίζει το βίο της υπό την διεύθυνση της Πόπης Τσουκάτου, νύφης του συνεκδότη του Χατζηενδρέου.
Στον τρίτο όροφο του Ευγενιδείου ήταν ‘τα πατριαρχικά δώματα’ , δηλαδή ο κυρίως ‘οίκος’ του πατριάρχη με το απέριττο υπνοδωμάτιό του και το γραφείο του με το διπλανό μικρό γραφείο, το παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέου και μια αίθουσα υποδοχής. Ευτύχισα στη ζωή μου να πατριαρχεύει ένας από τους μεγαλύτερους πατριάρχες στην εκκλησιαστική Ιστορία, τουλάχιστον των τελευταίων αιώνων, ο Αθηναγόρας ο Α΄, (κατά κόσμο Αριστοκλής Σπύρου γεννημένος στο Βασιλικό Ιωαννίνων), ο από Αμερικής. Και ευτύχισα να το γνωρίσω και να τύχω της προσοχής του. Εκείνος με επέλεξε αρχικά διαβάζοντας τα κείμενα μου στον τύπο– και ο πρώτος που του συνηγόρησε για μένα ήταν ο Ευάγγελος Γαλάνης (κάτι που ούτε ο ίδιος μέχρι σήμερα μου το έχει πει, δηλαδή έγινε ερήμην μου). Γι’ αυτό και του είμαι ευγνώμων. Η μοίρα το έφερε έτσι και με την υποτροφία που έλαβα ειδικά για τη νομική σχολή (ενώ προσανατολιζόμουνα για Οικονομικό Τμήμα της Ροβερτίου), και η ανήσυχη φύση μου με οδήγησαν να αναμιχτώ –ο πρώτος και ο μόνος Έλληνας φοιτητής- στο φοιτητικό κίνημα της Τουρκίας και μάλιστα να ανήκω στη φοιτητική ηγεσία που σε μυστική σύσκεψη αποφάσισε και οργάνωσε την αιματοβαμμένη εξέγερση της 28 Απριλίου 1960. Ακολούθησαν διώξεις και συλλήψεις και φυλακίσεις, αλλά σύντομα εκδηλώθηκε (με αφορμή τις φοιτητικές εκδηλώσεις)το ‘δημοκρατικό’ πραξικόπημα της 27 Μαϊου και κατέλυσε το φαύλο και αντιδημοκρατικό καθεστώς της κυβέρνησης του Μεντερές. Τότε ήταν που με το φωτοστέφανο του ήρωα βρέθηκα τοποθετημένος στην διοικούσα επιτροπή της πανίσχυρης νεολαίας του Ρεπουμπλικανικού Λα;ϊκού Κόμματος (που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ τον οποίο είχε διαδεχτεί ο Ισμέτ Ινονου που σε ειδική τελετή υπέγραψε μαζί με άλλων την είσοδό μου στο κόμμα! Ήταν τότε ενθουσίασα τον Αθηναγόρα που με ΄προβίασε’ σε ‘πολιτικό του σύμβουλο’. Τι παρασκήνια κρίσιμες καταστάσεις για το Πατριαρχείο αλλά και για την σύγχρονη τουρκική έχω ζήσει, άγνωστες σε κάποια σημαντικά της ιστορία, αλλά και ποιες ανατριχιαστικές στις λεπτομέρειές τους δολοπλοκίες αντιμετώπισα (δυστυχώς από τη δική μας την πλευρά και όχι την τουρκική!!!!), ίσως αποτελέσουν ένα ξέχωρο κεφάλαιο με την αποσφράγιση ενός χώρου μνήμης που έχω απωθήσει στη συνείδσή μου, άσχετο αν στην ίδια ευθεία συνέχισα σε παραλλαγές να τα ζω μέχρι σήμερα εννοείται στην Ελλάδα και εννοείται στο δημόσιό μου βίο.
Όπως έμαθα αργότερα ο Αθηναγόρας έλεγε σε συνεργάτες του (όπως στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο) γελώντας για μένα ‘αυτό το αυτό παιδί δεν φοβάται τους Τούρκους!’ .
Η διείσδυσή μου στην τουρκική πολιτική, ειδικά η έμμεση και άμεση πληροφόρησή μου, αλλά και η ανάλυση που είχα κάνει των κοινωνικών και πολιτικών δεομένων, με οδήγησαν να γράψω ύστερα από κάποιες συναντήσεις μου με τον πατριάρχη μια εκτενή έκθεση στην οποία προέβλεπα τις οδυνηρές εξελίξεις που μηδένισαν στο βάθος μιας δεκαπεντετίας τη Ρωμηοσύνη της Πόλης. Ίσως να έχω το δυσμενές προνόμιο να ήμουν ο πρώτος που είχα διείδη τα πράγματα έτσι όπως ήταν και μάλιστα σε περίοδο που είχε επέλθει η συμφωνία της Ζυρίχης και είχαν υπογραφεί οι συνθήκες που υποτίθεται έλυαν την ελληνοτουρκική διαφορά. Εκείνο που δεμ γνώριζαν από την ελληνική πλευρά οι περισσότερο και λιγότερο υπεύθυνοι ήταν ότι το Κυπριακό ήταν μια αφορμή και αν όλα πήγαιναν καλά σ αυτό το κεφάλαιο, πάλι οι αιτιάσεις της Τουρκίας κατά της Ελλάδος διαχρονικά θα ήταν οι ίδιες. Εξίσου βέβαιο είναι ότι το τέλος της Ρωμιοσύνης στην Κωνσταντινούπολη ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αναχαιτιστεί (και αν ακόμη και οι απελάσεις και διωγμοί του 1964 και 1974 δεν πραγματοποιούνταν με πρόφαση το Κυπριακό, το τέλος ίσως αργούσε καμιά δεκαετία, αλλά η κατάσταση σήμερα θα ήταν η ίδια ή παραπλήσια όπως αυτή είναι. Όταν λοιπόν ζήτησα από τον Αθηναγόρα να μου δώσει την άδεια να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Αθήνα λέγοντάς του, «Παναγιώτατε, Σας δίνω το λόγο μου ότι θα επιστρέψω»,, χαμογέλασε πικρά και μου είπε «Ποιος ο λόγος να μου δίνεις το λόγο σου; Ποιος έφυγε και επέστρεψε;» Και έκλεισε με εκείνο το μνημειώδες « Μια μια πέφτουν οι κολώνες, θα πέσει και ο τρούλλος», εννοώντας τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία στην κυριολεξία της, το Ρωμαίηκο Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης.
Τον Αθηναγόρα, τον ‘παππού’ όπως τον αποκαλούσαμε όσοι είμαστε κοντά του τον είδα έκτοτε δυο φορές: την πρώτη τον Αύγουστο του 1964 όταν οι απελάσεις των Ελλήνων ήταν στην κορύφωσή τους –μαζί και του πατέρα, άρα και της οικογένειάς μου-, στα πατριαρχικά διαμερίσματα της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Τα διαμειφθέντα έχουν σχέση με τις εξελίξεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων την εποχή εκείνη και τη πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα την εποχή εκείνη. Επειδή πολύ λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την ‘αποστασία’ του 1965 και άλλα συναφή που ακολούθησαν, δεν πρέπει να αποψιλώσει κανείς τις τότε πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα από τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την κατάσταση στην Κύπρο. Συνεπώς οι σκέψεις του Αθηναγόρα που εξέφραζαν σε σημαντικό βαθμό τις απόψεις της Ουάσιγκτων ή επηρεαζόταν από αυτές, ήταν σημαντικές και μάλιστα προφητικές. Ότι δεν ήταν ενθουσιασμένος βέβαια με την πολιτική του Γεωργίου Παπανδρέου, δεν οφειλόταν σε αναλύσεις που μου έκανε στο Καστρί ο Γέρος της Δημοκρατίας από το 1962 για τον πατριάρχη ανατρέχοντας στις πολιτικές αντιμαχίες του μεσοπολέμου και μάλιστα για το γεγονός ότι είχε διατελέσει μητροπολίτης Κερκύρας. Ίσως κάποτε θα μπορέσω να κατανικήσω κάποιους δισταγμούς και δημοσιοποιήσω το περιεχόμενο των όσων είχαν τότε ειπωθεί από τα χείλη του Αθηναγόρα..
Τη δεύτερη το χειμώνα του 1970-1971 όταν ακολούθησα τον Πέτρο Μολυβιάτη –που υπηρετούσε τότε ως σύμβουλος της πρεσβείας μας στην Άγκυρα- ο οποίος είχε οριστεί πρόεδρος στη μεικτή ελληνοτουρκική επιτροπή για την επαναχάραξη των συνόρων στον Έβρο με βάση το πρωτόκολλο του 1926, που ακολούθησε τη Συνθήκη της Λωζάννης. Υπογράφηκαν τότε τρεις συμφωνίες που κύρωσε η Βουλή των Ελλήνων το 1975. Η τουρκική πλευρά κατά παρέκκλιση των διεθνώς κρατούντων κατά την οποία οι Διεθνείς Συνθήκες συντάσσονται και υπογράφονται σε μια διεθνή γλώσσα και στη συνέχεια κάθε συμβαλλόμενο μέρος το μεταφράζει στη δική του γλώσσα, ζήτησαν να συνταχθούν στην Ελληνική και Τουρκική ταυτοχρόνως με την ίδια ισχύ των δύο κειμένων. Αυτή ήταν άλλωστε και η δική μου αποστολή, δηλαδή η ακριβής διατύπωση των συμφωνηθέντων όπως και η μετάφραση κατά την διαπραγμάτευση. Είχα δεχτεί την πρόταση που μου είχε από υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου των Εξωτερικών, τότε, γιατί μου δινόταν η ευκαιρία να δω και πάλι την Πόλη και κυρίως να φιλήσω το χέρι του Πατριάρχη. Η συνάντηση που έγινε μια Κυριακή πρωί, με άδειο εντελώς όχι μόνο τα πατριαρχικά γραφεία, αλλά και τον Πάνσεπτο πατριαρχικό ναό, όπου μόνος λειτουργούσε ο ιερέας, έγινε κάτω από τραγικές συνθήκες που μένουν εγχάρακτες στη μνήμη μου. Γιατί ήταν άρρωστος πολύ ο Αθηναγόρας και όπως μου είχε πει ο Δημητρός, ο αρχικλητήρας, είχε διώξει και το γιατρό του. Χρέη ‘εφημερίου’ εκτελούσε ο Παύλος Μενεβίσογλου, υπογραμματέας τότε της Ιεράς Συνόδου και φίλος μου που ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που υπήρχε στο πατριαρχικό κτήριο, εκτός από τον Πατριάρχη. Έστειλε ένα σημείωμα και άμεσως έγινα δεκτός. Είχε σηκωθεί από το κρεββάτι –που ας σημειωθεί το έστρωνε πάντα μόνος του- και είχε ρίξει στους ώμους το ράσο του. Οσα ειπώθηκαν από τον Αθηναγόρα, τότε και ο διάλογός μας που γινόταν μέσα από τα πυκνά αναφιλητά έχει προσωπικό χαρακτήρα, αλλά και είναι ιστορικά αξιολογίσημος. Εκεί, είδα μια πραγματικά Άγια φυσιογνωμία, στα πρόθυρα ενός μεγάλου ταξιδιού προς την όντως ζωή, δηλαδή τον ένοιωσα στην οριογραμμή της πρόσκαιρης ζωής με την αιώνια. Αλλά στο πρόσωπο και στα μάτια του έβλεπα το Γένος μας και την φριχτή αλήθεια για την κοιτίδα του, τη Μητρόπολή του, τη Μεγάλη Εκκλησία του, το Ρωμαίηκο, το συνώνυμο όλων αυτών, την Κωνσταντινούπολη. Με αποχαιρέτισε λέγοντάς μου, «τις τελευταίες στιγμές θα σ’ έχω ανάγκη, το τέλος έρχεται και η ελπίδα είστε εσείς οι νέοι, είστε εσύ και να το ξέρεις» και με φίλησε στο στόμα –την ύψιστη τιμή και αγάπη συνάμα που μπορεί να δώσει ένας κληρικός και ένας χριστιανός- μεταφέροντάς μου ένα κομμάτι από την ΄για του ψυχή, συμπληρώνοντας στα αγγλικά “I miss you”. Έφυγα την επομένη από την Κωνσταντινούπολη. Ο Αθηναγόρας έφυγε σε λίγους μήνες.
Πέραν του Ευγενιδείου, υπήρχε –και υπάρχει- όμως και μια άλλη πτέρυγα στο Πατριαρχείο όπου περνούσα πολύ χρόνο και που βρίσκεται πίσω ακριβώς από τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό. Είναι το κτήριο στο ισόγειο του οποίου στεγαζότανε το Πατριαρχικό Τυπογραφείο, το σκευοφυλάκειο, και στον πάνω η Πατριαρχική Βιβλιοθήκη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η πρώτη απόπειρα ίδρυσης τυπογραφείου στο Πατριαρχείο έγινε επί του φωτισμένου πατριάρχη Κυρίλλου του Λουκάρεως, και το οποίο κατέστρεψαν οι τούρκικές δυνάμεις που τον δολοφόνησαν. Νέο τυπογραφείο άργησε κάπως να αποκτήσει το Πατριαρχείο, αλλά και αυτό καταστράφηκε κατά τις αγριότητες και τους βανδαλισμούς που ακολούθησαν την Ελληνική Επανάσταση, κατά Απρίλιο του 1831 και ο προϊστάμενός Γεώργιος Αράπης δολοφονήθηκε από τους εκτελεστές του Γρηγορίου του Ε’. Μετά το 1922, το Πατριαρχικό τυπογραφείο έκλεισε και πατριαρχικά έντυπα τυπωνόταν σε τυπογραφεία ιδιωτών. Ο Αθηαγόρας ήταν εκείνος που ανασύστησε το τυπογραφείο στο οποίο τυπωνόταν η Ορθοδοξία, η επίσημη Θεολογική επιθεώρηση που εκδιδόταν μετά το 1926, στη θέση της περίφημης Εκκλησιατικής Αλήθειας. Η τελευταία είχε αναγκαστεί να διακόψει την έκδοσή της λόγω της επελθούσας πολιτικής μεταβολής που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή και το τυπογραφείο έκλεισε βίαια. Εκτός από την Ορθοδοξία, με πρωτοβουλία του Αθηναγόρα εκδόθηκε η εβδομαδιαία εφημερίδα Απόστολος Ανδρέας με ενδιαφέρουσα ύλη και διαλεχτές συνεργασίες , ως επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Πατριαρχείου. Στόχος του Πατριάρχη ήταν ο Αποστολος Ανδρέας να έχει ευρύτερη κυκλοφορία και να φθάνει στα χέρια όλων των ορθοδόξων στα πέρατα της Οικουμένης και βεβαίως στις ΗΠΑ και την Αμερική γενικώς. Μου είχε μάλιστα ζητήσει να καταστρώσω ένα σχετικό οργανωτικό σχέδιο δίδοντας μου και τις απαραίτητες οδηγίες.
Ο Αθηναγόρας ήταν ο πραγματικός αρχισυντάκτης και διευθυντής του Απόστολου Ανδρέα και όχι εκείνος που φαινόταν ως υπεύθυνος, σύμφωνα προς το νόμο –ήταν ο Βασιλιάδης, αν θυμάμαι καλά ο οποίος είχε ακολουθήσει τον Ιάκωβο Κουκούζη όταν εξελέγη το 1958 Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής από επίσκοπος Μελιτινής. Ένα πολύ σημαντικό μέρος της ιεραρχίας, τότε, υποστήριζε την υποψηφιότητα του Μελίτωνα Χατζή μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου, άξιου ιεράρχη. Ωστόσο οι χειρισμοί του Αθηναγόρα δικαίωσαν εκείνον που είχε προκρίνει και όπως φάνηκε, η επιλογή του ήταν επιτυχής. Μια περίοδος δυσαρέσκειας του Μελίτωνα έκλεισα ύστερα από κάποια χρόνια με το να κερδίσει την εμπιστοσύνη του πατριάρχη που μετά το θάνατο του Χαλκηδώνος Θωμά, τον προβίβασε σε μια πρωτόθρονη μητρόπολη και τον έρισε άτυπα διάδοχό του.
Η ψυχή όμως του Απόστολου Ανδρέα ήταν ο
Ήθελα περισσότερο από του να προσκυνήσω τον οικογενειακό μας τάφο με τους προγόνους μου στο Νεοκροταφείο του Σισλή, να πεταχτώ μέχρι την Χάλκη για να επισκεφτώ το σπίτι που πέρασα παιδί τα καλοκαίρια, όπου ανδρώθηκα, αυτό το σπίτι μου μόνο του ήταν μια Ιστορία σύμφυτης, δίχως υπερβολή, με την Ιστορία της Ρωμιοσύνης… .
………….
Ήδη τη δεκαετία του 80 ο μέντορας των σημερινών κυβερνητών της Τουρκίας, ο ισλαμιστής Νετζμεντίν Έρμπακαν διεκήρυττε την ανάγκη να ‘αλωθεί η Εισταμπούλ!. Ωστόσο από μια πλευρά είχε ήδη αλωθεί. Δεν αναφέρομαι στους Έλληνες που είχαν αποδημήσει και στα ελάχιστα ίχνη Ελλήνων που συναντά κανείς. Το 1922, κατά την ομολογία του λόρδου Κώρζον, στη διάσκεψη της Λωζάνης, σ’ ένα εκατομ. Πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης οι Έλληνες αριθμούσαν πάνω από 360 χιλιάδες. Σήμερα στα 17 εκατομμύρια κατοίκων της Πόλης οι Ρωμηοί δεν ξεπερνούν τους 1700, από τους οποίους 1000 ελληνογενείς και 700 ασύριοι ορθόδοξοι.!!! Όταν ο Ερμπακάν εννοούσε την Άλωση, περίπου καθόριζε τη σημερινή κατάσταση της Πόλης
Αυτή την κατάσταση που πριν τριάντα πέντε χρόνια περιέγραφε ο εκλεκτός Τούρκος συγγραφέας Οκτάη Ακμπάλ:
«..με μιας, εγώ πούμαι γέννημα θρέμμα της Πόλης, σ’ αυτή την πόλη, την Πόλη, την Πόλη που αγαπώ αισθάνθηκα ξένος,. Ήμουν ένας επαρχιώτης, είχε έλθει κατά λάθος σε μια άγνωστή μου μεγαλούπολη και είχα ξεμείνει στους δρόμους της…Όλοι μας γίναμε χωρικοί της Πόλης, οι παλιοί Πολίτες…… Είχε έλθει η Ανατολία εδώ και η Πόλη έπεσε στην κυριαρχία της Ανατολίας… Φόβος κυριεύει τον άνθρωπο. Είναι ένα αίσθημα που σου δίνουν τα πλήθη. Τριγυρνάς τους δρόμους, τα πρόσωπα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κανένας γνωστός δεν υπάρχει, κανένα δεν αναγνωρίζεις, δεν υπάρχει μια ματιά, ένα χαμόγελο, έτσι να σου θυμίζει κάτι, Όλα ξένα, όλοι ξένοι μεταξύ τους. Όπως να ναι, όλοι ανελέητα, δίχως όρια, όπως να ναι, είναι εχθρικοί….»
Πώς να μη συγκρίνει κανείς την παραπάνω εκ βαθέων εξομολόγηση ενός σύγχρονου Τούρκου συγγραφέα, διαποτισμένου με τα νάματα της δυτικής παιδείας και του πολιτισμού με τη θρηνωδία του ιστορικού της Άλωσης το 1453 Μιχαήλ Δούκα:
«Ω Πόλις, Πόλις, πόλεων πασών κεφαλή, ω Πόλις, Πόλις, κέντρον των τεσσάρων μερών του κόσμου μερών…..Μετωκίσθη η Ασία από ταπειώνσεως αυτής και από πλήθους δουλείας αυτής…Πάντες οι καταδιώκοντες αυτήν κατέλαβον αυτήν ανά μέσον των θλιβόντων. Οδοί πόλεως πενθούσιν παρά το μη ερχομένους εις εορτήν. Πάσαι αι πύλαι αυτής ηφαναισμεναι…»
Η σύγκριση των δύο κειμένων με απόσταση περισσότερης από μισή χιλιετία, από έναν αυτόπτη μάρτυρα της Άλωσης το 1453, και κατακτηθέντα και ένα απόγονο υποτίθεται του κατακτητή είναι συγκλονιστική, γιατί το σημαινόμενο παραμένει σε αμφότερες τις περιπτώσεις το ίδιο και αφορά μια θρηνωδία για τον χαμένο παράδεισο, για έναν εκβαρβαρισμό της Πόλης, για μια πρωτοφανέρωτη πολιτιστική καταστροφή!!!!
2 Oktay Akbal «Bir İstanbul köylüsü anlatıyor» ( Εξιστορεί ένας χωρικός της Πόλης) σε Cumhuriyet23 Οκτωβρίου 1975.
3 Μιχαήλ Δούκας Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, μτφρ. Στη Νεοελληνική Β.Καραλής, ε. Κανάκη, Αθήνα 1997, XLI , 385-389, σ.574-578