Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Αστυνομική Δικαιοσύνη. Να ποιοι κάνουν κουμάντο στις δικτατορίες!


Δίωξη στους συλληφθέντες των επεισοδίων

thumb
Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος και πλημμελήματος σε βάρος των 17 συλληφθέντων κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, άσκησε ο αρμόδιος Εισαγγελέας.
Τα αδικήματα που προσάπτονται αφορούν ανά περίπτωση: διατάραξη κοινής ειρήνης, αντίσταση κατά της αρχής, απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών και εξύβριση.
Σημειώνεται ότι προσήχθησαν στον Εισαγγελέα 16 νεαροί, καθώς ο 17ος νοσηλεύεται σε νοσοκομείο φρουρούμενος. Η δικογραφία της υπόθεσης έχει διαβιβαστεί στον τακτικό ανακριτή.
http://topontiki.gr/article/18876


«Σύγχρονα Ες-Ες τα ΜΑΤ» λένε οι εργαζόμενοι του μετρό


Σε θάλαμο αερίων μετέτρεψαν το σταθμό του Μετρό τα ΜΑΤ, τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι στη λειτουργία του μετρό.
«Τα ΜΑΤ και η Αστυνομία σαν σύγχρονα Ες-Ες μετέτρεψαν το σταθμό του Συντάγματος σε θάλαμο αερίων, τη στιγμή που στο ιατρείο περιθάλπονταν εκατοντάδες τραυματίες» τονίζουν σε ανακοίνωσή τους. 
Καταγγέλλουν πως ακόμα και συνάδελφοί τους με τη στολή της εταιρείας λειτουργίας του Μετρό «δέχθηκαν την άγρια επίθεση των ΜΑΤ σε ώρα εργασίας. Δυστυχώς οι συνάδελφοι μας φορούσαν τη στολή του Μετρό και όχι κουκούλες για να τύχουν της προστασίας της Αστυνομίας».
Υπογραμμίζουν πως οι εργαζόμενοι στη λειτουργία του μετρό έδωσαν χθες τον καλύτερό τους εαυτό στην αντιμετώπιση των έκτακτων περιστατικών, ενώ το σωματείο συγχαίρει την υπηρεσία Εκτάκτων Αναγκών του Μετρό, τον Ερυθρό Σταυρό, τους εθελοντές γιατρούς, καθώς και το προσωπικό που ήταν βάρδια.


Κύριε Παπούλια έχετε να πείτε τίποτα;



Για την αστυνομική ζωώδη βία κατά Ελλήνων πολιτών; Ή τα θεωρείτε όλα καλά.
Μήπως δεν σας αγγίζουν αυτά;
Πείτε μας παρακαλώ, γιατί δεν ξέρουμε τι να υποθέσουμε.

Η ΓΣΕΕ καταδικάζει την αστυνομική βία


Η ΓΣΕΕ «καταγγέλλει την αλόγιστη χρήση χημικών και την αδικαιολόγητη αστυνομική βία πρωτοφανούς βαρβαρότητας κατά αθώων πολιτών και διαδηλωτών, σε όλα τα σημεία του κέντρου της Αθήνας».
Χαρακτηρίζει προαποφασισμένα τα επεισόδια ανάμεσα σε κουκουλοφόρους και αστυνομία, "με την οποία φαίνεται λειτουργούν συμπληρωματικά" και εκτιμά ότι αποσκοπούν στη συκοφάντηση και την υπονόμευση των αγώνων των εργαζομένων.
"Η ΓΣΕΕ καταδικάζει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται και καλεί την κυβέρνηση και τον αρμόδιο Υπουργό να αναλάβουν τις ευθύνες τους βάζοντας άμεσα ένα οριστικό τέλος σε τέτοιου είδους καταστροφικές πρακτικές για τη δημοκρατία και την κοινωνία", καταλήγει στην ανακοίνωσή της η συνδικαλιστική οργάνωση.

Ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα

Φόβοι για στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα σε περίπτωση που κλιμακωθεί η ήδη τεταμένη κατάσταση και γίνει ανεξέλεγκτη. Η Bild, σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, επικαλείται σε δημοσίευμά της αναφορά της CIA

Σε αναφορά της CIA που επικαλείται η γερμανική εφημερίδα BILD σημειώνεται το ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα σε περίπτωση που η κατάσταση γίνει ακόμα πιο σοβαρή και ανεξέλεγκτη.
Συγκεκριμένα, στο έγγραφο επισημαίνεται ότι τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και η δεινή κατάσταση που ενδεχομένως κλιμακωθεί θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμα και σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.
Οι διαδηλώσεις που συνεχίζονται σε καθημερινή βάση, όπως επισημαίνεται, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε βίαιες και σε ένα είδος επανάστασης, ενδεχόμενο που θα έκανε την κυβέρνηση να χάσει τον έλεγχο.
Η Ελλάδα, που βρίσκεται κάτω από ασφυκτική πίεση εξαιτίας του υπέρογκου χρέους, δέχεται πιέσεις από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ να επιταχύνει το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και να επιτύχει τη συναίνεση των πολιτικών κομμάτων στα μέτρα λιτότητας που έχουν πυροδοτήσει βίαιες διαμαρτυρίες.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως σημειώνεται σε δημοσίευμα της Hurriyet Daily News, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την κυβέρνηση, ενώ το σαρωτικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων προκάλεσε ακόμα εντονότερες διαμαρτυρίες. 
Στο μεταξύ, ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας επισήμανε ότι η χώρα του, η Γερμανία, η Φιναλνδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν θα προσφέρουν νέα βοήθεια στην Ελλάδα εάν δεν λάβει περαιτέρω μέτρα λιτότητας.
"Είναι ζωτικής σημασίας η Ελλάδα να ανταποκριθεί πλήρως με τους όρους που καθορίζονται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο" σημείωσε το Σάββατο ο Jan Kees de Jager, όπως αναφέρει το Associated Press.
Στο δημοσίευμα της Hurriyet υπενθυμίζεται πως η Bild επισήμανε την πρόταση συντηρητικού πολιτικού να πουλήσει η Αθήνα ορισμένα νησιά της για να αποπληρώσει τα χρέη της.
Γίνεται μάλιστα αναφορά στο πακέτο διάσωσης που χορηγήθηκε στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο η Αθήνα θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή του, τη στιγμή που συζητείται μια δεύτερη βοήθεια ή ακόμα και μια δραστική αναδιάρθρωση του χρέους.

Οι αποκρατικοποιήσεις δεν είναι σωτηρία

Αν το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η φερεγγυότητά της, τότε η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων θα κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα, ιδιαίτερα αν οι πωλήσεις γίνουν σε τιμές… κοψοχρονιά, υποστηρίζει σε ανάλυσή του ο διευθυντής του Κέντρου Σπουδών για την Ευρωπαϊκή Πολιτική (Centre for European Policy Studies), Daniel Gros.

Σύμφωνα με τον κ. Gros, οι ευρείας κλίμακας πωλήσεις δημόσιας περιουσίας από την ελληνική κυβέρνηση είναι η «τελευταία κλωστή» από την οποία προσπαθούν να πιαστούν οι πολιτικοί, καθώς η κρίση του ελληνικού χρέους κινδυνεύει να παρασύρει την ευρωπαϊκή οικονομία.

«Ωστόσο, η ιδιωτικοποίηση είναι μια οφθαλμαπάτη», τονίζει ο κ. Gros. Όπως εξηγεί, οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να βοηθήσουν αν το πρόβλημα είναι η ρευστότητα. Αν όμως το πρόβλημα είναι η φερεγγυότητα, τότε οι ιδιωτικοποιήσεις μπορεί να κάνουν χειρότερη την κατάσταση, ιδιαίτερα αν πρέπει να γίνουν σε εξαιρετικά μειωμένες τιμές.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί επισήμως να αντλήσει το ποσό των 50 δισ. ευρώ (ή περίπου το 20% του ΑΕΠ) μέχρι το 2015 από πώληση δημόσιας περιουσίας, ενώ η συγκέντρωσηεσόδων ύψους 30 δισ. ευρώ αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του δεύτερου πακέτου διάσωσης από την τρόικα, το οποίο οριστικοποιείται αυτές τις ημέρες. Είναι εξαιρετικά απίθανο να μπορέσει να συγκεντρωθεί όλο αυτό το ποσό, όμως το πραγματικό ερώτημα είναι εάν οι ιδιωτικοποιήσεις είναι επί της αρχής ένας χρήσιμος τρόπος ώστε να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα. «Η σύντομη απάντηση είναι ‘όχι’», σύμφωνα με τον κ. Gros.Αναλύοντας τη θέση του, σημειώνει ότι με την πώληση περιουσιακών στοιχείων, η κυβέρνηση μπορεί να αποκτήσει κεφάλαια για να μειώσει το βάρος του χρέους της, ωστόσο παράλληλα χάνει μελλοντικά έσοδα. Θεωρητικά, τα δυο αυτά θα πρέπει να αλληλοακυρώνονται χωρίς να υπάρχει ούτε κέρδος, ούτε ζημιά. Όμως, ένα ευρύ πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων προκειμένου να μειωθεί το βραχυπρόθεσμο χρέος (με το να αποπληρωθούν πλήρως τα ομόλογα που λήγουν), στην πραγματικότητα θα αυξήσει το premium ρίσκου του μακροπρόθεσμου χρέους.

Όταν η κυβέρνηση πουλά περιουσιακά στοιχεία που θα μπορούσαν κάτω από άλλες συνθήκες να βρίσκονται στη διάθεση των πιστωτών της Ελλάδας στην περίπτωση χρεοκοπίας, η αξία του εναπομένοντος δημόσιου χρέους που βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτών (μακροπρόθεσμο) θα πρέπει σίγουρα να μειώνεται καθώς, απουσία χρεοκοπίας, το περιθώριο ανόδου για τους πιστωτές είναι περιορισμένο (επί της ονομαστικής αξίας), ενώ το περιθώριο υποχώρησης θα γίνει ακόμα χειρότερο στην περίπτωση χρεοκοπίας. Έτσι, οι ιδιωτικοποιήσεις υποτιμούν την αξία των υφιστάμενων απαιτήσεων των μακροπρόθεσμων πιστωτών.

Επιπλέον, θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν η τιμή στην οποία θα μπορούσαν να πουληθούν τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου, από τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Η τιμή στην οποία μπορεί να πωληθούν τα περιουσιακά στοιχεία θα αντανακλά τουλάχιστον το ίδιο discount με αυτό της τιμής των υφιστάμενων κρατικών ομολόγων, που τώρα πλησιάζει κατά μέσο όρο το 50% της ονομαστικής αξίας για τους πιο μακροπρόθεσμους τίτλους.

Επιπλέον, όταν η κυβέρνηση αναγκαστεί να χρεοκοπήσει, θα μπει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει ρυθμιστικά και άλλα μέτρα προκειμένου να ανακαλέσει μέρος των εισπράξεων από τα περιουσιακά στοιχεία που έχει πωλήσει. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να μειώσει τις θεσμοθετημένες τιμές για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, τις χρεώσεις λιμένων και αεροδρομίων, κλπ.

«Αυτό το πρόβλημα ‘ασυνέπειας χρόνου’ υποδηλώνει ότι θα ήταν πιο λογικό οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν αφού λυθεί το πρόβλημα του χρέους (κατά προτίμηση μέσω μιας αναδιάρθρωσης με βάση τις σημερινές τιμές των ελληνικών ομολόγων)», σύμφωνα με τον κ. Gros.

Οι υπέρμαχοι των ιδιωτικοποιήσεων –επισημαίνει ο κ. Gros- υποστηρίζουν βεβαίως ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα αυξήσουν την ανάπτυξη διότι οι ιδιώτες επενδυτές θα αξιοποιήσουν με πιο παραγωγικό τρόπο αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. Όμως, τα περισσότερα από τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στην λίστα για τον πρώτο γύρο των ιδιωτικοποιήσεων, αφορούν υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και άλλα φυσικά μονοπώλια. Η μεταφορά τους σε ιδιωτικά χέρια μπορεί να αυξήσει τα κέρδη των μονοπωλίων, όχι όμως και την ανάπτυξη.

Ακόμα, όμως, και αν αυτό δεν ίσχυε, αν δηλαδή μπορούσε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο να είναι πολύ πιο παραγωγικό και ανταγωνιστικό, η ιδιωτικοποίηση είναι εξαιρετικά απίθανο να πυροδοτήσει μια ανάπτυξη ευρείας κλίμακας.

«Συνοψίζοντας, είναι πιθανό το premium ρίσκου στα μακροπρόθεσμα ελληνικά κρατικά ομόλογα να αυξηθεί καθώς η κυβέρνηση θα ιδιωτικοποιεί τα περιουσιακά της στοιχεία με την μεγαλύτερη ρευστότητα, που είναι επίσης εκείνα που της αποφέρουν και τα πιο ισχυρά κέρδη σε κανονικούς καιρούς.

Τελικά, οι ιδιωτικοποιήσεις μπορεί στην πραγματικότητα να κάνουν ακόμα πιο απίθανη την δυνατότητα επιστροφής της ελληνικής κυβέρνησης στις αγορές κεφαλαίου», καταλήγει ο κ. Gros. 



http://www.euro2day.gr/specials/opinions/132/articles/645545/Article.aspx

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Η σιωπή των κουκιών 2

               Μόνο μια συνείδηση κάμφθηκε και δεν ψήφισε το μεσοπρόθεσμο. Ο Κουρουμπλής. Οι άλλοι όπως έγραφα και προ ημερών ( Η σιωπή των κουκιών )  σιώπησαν. Το βουλευτικό "τσούρμο" μάνες, πατέρες,γυναίκες, κόρες, γιοί κ.λ.π. διορισμένοι σε κάθε βουλευτή ως "επιστημονικοί σύμβουλοι", καθόρισαν το ΝΑΙ του εκπροσώπου τους στην ψηφοφορία. Να τα αρπάξουν τώρα αυτοί καλά, ώστε να έχουν, στην απόλυτη ένδεια που θα περάσουμε τα επόμενα χρόνια. Να έχουν να τρώνε.
           Οι μπάτσοι, με στολή ή κουκούλα, έκαναν καλά τη δουλειά τους.  Παρέλαυναν  με τις μοτοσυκλέτες (που σε εμάς χρεώνουν τα άσκοπα γκαζώματα) κάνοντας το σχήμα της νίκης με τα χέρια τους. Μας νικήσαν άλλη μια φορά.
             Τα ΜΜΕ θρηνούσαν για  τους τραυματισμένους μπάτσους. Για τα σπασμένα κεφάλια και το τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί αθώων διαδηλωτών από την Αστυνομική Δικαιοσύνη, ούτε λέξη. Μου θυμίζει  την Παλαιστίνη. Ένας Ισραηλινός μπορεί να σκοτώσει σαράντα άοπλους Παλαιστίνιους, μεταξύ αυτών και παιδιά. Άν τραυματιστεί στο κεφάλι από καμιά πέτρα, η είδηση με τη φωτογραφία του, (θύμα δήθεν των τρομοκρατών!)  κάνει το γύρο του Κόσμου. Αυτά είναι τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης.
              Τελικά η ιστορία έχει δείξει ότι τα Συντάγματα καταργούνται από τους λεγόμενους Συνταγματολόγους.
Ο Όχλος είναι δυστυχώς ακόμη μαζί τους. Και είναι πολύς.

Αλήθειες και ψέματα για τη σωτηρία της Ελλάδας



του Γιώργου Παπανικολάου
Δημοσιεύθηκε: 07:52 - 29/06/11

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για το ελληνικό πρόβλημα και τον τρόπο επίλυσής του. Πολλά απ' όσα γράφονται, όμως, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ αρκετά άλλα, που είναι αληθή, περνούν απαρατήρητα:

Μικρά και μεγάλα ψέματα για τα… «μνημόνια» 
1. «Τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας οφείλονται στο μνημόνιο». Εντελώς ψευδές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η συνταγή των μνημονίων είναι και η «σωστή». Από τη στιγμή όπου η χώρα δεν μπορεί να συντηρήσει το χρέος και τα ελλείμματά της, όλο το οικοδόμημα που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες γύρω από αυτά (υπερκατανάλωση, δημόσιες σπατάλες κ.λπ.) έχει καταρρεύσει - και οι συνέπειες είναι αναπόδραστες, με οποιαδήποτε «συνταγή». Τα εισοδήματα θα μειωθούν δραματικά και για μεγάλο διάστημα.

2. «Το μεσοπρόθεσμο στηρίζεται σε λάθος μέτρα και γι' αυτό φταίει η τρόικα, δηλαδή οι ξένοι». Ψευδές σε μεγάλο βαθμό. Η τρόικα θέτει τους στόχους. Το «μίγμα» των μέτρων αλλά και τα ίδια τα μέτρα είναι προϊόν διαπραγμάτευσης μεταξύ τρόικας και κυβέρνησης. Συνήθως τέτοιου είδους προγράμματα προσαρμογής περιλαμβάνουν σε ποσοστό 67% περικοπές δαπανών και σε ποσοστό 33% αύξηση εσόδων. Στην ελληνική περίπτωση το μίγμα είναι περίπου 50-50, και γι' αυτό δεν ευθύνεται η τρόικα, αλλά το τι δηλώνει ότι μπορεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση και το τι βλέπει η τρόικα ότι είναι αξιόπιστο. Κοινώς, είναι θέμα ικανότητας και μηχανισμών υλοποίησης. Αν η τρόικα δεν πείθεται π.χ. ότι υπάρχουν σχέδιο και μηχανισμός για την έγκαιρη πάταξη της φοροδιαφυγής, επόμενο είναι να ζητά άλλα φορολογικά μέτρα για την κάλυψη του στόχου των εσόδων.
Για όσους κατοικούν σε αυτήν τη χώρα, πάντως, θα ήταν μεγάλη έκπληξη να αλλάξουν οι μηχανισμοί και η αποτελεσματικότητα του κράτους, σε τόσο σύντομο διάστημα. Ιδίως όταν το πελατειακό κράτος ήταν -και παραμένει- καθεστώς. Η απροθυμία μας στον περιορισμό του κράτους και η αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής είναι αυτές που οδηγούν στα άδικα, σκληρά και συχνά αναποτελεσματικά μέτρα αύξησης των εσόδων, από εκεί που «είναι εύκολο».

3. «Δεν έχουμε πετύχει τίποτε». Ψευδές. Έχουμε πετύχει αρκετά, ίσως περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη χώρα, σε διάστημα ενός έτους. Ωστόσο, αυτό έγινε με τα «εύκολα μέτρα». Τώρα έρχονται τα δύσκολα και τα χρονοδιαγράμματα που ορίζουν τα «μνημόνια» είναι πραγματικά ασφυκτικά.

Περιμένουν οι Ευρωπαίοι ότι θα τα πετύχουμε; Μάλλον όχι. Περιμένουν όμως σίγουρα να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, δεδομένων και των εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών γύρω μας. Κι αυτό μέχρι στιγμής δεν συμβαίνει.

Σε κάθε περίπτωση, οι κοινωνίες -και οι οικονομίες- δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερος χρόνος από όσον διαθέτουμε με βάση τα επίσημα χρονοδιαγράμματα και του πρώτου μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Αλλά για να γίνει μια επαναδιαπραγμάτευση αυτού του είδους, η Ελλάδα πρέπει να πείσει ότι μπορεί -και θέλει- να κάνει μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές.

4.. «Ο ιδιωτικός τομέας είναι μια χαρά, για όλα φταίει ο κρατικός τομέας». Ψευδές, παρότι «πλασάρεται» ανερυθρίαστα από αρκετούς εκπροσώπους του. Ανεξάρτητα από την τραγική κατάσταση του δημόσιου τομέα, ο ιδιωτικός τομέας έχει κι αυτός πολλές «αμαρτίες». Στηρίχθηκε σε ένα καταναλωτικό μοντέλο προϊόντων και υπηρεσιών, έπαψε να παράγει και να εξάγει, ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτος, συνήθισε σε ξεπερασμένες πρακτικές, είναι κατακερματισμένος και σε πολλούς τομείς υπάρχει υπερπροσφορά σε σχέση με την πραγματική ζήτηση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι κλάδοι των μέσων ενημέρωσης, της ένδυσης, της οικοδομής αλλά και του αυτοκινήτου.

Για να το πούμε απλά, εφόσον έκλεισαν οι βρύσες του δανεισμού κι εφόσον το Δημόσιο «τραβάει χρήμα» από την αγορά, είναι αναπόδραστο ότι θα υπάρξουν βαριές απώλειες στον ιδιωτικό τομέα, αφού το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που είχαμε κτίσει στηριζόταν στην εσωτερική κατανάλωση.

Για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, χρειάζεται ριζική αναδιοργάνωση και στο μοντέλο λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Κι αυτό μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να συμβαίνει. Τουναντίον, υπάρχει σχετική απραξία και σε κυβερνητικό επίπεδο.


Αλήθειες και ψέματα για τη «χρεοκοπία»

1. «Η Ελλάδα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει πολύ σύντομα». Θεωρητικά ναι. Πρακτικά, όμως, σε αυτήν τη χρονική στιγμή, οι συνέπειες από κάτι τέτοιο θα είναι τόσο μεγάλες -για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεθνή οικονομία- που άπαντες στο εξωτερικό είναι πρόθυμοι να κάνουν… κωλοτούμπες για να το αποφύγουν. Σημειώστε ότι και οι απανωτές παρεμβάσεις Ομπάμα, για να βρεθεί λύση, δεν είναι τυχαίες.

Συνεπώς, ακόμη και στην περίπτωση όπου η κυβέρνηση δεν μπορέσει να περάσει το μακροπρόθεσμο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ευρώπη θα βρει τη λύση -αναγκαστικά- ώστε να δοθεί χρόνος για εκλογές, αντί να επέλθει χρεοκοπία. Γι' αυτό και, παρά τις διαψεύσεις, είναι λογικό να υπάρχει «Σχέδιο Β» για την Ελλάδα. Αυτό όμως ΔΕΝ σημαίνει ότι μπορούμε να ενεργούμε σαν «Γαλάτες» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εφόσον θέλουμε να είμαστε μέρος του ευρωπαϊκού οικονομικού και πολιτικού οικοδομήματος. Και σε αυτήν τη φάση, θέλουμε - δεν θέλουμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν το επιτρέπει το έλλειμμα του προϋπολογισμού που ζητάει «ζεστό χρήμα», το οποίο δεν υπάρχει.

2. «Θα μπορούσαμε να κάνουμε χρεοκοπία τώρα και να τελειώνουμε με αυτά που χρωστάμε, ολικώς ή εν μέρει». Εντελώς ψευδές, διότι -πέραν των διεθνών κραδασμών που θα επέφερε- έχουμε πρωτογενές έλλειμμα (σ.σ. αφαιρουμένων δηλαδή των τοκοχρεολυσίων), που σημαίνει ότι εάν γίνει κάτι τέτοιο τα κρατικά έσοδα δεν φτάνουν να καλύψουν τις κρατικές δαπάνες που έχουμε σήμερα, μετά τις πρώτες περικοπές. Κατά συνέπεια, αν η Ελλάδα κηρύξει χρεοκοπία μονομερώς, θα έχουμε τεράστια προβλήματα στην κάλυψη βασικών κοινωνικών δαπανών αλλά και μισθοδοσίας του κρατικού τομέα.

Με αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει περίπτωση για «οργανωμένη» αναδιάρθρωση (κούρεμα με… συναίνεση), γιατί οι πιστωτές δεν θα συμμετάσχουν αν δεν έχουμε περάσει σε πρωτογενή έστω πλεονάσματα. Είναι δε πιθανό ότι μια μονομερής χρεοκοπία θα οδηγούσε σε έξοδό μας από την ευρωζώνη. Ουδείς μπορεί να εγγυηθεί το αντίθετο.

3. «Η καλύτερη λύση είναι η χρεοκοπία και η έξοδός μας από το ευρώ για να κάνουμε υποτίμηση και να γίνουμε ανταγωνιστικοί». Ψευδές για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι η έξοδος από το ευρώ θα είναι εγχείρημα ιστορικά καινοφανές, για το οποίο δεν υπάρχουν ξεκάθαρες διαδικασίες και «φόρμουλες». Ουσιαστικά θα ήταν ένα πολύ επικίνδυνο πείραμα με άγνωστη κατάληξη.

Γι' αυτό, ακόμη και υπέρμαχοι τέτοιου είδους λύσεων, σε οικονομικές περιπτώσεις όπως αυτή της Ελλάδας, διστάζουν να την προτείνουν.

Όσο για την ανταγωνιστικότητα, μια υποτίμηση δεν είναι αρκετή. Η Ελλάδα πέρασε από πολλές υποτιμήσεις και ουδέποτε κατάφερε να αντιμετωπίσει με μόνιμο τρόπο την εξάλειψη του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος που αυτές δημιουργούσαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική σε έναν κόσμο με άφθονο φθηνό εργατικό δυναμικό, απεριόριστη διακίνηση προϊόντων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, με χώρες που έχουν αφθονία πρώτων υλών, πρέπει επιτέλους να προσεγγίσει τα δικά της μοναδικά πλεονεκτήματα, σε επιμέρους τομείς. Άλλη λύση δεν υπάρχει! 

4. «Η Ελλάδα κάποια στιγμή θα χρεοκοπήσει και θα "κουρέψει" τους πιστωτές της».Πιθανό μεν, αλλά όχι δεδομένο. Η χώρα μας έχει πολύ μεγάλη κρατική περιουσία και μπόλικο «λίπος» (κρατικές δαπάνες - παραοικονομία - φοροδιαφυγή), που μπορούν να της επιτρέψουν σε βάθος χρόνου: α) να μειώσει το χρέος της και β) να γυρίσει σε πρωτογενή πλεονάσματα.

Ωστόσο, τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα περικοπών και η ταχεία εσωτερική υποτίμηση που προβλέπουν μέχρι τώρα τα «μνημόνια» δεν φαίνεται να βοηθούν στην αποτελεσματική επίτευξη αυτών των στόχων (π.χ. οι μαζικές αποκρατικοποιήσεις θα έχουν επίδραση στις τιμές πώλησης, δεδομένης και της συγκυρίας), ενώ -το κυριότερο-ενδυναμώνουν την κοινωνική αντίδραση.

5. «Η επιστροφή σε πλεονάσματα είναι υποχρεωτική προϋπόθεση σε οποιοδήποτε ρεαλιστικό σενάριο». Απόλυτα αληθές. Είτε πάμε για αναδιάρθρωση είτε όχι, είτε μείνουμε στο ευρώ είτε όχι, η χώρα δεν έχει μέλλον αν δεν γυρίσει σε πρωτογενή πλεονάσματα. Που σημαίνει ότι ο «πόνος» για την ελληνική κοινωνία είναι αναπόφευκτος και θα κρατήσει χρόνια.Το θέμα είναι πόσο «οξύς» θα είναι. Και για να εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό: Είναι άλλο πράγμα να κλείνουν μαζικά εταιρίες και να γίνονται απολύσεις στο Δημόσιο χωρίς να υπάρχει έναδίχτυ κοινωνικής προστασίας και μια οργάνωση για τον επαναπροσανατολισμό των ανέργων σε άλλους -αναπτυσσόμενους- τομείς και είναι εντελώς διαφορετικό να υπάρχει οργανωμένο σχέδιο, με τη συνδρομή της κυβέρνησης, για τη σταδιακή μετάβαση από το χρεοκοπημένο οικονομικό μοντέλο σε ένα άλλο.
Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει πόνος και μάλιστα έντονος. Στην πρώτη περίπτωση, όμως, ενδέχεται να γίνει κοινωνικά αφόρητος, προκαλώντας εκρήξεις.

Η αλήθεια για τη στάση της Ευρώπης 

1. «Οι ξένοι φορολογούμενοι μας βοηθούν γενναιόδωρα». Καλώς ή κακώς, δεν είναι έτσι. Τα επιτόκια που πληρώνουμε θα μπορούσαν να είναι χαμηλότερα (για να βοηθήσουν την προσπάθεια αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων), αλλά δεν είναι. Περιέχουν και περιθώριο «κέρδους».

Από την άλλη, ο κύριος φόβος των ξένων κρατών που βάζουν το χέρι στην τσέπη ή προσφέρουν εγγυήσεις είναι μην τυχόν και χάσουν τα λεφτά τους. Κι αυτό διότι -τουλάχιστον προς το παρόν-δεν μπορούν να διεκδικήσουν «προνομιακή» μεταχείριση σε σχέση με τους ιδιώτες πιστωτές, στην περίπτωση μιας αναδιάρθρωσης.

Σε κάθε περίπτωση, τα κίνητρα δεν είναι… αλτρουιστικά. Χορεύουμε όλοι μαζί στον χορό του «κοινού» νομίσματος. Σε μεγάλο δε βαθμό, οι διαφωνίες στους κόλπους της Ενωμένης Ευρώπης οφείλονται σε συγκρούσεις συμφερόντων ανάμεσα σε χώρες που βλέπουν με διαφορετικό τρόπο όχι μόνο τη θέση τους μέσα σε αυτήν αλλά και το ίδιο το μέλλον της.

2. «Ο χρόνος που περνά χωρίς "γνήσια" επίλυση του ελληνικού προβλήματος είναι εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης». Θεωρητικά αληθές, όχι όμως και πρακτικά, τουλάχιστον για την Ευρώπη. Η Ευρώπη, έχοντας τους πολιτικούς και θεσμικούς περιορισμούς που έχει, κερδίζει χρόνο μήπως και μειωθεί ο κίνδυνος της μετάστασης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ταυτόχρονα δίνει χρόνο στο τραπεζικό της σύστημα να περιορίσει την έκθεσή του ή να λάβει πρόσθετα μέτρα κάλυψής της.

Την ίδια ώρα, οι ξένοι αντιλαμβάνονται ότι μόνο «με το πιστόλι στον κρόταφο» είναι δυνατόν να προωθηθούν τα σκληρά μέτρα που περιλαμβάνουν τα μνημόνια στην Ελλάδα, οπότε τους βολεύει η μετάθεση μιας οριστικής λύσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εφησυχασμό.

3. «Η Ευρώπη έχει κάνει σημαντικά λάθη που δυσχεραίνουν την επίλυση του προβλήματος». Αληθές. Η Ευρώπη αμέλησε ως τώρα πλήρως τη διάσταση της «ανάπτυξης» στην επίλυση του ελληνικού προβλήματος, χρεώνει τη χώρα με υψηλά επιτόκια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η... πολυφωνία, οι αντικρουόμενες απόψεις και η έλλειψη αποφασιστικότητας (όλα αυτά ίσως «δικαιολογημένα» για λόγους πολιτικούς, αλλά και «θεσμικούς» της Ένωσης)ενίσχυσαν την αναταραχή στις αγορές και τη μεταδοτικότητα της κρίσης, επιτείνοντας σε αρκετές περιπτώσεις την άνοδο των spreads και των CDSs όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στα PIGS.

Για πολλούς παράγοντες και αναλυτές, η κρίση που ξεκίνησε από την Ελλάδα δοκιμάζει τις «αντοχές» του πολιτικού και οικονομικού εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είτε θα προχωρήσει σε μεγαλύτερη ολοκλήρωση είτε, αργά ή γρήγορα, θα εκφυλιστεί και θα οδηγηθεί σε διάσπαση. 

http://www.euro2day.gr/specials/topics/135/articles/646386/Article.aspx

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

ΣΥΡΙΖΑ: Βόμβα Mπαρνιέ στην πώληση μετοχών του ΟΤΕ

Βόμβα στο παρά πέντε της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος βάζει ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ. Μισέλ Μπαρνιέ, αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχετική ανακοίνωση.

Ο Επίτροπος θεωρεί ότι η πώληση των μετοχών του ΟΤΕ που κατείχε το δημόσιο στη Deutsche Telekom, το 2008, όπως και η πώληση του 10% των μετοχών που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, έγινε και γίνεται κατά παράβαση της κοινοτικής νομοθεσίας.

Αυτό απαντάει ο κ.Μπαρνιέ σε νέα ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Χουντή, ο οποίος επίμονα θέτει το θέμα στην Κομισιόν.

Πιο συγκεκριμένα, στη γραπτή απάντησή του ο Γάλλος Επίτροπος αποκαλύπτει ότι η Κομισιόν «απέστειλε προειδοποιητική επιστολή στην ελληνική κυβέρνηση στις 19 Μαρτίου 2010», με την οποία ενημερώνει την Ελλάδα ότι ο τρόπος που επιλέχτηκε για να γίνει η αρχική αγοραπωλησία του ΟΤΕ (και επομένως και αυτός που προβλέπεται από το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα), ελέγχεται ότι παραβιάζει την κοινοτική Οδηγία 2004/25/ΕΚ, αφού όπως έχει τονίσει ο Επίτροπος αναφερόμενος στη συγκεκριμένη αγοραπωλησία, «οι διατάξεις της οδηγίας σχετικά με τις δημόσιες προσφορές εξαγοράς, και ιδίως οι διατάξεις που αφορούν την υποχρεωτική προσφορά, την προστασία των μειοψηφούντων μετόχων και την ισότιμη μεταχείριση των μετόχων, μπορεί να μην έχουν εφαρμοστεί ορθά και/ή η δυνατότητα των κρατών μελών να παρεκκλίνουν από τις εν λόγω διατάξεις μπορεί να έχει ερμηνευθεί κατά τρόπο πολύ διασταλτικό».
Όπως, επίσης, αποκαλύπτει ο κ. Μπαρνιέ, «διεξάγονται συζητήσεις της Κομισιόν με τις ελληνικές αρχές, με δεδομένη την τρέχουσα οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και την πολυπλοκότητα των υπό εξέταση θεμάτων» και τονίζει ότι η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι αποφασισμένη να συνεχίσει τις επαφές της με τις ελληνικές αρχές και τη νομική της ανάλυση ως προς το συμβιβάσιμο με το δίκαιο της ΕΕ».

Με αφορμή την απάντηση του Επιτρόπου Μπαρνιέ και την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Πρώτον, η πώληση του ΟΤΕ, της πιο κερδοφόρας και τεχνολογικά σύγχρονης ελληνικής επιχείρησης, είναι, έτσι κι αλλιώς, ένα έγκλημα κατά της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Δεύτερον, η απάντηση του Επιτρόπου Μπαρνιέ αποτελεί μια πραγματική βόμβα στα θεμέλια του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και της προσπάθειας της κυβέρνησης να ξεπουλήσει τον ΟΤΕκαι κάθε εισηγμένη στο χρηματιστήριο δημόσια επιχείρηση, που έχει απομείνει στην ιδιοκτησία του ελληνικού λαού, αφού η πώληση αυτών των επιχειρήσεων προβλέπεται να γίνει με τον ίδιο παράνομο τρόπο που γίνεται και πώληση του ΟΤΕ.

Τρίτον, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντιταχθεί σθεναρά και για λόγους αρχής, στην πώληση δημόσιων επιχειρήσεων. Έχει ταυτόχρονα αναδείξει την παράνομη διαδικασία που ακολουθήθηκε στην εξαγορά του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom, η οποία έβλαψε όχι μόνο τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων και ωφέλησε μόνο την Deutsche Telekom, η οποία ευνοήθηκε σκανδαλωδώς.

Πέμπτον, την παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας την καταγγείλαμε όχι μόνο στη Βουλή και την Ευρωβουλή, αλλά και στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με έγγραφη αναφορά στις 19 Μαρτίου 2010. Η εισαγγελική έρευνα ‘έπεσε πάνω’ σε πολιτικά πρόσωπα και ο φάκελος, όπως προβλέπει ο νόμος, βρίσκεται εδώ και καιρό, για περαιτέρω ενέργειες, στα χέρια του Προέδρου της Βουλής. 

Έκτον, η υπόθεση αυτή κρίνει, εκτός των άλλων, και την αξιοπιστία του νέου Υπουργού Οικονομικών, κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος και ως ‘έγκριτος νομικός’ από το βήμα της Βουλής, κατά τη διάρκεια της αρχικής πώλησης του ΟΤΕ, με την ιδιότητά του ως Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ, έθετε θέμα παραβίασης της Οδηγίας 2004/25/ΕΚ σχετικά με τις δημόσιες προσφορές εξαγοράς και ως εκ τούτου κατήγγειλε ως παράνομο τον τρόπο της εξαγοράς.

Στις 18 Μαρτίου 2008, σύμφωνα με τα πρακτικά της Βουλής, ανέφερε συγκεκριμένα ότι:

Δεν μπορείτε -ευτυχώς για τους μικρομετόχους- δεν μπορείτε -ευτυχώς για τα συμφέροντα του καταναλωτή και της εθνικής οικονομίας- να ξεφύγετε από ορισμένους φραγμούς. Οι φραγμοί αυτοί δεν μπορούν να υποκατασταθούν από τη δήθεν κύρωση μιας σύμβασης. Οι φραγμοί αυτοί είναι οι φραγμοί του κοινοτικού δικαίου. Η οδηγία 25/2004 υπάρχει. Είστε υποχρεωμένοι να προβείτε στην πρόταση προς το σύνολο των μετόχων για εξαγορά’. 

Οφείλει λοιπόν να μας εξηγήσει ο κ.Βενιζέλος, τι έχει αλλάξει από το 2008, όταν υποστήριζε ότι η σύμβαση εξαγοράς του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom ‘είναι ούτως ή άλλως αντίθετη προς το Κοινοτικό Δίκαιο...Η οδηγία 25/2004 υπάρχει. Είστε υποχρεωμένοι να προβείτε στην πρόταση προς το σύνολο των μετόχων για εξαγορά’, εκτός βεβαίως του γεγονότος ότι είναι αυτός Υπουργός Οικονομικών.

Καλούμε τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος εκτός των άλλων ήταν από τους εισηγητές του νόμου περί ευθύνης Υπουργών, αλλά και την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ τώρα που συζητείται το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, να μην προχωρήσουν σε ένα ακόμα έγκλημα ενάντια στον ελληνικό λαό».

Επισυνάπτονται οι ερωτήσεις και οι σχετικές απαντήσεις του Επιτρόπου Εσωτερικής Αγοράς κ. Μπαρνιέ, καθώς και αποσπάσματα από την αγόρευση του Ευ. Βενιζέλου, στη Βουλή στις 18 Μαρτίου 2008. 



http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/646372/Article.aspx

"Πείτε την αλήθεια στο λαό"

Έκκληση επιχειρηματιών προς την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα για περικοπή των κρατικών σπαταλών και όχι για την επιβολή πρόσθετων φόρων – Να σταματήσουμε να είμαστε θλιβεροί επαίτες προς τους δανειστές μας. 
Επιστολή 51 επιχειρηματιών που καλούν κυβέρνηση και κόμματα «να πουν την αλήθεια στο λαό» και να οδηγήσουν τη χώρα προς περικοπή σπαταλών και όχι προς αύξηση φόρων, είδε το φως της δημοσιότητας.

Μεταξύ των επιχειρηματιών και στελεχών που υπογράφουν την επιστολή, από χρηματιστηριακής άποψης γνωστότερα είναι αυτά των Χ. Δαυίδ, Τάκη Αθανασόπουλου (τ. διοικητή της ΔΕΗ), Γ. Καρδασιλάρη (μέτοχος της Cardico), Δημήτρη Κουτσολιούτσου (FF Group), Μ. Μαϊλλη (της ομώνυμης εισηγμένης), Αριστείδης Μπελλές (Νηρέας), Ηλ. Κρεμέζης (τ. διευθύνων σύμβουλος της ΕΛΤΡΑΚ), Κων/νος Πετρόπουλος (της ομώνυμης εισηγμένης), κ.α.

Το περιεχόμενο της επιστολής"Συντασσόμαστε με τους 32 διανοούμενους και καλλιτέχνες συμπολίτες μας και
καλούμε και εμείς την πολιτική ηγεσία μας να τολμήσει να αλλάξει όσα μας έφεραν
στη σημερινή απελπιστική κατάσταση της Χώρας.

Θέλουμε όμως η έκκλησή μας να είναι πιο συγκεκριμένη:

Να τολμήσει η πολιτική ηγεσία μας να πει στους Έλληνες την αυταπόδεικτη αλήθεια
ότι δεν μπορεί το Κράτος συνεχώς να ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Ότι
αν θέλομε να παύσομε να είμαστε θλιβεροί επαίτες προς τους δανειστές μας, εκχωρώντας τους αναγκαστικά και μέρος της Εθνικής μας ανεξαρτησίας, πρέπει αυτό να σταματήσει ΤΩΡΑ και όχι σε 3-4 χρόνια.

Να τολμήσει η πολιτική ηγεσία μας να πει στους Έλληνες την αυταπόδεικτη αλήθεια
ότι, όπως για μια οικογένεια που ξοδεύει περισσότερα από τα εισοδήματά της, η λύση
είναι η περικοπή όλων των περιττών δαπανών, και όχι η αμφίβολη προσπάθεια για
αύξηση του εισοδήματος, έτσι και για το Κράτος η σίγουρη λύση είναι η περικοπή
όλων των δαπανών που δεν είναι απολύτως αναγκαίες, και όχι η προσπάθεια αύξησης
των φορολογικών εσόδων.

Να τολμήσει η πολιτική ηγεσία μας να πει στους Έλληνες την αυταπόδεικτη αλήθεια
ότι για να επιτύχεις σε μια προσπάθεια πρέπει να πιστεύεις σε αυτήν και να έχεις την
πείρα που χρειάζεται. Ας συγκροτήσει η σημερινή Βουλή μια Κυβέρνηση Έκτακτης
Ανάγκης και Εθνικής Ανασυγκρότησης που να αποτελείται από προσωπικό που,
ασχέτως κομματικής προέλευσης, προσωπικής συμπάθειας η βουλευτικής ιδιότητας,
διαθέτει την πίστη, την πείρα, την διαχειριστική ικανότητα και το θάρρος να επιτύχει.

Αθανασόπουλος Τάκης τ. Διοικητής ΔΕΗ και Ανώτατο Στέλεχος Toyota Europe
Αντωνακόπουλος Λευτέρης Στέλεχος Επιχειρήσεων τ. Πρόεδρος ΟΤΕ
Αργυρού Χρήστος, Eπιχειρηματίας
Βεκρής Τζώνυ, Δικηγόρος
Βλαχούτσικος Χαράλαμπος, Καθηγητής
Γεωργόπουλος Λεωνίδας, Δικηγόρος
Δαυίδ Χάρις, Eπιχειρηματίας
Εμπέογλου Νίκος, Πρόεδρος ALBA και Εμπορικής Τράπεζας
Ζέππος Δημήτρης, Δικηγόρος
Ιωάννου Ευριπίδης, Δικηγόρος
Καλοφωλιάς Γιώργος, Eπιχειρηματίας
Καμχή Ρεβέκκα, Επιχειρηματίας
Καρδασιλάρης Γιώργος, Eπιχειρηματίας
Καψάσκης Στέφανος, Eπιχειρηματίας
Κιρμή Αγγελική, Στέλεχος Επιχειρήσεων
Κοντέλλης Γιάννης, Eπιχειρηματίας
Κορτέσης Μιχαήλ, Eπιχειρηματίας
Κουλουβάτος Κωνσταντίνος, Eπιχειρηματίας
Κουτσολιούτσος Δημήτρης, Επιχειρηματίας
Κρεμέζης Ηλίας, Στέλεχος Επιχειρήσεων
Λαιμός Νικόλας, Εφοπλιστής
Μαθιός Ρήγας, Επιχειρηματίας
Μαΐλλης Μιχάλης, Eπιχειρηματίας & Πρόεδρος Ελληνογερμανικού
Επιμελητηρίου
Μαρινόπουλος Πάνος, Eπιχειρηματίας
Μαυρομαράς Γιώργος, Επιχειρηματίας
Μαύρος Δημήτρης, Eπιχειρηματίας
Μομφεράτος Γιώργος, Στέλεχος Επιχειρήσεων
Μπελλές Αριστείδης, Eπιχειρηματίας
Μπερσής Γιώργος, Δικηγόρος
Μπομπής Κώστας, Στέλεχος Επιχειρήσεων
Ξαφά Μιράντα, Οικονομική Σύμβουλος
Οικονομάκης Μιχάλης, Στέλεχος Επιχειρήσεων
Οικονομόπουλος Χάρις, Δικηγόρος & Πρόεδρος του Ελληνοβρεταννικού
Επιμελητηρίου
Παπαγεωργίου Στάθης, Τραπεζικός, τ. Υποδιοικητής Τραπέζας Ελλάδος
Παπαδιαμάντης Κωνσταντίνος, Δικηγόρος
Παπακωνσταντίνου Ελένη, Δικηγόρος
Παπαρρηγόπουλος Ξενοφών, Δικηγόρος
Παπασταύρου Αλέξιος, Δικηγόρος
Παρθένη Ορσαλία, Επιχειρηματίας
Πατεράκης Ανδρέας, Επιχειρηματίας
Πετρόπουλος Κωνσταντίνος, Eπιχειρηματίας
Ποταμίτης Στάθης, Δικηγόρος
Πρωτονοτάριος Αλέξης, Eπιχειρηματίας
Σαρακάκης Ιωάννης, Επιχειρηματίας
Σικιαρίδης Σίμος, Eπιχειρηματίας
Στρατάκη Αννα, Δικηγόρος
Τραυλός Νικόλαος, Πρύτανης του ALBA
Τσαντίλης Αλέξης, Eπιχειρηματίας
Φιλιώτης Γιάννης, Δικηγόρος
Φρονίστας Αριστείδης, Eπιχειρηματίας
Φυλακτόπουλος Αλέξης, Διευθυντής"

http://www.euro2day.gr/news/market/123/articles/646321/Article.aspx

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Το καλοκαιράκι έρχεται

Τι έγινε όταν κατέρρευσε η Αργεντινή


ΕΡΕΥΝΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 Η καθημερινότητα σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς πτώχευσης κάνει τον Οργουελ να μοιάζει με αυτόν που έγραψε την Κοκκινοσκουφίτσα. Η Αργεντινή, μία από τις πιο πλούσιες οικονομίες του πλανήτη -πριν από μερικές δεκαετίες-, τον Δεκέμβριο του 2001 έκανε, σε όλα τα επίπεδα, τη μεγάλη βουτιά προς το κενό της πτώχευσης. Πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Και πώς γλίτωσε; Ο πρόεδρός της, ο Νέστορ Κίρχνερ, το 2005, δύο χρόνια μετά την εκλογική του νίκη, πήγε στο ΔΝΤ με μία από τις τέσσερις δόσεις που χρωστούσε η χώρα του.
Η καθημερινότητα στην Αργεντινή στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, ήταν φρικτή. Οι πολίτες περίμεναν με τις ώρες έξω από τις τράπεζες για ν' αναλάβουν τις οικονομίες τους, που είχαν υποτιμηθεί.

Η καθημερινότητα στην Αργεντινή στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, ήταν φρικτή. Οι πολίτες περίμεναν με τις ώρες έξω από τις τράπεζες για ν' αναλάβουν τις οικονομίες τους, που είχαν υποτιμηθεί.
 «Αυτά είναι... Πάρτε τα και δεν θέλουμε καμιά σχέση με έναν οργανισμό που θα έπρεπε να δανείζει για να γίνεται ανάπτυξη. Εσείς είστε τοκογλύφοι», τους είπε και τους γύρισε την πλάτη. Είχε μαζέψει και τα υπόλοιπα λεφτά από τότε που επήλθε η πτώχευση. Αλλά τα έριξε στην αγορά...

 Το 2001, η κυβέρνηση μόλις είχε παραιτηθεί και ο τότε πρόεδρός της, Φερνάντο δε λα Ρούα, εγκαταλείπει τη χώρα με ένα ελικόπτερο. Εβλεπε από ψηλά τους ανθρώπους να σπάνε τράπεζες είτε με τις κατσαρόλες είτε με λοστούς, σεκιουριτάδες να πυροβολούν στο ψαχνό τον κόσμο που λεηλατούσε σουπερμάρκετ, ανέργους μαζεμένους να σκίζουν λάστιχα αυτοκινήτων για να τα κάψουν. Περισσότεροι από είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι, κάπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, πέρασαν μέσα σε πολύ μικρό διάστημα από τη σχετική ευμάρεια στην απόλυτη ανέχεια.

 Η λέξη Corralito στα ισπανικά σημαίνει τη «μικρή περίφραξη» ή «το παιδικό πάρκο». Αυτή η λέξη θα μείνει για πολλά χρόνια καρφωμένη στη μνήμη τής τότε μεσαίας τάξης της Αργεντινής. Με αυτήν ο τότε υπουργός Οικονομικών, Ντομίνγκο Καβάλιο, απαγόρευσε, αρχικώς, τις αναλήψεις από τις τράπεζες και αργότερα, μετά τις εξαιρετικά βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις, επέτρεψε την ανάληψη ενός μικρού ποσού. Πρόθεσή του, φυσικά, ήταν να σωθούν οι τράπεζες.

 Αυθαίρετη ισοτιμία

 Σχεδόν δέκα χρόνια πριν από αυτό, όμως, είχε κάνει την πιο καταστροφική κίνηση, όπως εκτιμούν όλες οι πλευρές, στην ιστορία της οικονομίας της χώρας. Υπό την προεδρία του Κάρλος Μένεμ, ενός κατά κοινή ομολογία λαϊκιστή πολιτικού, εφάρμοσε το «Ley de la Convertibilidad», την Αρχή της Μετατρεψιμότητας. Τι σήμαινε αυτό; Η κυβέρνηση αποφάσισε αυθαίρετα μια περίεργη ισοτιμία χωρίς να υπολογίσει την αντίδραση των αγορών: 1 πέσο ισούται με 1 δολάριο. Θεωρητικός στόχος ήταν να ελεγχθεί ο υπερπληθωρισμός, που άγγιξε μέχρι και το 4.000% ετησίως. Ουσιαστικά, δηλαδή, η Αρχή αυτή έκανε το πέσο τόσο ακριβό σε διεθνές επίπεδο που μέχρι τα μέσα της δεκαετίας λειτούργησε, αλλά μετά σκότωσε την οικονομία της χώρας αφού μαράζωσε τις εξαγωγές, την εγχώρια παραγωγή και όλο το σύστημα. Το 1999 η κυβέρνηση Μένεμ υπέγραψε συμφωνία με το ΔΝΤ για 12 δισ. δολάρια. Και το τότε Μνημόνιο θύμιζε Ελλάδα του 2011. Προέβλεπε σκληρές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων, όπως η πετρελαϊκή εταιρεία, οι κρατικές αερογραμμές, φυσικό αέριο και πλήθος άλλων. Εγιναν περίπου 150.000 απολύσεις από το Δημόσιο. Υφεση, ανέχεια και διαφθορά χόρευαν αργεντίνικο τάνγκο μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '90, με το εξωτερικό χρέος να φτάνει τα 130 δισεκατομμύρια δολάρια. Για παράδειγμα, η εθνική εταιρεία πετρελαίου πουλήθηκε σε ιδιώτες για να πληρωθούν οι συντάξεις. Και το 2001 έγινε το μεγάλο μπαμ.

 Οι διεθνείς αγορές εξισορρόπησαν την ισοτιμία σε 1:0,25, δηλαδή όποιος πήγαινε στην τράπεζα και έλεγε ότι είχε αποταμιευμένα 100 δολάρια, τον πληροφορούσαν ότι είχαν γίνει 25.Ο Γιώργος Αυγερόπουλος πρόσφατα βρέθηκε για δεύτερη φορά εκεί για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «Το πείραμα της Αργεντινής». Η πρώτη ήταν με το ξέσπασμα της κρίσης. «Να φανταστείς, μιλάμε για ανθρώπους σαν κι εσένα και μένα, που έφτασαν σε σημείο όχι να μην έχουν λεφτά να βάλουν βενζίνη στο αυτοκίνητό τους, αλλά να μην έχουν να πάρουν το λεωφορείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσαν μια χαρά, είχαν κανονικές δουλειές, και όλο αυτό προέκυψε από το περίφημο Corralito: μπορούσες να βγάλεις γύρω στα 250 πέσος το μήνα».

 Εκείνη την περίοδο, όλες οι τράπεζες είχαν θωρακιστεί με ατσαλένια ρολά και συρματοπλέγματα και όλος ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος σε τεράστιες ουρές έξω από αυτές. Αλλοι έσπαγαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι πετούσαν πέτρες. Εκείνη την περίοδο, λέει ο Γ. Αυγερόπουλος, όταν το πέσο έγινε πολύ ακριβό νόμισμα, στις λαϊκές αγορές έβρισκες ελληνικά λεμόνια. «Και έλεγα σε κάτι φίλους ότι, τραγική ειρωνεία, τώρα βρίσκεις αργεντίνικα λεμόνια στα ελληνικά σουπερμάρκετ».

 Το τέλος του παραγωγικού ιστού

 Ετσι, άρχισε να καταστρέφεται σταδιακά ο παραγωγικός ιστός της Αργεντινής, εργοστάσια έκλειναν το ένα μετά το άλλο, το χρέος της χώρας μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. «Ουσιαστικά, όλα τα προηγούμενα χρόνια, τα λεφτά που έπαιρναν από το ΔΝΤ, έμπαιναν από το ένα παράθυρο και έβγαιναν από το άλλο για πληρωθούν οι πιστωτές. Και κατέληξε εκεί όπου κατέληξε... Αποφάσισα να πάω τότε στην Αργεντινή, όταν είδα στην τηλεόραση τις εικόνες με τους ανθρώπους να εφορμούν στα σουπερμάρκετ· κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος της χώρας».

 Ανταλλακτική οικονομία, κίνημα του κοινωνικού χρήματος και πολλά άλλα. Τι ήταν, όμως, αυτή η ιδέα που ξεκίνησε από δύο φίλους, έναν ψυχολόγο, τον Ρούμπεν Ραβέρα, και τον οικολόγο Οράσιο Κόβας, σε μια γειτονιά της περιοχής Μπερνάλ, 30 χιλιόμετρα από το Μπουένος Αϊρες;

 Φαγητά, ρούχα προς ανταλλαγή

 Υπήρχε μεγάλος προβληματισμός για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας κι έτσι, την Πρωτομαγιά του 1995, στήθηκε για πρώτη φορά το πείραμα. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης που ακολούθησε την πτώχευση της χώρας, το φαινόμενο διογκώθηκε και υπολογίζεται ότι το 2002, όταν άρχισε να φθίνει, τα μέλη τού «trueque» σε περισσότερες από 40 πόλεις της Αργεντινής ξεπερνούσαν τα έξι εκατομμύρια.

 Τεράστιες αγορές, όπου ο καθένας πήγαινε προς ανταλλαγή ό,τι πίστευε ότι μπορεί να χρειαζόταν κάποιος άλλος. Στην αρχή φαγητά, μετά ρούχα και μετά αντάλλασσε άλλες υπηρεσίες, ακόμη και νομικές συμβουλές ή ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν τα αντάλλασσε με είδος, αλλά με κουπόνια ανταλλακτικού χρήματος, τα creditos. Ηταν ένα αυτοσχέδιο νόμισμα, ελλείψει κανονικού. Ανάλογα με τα creditos που έπαιρνε γι' αυτό που πούλησε, αγόραζε άλλα προϊόντα ή υπηρεσίες. Για να εισαχθεί κάποιος σε αυτό καταγραφόταν, έπαιρνε κάρτα μέλους και ένα μικρό αριθμό creditos για να μπορέσει να ξεκινήσει.

 Οπως ήταν φυσικό, το trueque έγινε ο μεγάλος εχθρός του ΔΝΤ, των πιστωτών της Αργεντινής και των εγχώριων τραπεζών. Με αυτό τον τρόπο, τα εκατομμύρια των πολιτών όχι μόνο γύρισαν την πλάτη στο ΔΝΤ, όπως έκανε και ολόκληρη η Αργεντινή κηρύσσοντας στάση πληρωμών, αλλά κατέδειξαν ότι -έστω και με πολλά προβλήματα- η πραγματική ζωή μπορεί και να μην περιλαμβάνει το χρήμα. Κάτι που αποδείχτηκε ουτοπικό καθώς, άγνωστο ποιος μηχανισμός, κυκλοφόρησε εκατομμύρια παραχαραγμένα creditos, με αποτέλεσμα το σύστημα να καταρρεύσει.

 «Ηταν, για παράδειγμα, ένας χώρος σαν το Σταθμό Λαρίσης, πήγαινε ο κόσμος κι έστηνε τραπεζάκι· δεν πήγαινε μόνο για να αγοράσει, αλλά έπρεπε να πάει και κάτι», θα πει ο Γ. Αυγερόπουλος, «μόνο και αυτό το έβαλαν στο μάτι και το εξαφάνισαν. Αλλωστε, όπως ξέρεις, η οικονομία δολοφονεί. Στην Αργεντινή άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς: 35 νεκρούς στα επεισόδια μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών και άλλες τριάντα χιλιάδες από εμφράγματα, αυτοκτονίες, εγκεφαλικά και πολλά άλλα.
 kkyr@enet.gr

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
«Σιωπηλός πανικός και δέσμευση των καταθέσεων»

 Η Αποστολία Ταχούλα είναι δασκάλα που ζει πλέον στην Ελλάδα. Ομως, από το 1999 μέχρι και το 2005 έζησε στο Μπουένος Αϊρες. Αποσπασμένη στο Ελληνικό Σχολείο της αργεντίνικης πρωτεύουσας, κατέγραψε στη μνήμη της τόσο την ημέρα της εξέγερσης όσο και τον τρόπο λειτουργίας της καθημερινής ζωής σε καθεστώς πτώχευσης.

 «Ηδη από το 1999 υπήρχε μεγάλη ανησυχία για την οικονομία της χώρας. Οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων οργανισμών και η εικονική ισοτιμία πέσο-δολαρίου της κυβέρνησης Μένεμ είχαν δημιουργήσει μια ευημερία 10 ετών που έφτανε πια στο τέλος. Παράλληλα, δίπλα στις αθέατες παραγκουπόλεις, οι άνθρωποι φυτοζωούσαν και σε μερικές επαρχίες του Βορρά παιδιά πέθαιναν από υποσιτισμό. Η δυσαρέσκεια του κόσμου μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001 εκφραζόταν στις καθημερινές συζητήσεις και συχνά γίνονταν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας - δημόσιας καταγγελίας (escrache) έξω από τα σπίτια μελών της κυβέρνησης».

Τι θυμάστε από την εξέγερση;

 «Η εξέγερση εκδηλώθηκε μια Δευτέρα πρωί στις αρχές του Δεκέμβρη του 2001, με την απόφαση της κυβέρνησης να δεσμεύσει τις καταθέσεις όλων των πολιτών της χώρας. Εκείνη τη χρονιά έτυχε να είμαι η υπεύθυνη για τη μισθοδοσία τών εκεί Ελλήνων εκπαιδευτικών. Οταν πήγα για την ανάληψη του ποσού της μισθοδοσίας του Δεκεμβρίου των 10 εκπαιδευτικών που ήμασταν τότε εκεί, βρέθηκα μπροστά στην άρνηση του υπαλλήλου να εκταμιεύσει τα χρήματα επειδή ο λογαριασμός ήταν στο όνομά μου. Αν και ήταν γνώστης της διαδικασίας από καιρό και παρά τις διαβεβαιώσεις μου ότι είναι χρήματα του ελληνικού Δημοσίου και όχι προσωπικός λογαριασμός, αρνήθηκε πάλι. Μαζί μου για βοήθεια και για ασφάλεια (ήταν ρίσκο να κυκλοφορείς με τόσα μετρητά στο δρόμο) ήταν και ο συνάδελφος και φίλος Θανάσης Παπαδημητρίου. Επειτα από πολλά πήγαιν' - έλα από την τράπεζα στην ελληνική πρεσβεία και πίσω, πήραμε τα χρήματα».

Τι γινόταν στους δρόμους;

 «Τις ώρες αυτές και στην τράπεζα και στο δρόμο επικρατούσε κάτι σαν σιωπηλός πανικός - κι αν εμείς ξεμπερδέψαμε νωρίς, για τους πολίτες της χώρας άρχιζε μια μεγάλη περίοδος δέσμευσης των καταθέσεών τους, πολλές από αυτές σε δολάρια, για να τους επιστραφούν αρκετά χρόνια αργότερα και με μειωμένη αξία. Οι οικονομικές συναλλαγές με το εξωτερικό διακόπηκαν για τους πολίτες».

Πότε αγρίεψαν τα πράγματα;

 «Θυμάμαι μια μέρα προς το τέλος Δεκεμβρίου, βρισκόμουν για κάποιο υπηρεσιακό ζήτημα στο κτήριο της πρεσβείας, που ήταv τότε πολύ κοντά στην Plaza de Mayo, και έφτανε απ' έξω ο απόηχος από τις φωνές διαμαρτυρίας των διαδηλωτών. Δεν άργησαν να εμφανιστούν έφιπποι αστυνομικοί που κυνηγούσαν τους συγκεντρωμένους και έπεσαν χημικά που έκαναν αδύνατη την αναπνοή ακόμα και στο ψηλό μπαλκόνι της πρεσβείας. Δόθηκε εντολή να φύγουμε όλοι από το κτήριο. Το μετρό μάς πήγε γρήγορα στην ασφάλεια των σπιτιών μας. Στην τηλεόραση λέγανε για τρεις νεκρούς. Δεν ήταν οι πρώτοι, θ' ακολουθούσαν κι άλλοι».

 Μείωση συντάξεων 13%

Πώς ήταν η οικονομική καθημερινότητα;

 «Στις αρχές του 2002 εφήμερες κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

 Οι συντάξεις δεν μειώθηκαν εκείνο το διάστημα, είχε προηγηθεί όμως μια μείωσή τους 13% πριν από την κρίση στις ήδη χαμηλές συντάξεις. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, αν και δεν υπήρξαν περικοπές στις αποδοχές τους, είχαν δικαίωμα να εισπράττουν μόνο 250 πέσος την εβδομάδα, ποσό αρκετό μόνο για τις βασικές ανάγκες. Στον ιδιωτικό έγιναν απολύσεις και οι πληρωμές συχνά γίνονταν σε ένα από τα πολλά διαφορετικά νομίσματα που άρχισαν να κυκλοφορούν στη χώρα. Για τις συναλλαγές πάνω από 1.000 πέσος ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν επιταγές και επιβαλλόταν ένας πολύ υψηλός φόρος γι' αυτές».

Στον τομέα της υγείας;

 «Τα περισσότερα νοσοκομεία είναι ιδιωτικά, όπως και τα σχολεία, οπότε η περίθαλψη ήταν ανάλογη του τι μπορούσε να καταβάλει κανείς για να βρει την υγειά του. Σε όσα ιδρύματα επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό έγιναν περικοπές και πολλά από αυτά δεν μπορούσαν να καλύψουν τις λειτουργικές τους ανάγκες».

 Οι νέοι;

 «Πλήθος ανθρώπων, κυρίως οι πιο νέοι, μετανάστευσαν στην Ευρώπη. Αφού στο σύνθημα εκείνων των ημερών "Que se vayan todos!" , "Να φύγετε όλοι!", οι πολιτικοί δεν ανταποκρίθηκαν, δημιουργήθηκε ένα μαζικό κύμα μετανάστευσης κυρίως προς την Ευρώπη. Ουρές ατελείωτες στις πρεσβείες των ευρωπαϊκών χωρών για την έκδοση του πολυπόθητου διαβατηρίου, που θα γινόταν δικό τους αν είχαν τα απαραίτητα δικαιολογητικά που θα αποδείκνυαν ότι κάποιος πρόγονός τους είχε έρθει από κάποια γωνιά της γηραιάς ηπείρου».
«Αιτία της κρίσης, η οικονομική πολιτική των ηλιθίων»

 Ο Σέζαρ Αϊρα, 62 ετών, είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Αργεντινούς συγγραφείς λογοτεχνίας, παγκοσμίως. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν δύο βιβλία του. Στο δεύτερο, «Οι νύχτες στο Φλόρες» (εκδ. Καστανιώτης, μετάφραση Κατερίνα Τζωρίδου), περιγράφει την ιστορία ενός ζεύγους συνταξιούχων που, κατά την περίοδο της κρίσης, για να συμπληρώσουν το πενιχρό τους εισόδημα, αναγκάστηκαν να κάνουν ντελίβερι σε πιτσαρία και μάλιστα με τα πόδια.

 Ο συγγραφέας απάντησε στην «Ε» από το Μπουένος Αϊρες: «Ναι, θα σας δώσω συνέντευξη με τα φτωχά αγγλικά μου αλλά και με τη φτωχότερη σχέση που έχει ένας συγγραφέας με την πραγματικότητα, καθώς ζει στον κόσμο της λογοτεχνίας», απάντησε στο e-mail μας. Δεν ξέρω αν είναι φτωχή η σχέση του Αϊρα με την πραγματικότητα, αλλά λέει αλήθειες. Ιδίως όταν αναφέρει ότι για την πτώχευση της χώρας του αιτία ήταν «η οικονομική πολιτική των ηλιθίων».

Ποιες ήταν οι αιτίες που οδήγησαν την πατρίδα σας, την Αργεντινή, στη χρεοκοπία;

 «Δεν γνωρίζω τις τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά η βασική αιτία ήταν το πολύ επικίνδυνο μακροοικονομικό πείραμα, η "αρχή της μετατρεψιμότητας". Η αυθαίρετη μετατροπή των δολαρίων σε πέσος. Ηταν μια άγρια φαντασία, ένα εκ των προτέρων λάθος, γιατί παραβίασε το βασικό νόμο της λογικής. Εάν το Α είναι ίδιο με το Β, τότε θα πρέπει και το Β να είναι ίδιο με το Α. Μπορούσαμε να αγοράσουμε ένα δολάριο με ένα πέσο, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν τόσο ηλίθιοι για να αγόραζαν ένα πέσο με ένα δολάριο. Πιστεύω ότι κάθε τι που συνετέλεσε σ' αυτό το είδος της κρίσης είχε σχέση με κάθε ιδέα που έβαζαν στο τραπέζι οι διάφοροι υποτιθέμενοι ειδικοί. Οι οποίοι, στην πραγματικότητα, δεν είχαν επαφή με τον πραγματικό κόσμο, αλλά απλώς είχαν ανέλθει στην εξουσία».

Παρατηρείτε κάποιες ομοιότητες της κρίσης της Αργεντινής με αυτήν της Ελλάδας;

 «Δεν μπορώ να ξέρω, αλλά ίσως να υπάρχει το κοινό καλούπι: η φούσκα, οι ψεύτικες υποσχέσεις, ο κοινός πόνος».

Μπορείτε να περιγράψετε σκηνές της καθημερινότητας της κρίσης που ζήσατε;

 «Είχαμε κάποιες πολύ θλιβερές σκηνές. Ολες είχαν σχέση με τον υπερπληθωρισμό που προέκυψε. Εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 2001 προς 2002, οι περισσότερο αγανακτισμένοι άνθρωποι και άρα αυτοί που διαμαρτύρονταν περισσότερο ήταν αυτοί που είδαν να κινδυνεύουν, σε βαθμό μεγαλύτερο από όσο πίστευαν, οι αποταμιεύσεις τους. Αυτές που ήταν σε εικονικά δολάρια. Σε ανύπαρκτα, δηλαδή, δολάρια, σύμφωνα με το νόμο της μετατρεψιμότητας, περίπου 16 εκατομμύρια δολάρια. Εγώ έχασα όλες μου τις ταπεινές οικονομίες, σχεδόν πέντε χιλιάδες δολάρια. Η κυβέρνησή μας, τότε, επινόησε ένα νόμιμο χρήμα μέσω ομολόγων, των "patacones". Εξαργυρώνονταν στα σούπερ μάρκετ και σε κάποια άλλα μαγαζιά. Τα ξοδέψαμε με ξέφρενους ρυθμούς, γεγονός που επιβεβαίωσε τον κανόνα ότι το κακό χρήμα κυκλοφορεί πιο γρήγορα από το καλό».

Μπορείτε να θυμηθείτε μερικές σκηνές της πτώχευσης, ποια είναι αυτή που σας έχει μείνει στη μνήμη σας;

 «Θυμάμαι μια κυρία μέσης ηλικίας, πολύ ωραία ντυμένη, που είχε αρπάξει ένα σιδερένιο λοστό κι έσπαγε την τζαμαρία μιας τράπεζας. Ηταν μια κίνηση που εκτόνωνε ανθρώπους της μεσαίας τάξης, όπως εκείνη η κυρία, ένας ανθρώπινος χαρακτήρας που έμοιαζε να τον έχει επινοήσει ο Μπόρχες».

Πιστεύετε ότι το ΔΝΤ προσπάθησε να αιχμαλωτίσει ή να σώσει την Αργεντινή;

 «Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά ας μην πηγαίνουμε σε θεωρίες συνωμοσίας. Νομίζω ότι έφταιγε η σχετική ανικανότητα. Παραφράζοντας τον Κλίντον: Η οικονομία των ηλιθίων είναι ηλίθια...».
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=288046

Ο ετοιμοπόλεμος στρατός

Πολλά σούρτα - φέρτα  διαπίστωσα σήμερα πηγαίνοντας και ερχόμενος από το Κιλκίς. Στρατιωτικά αυτοκίνητα στο δρόμο που μετέφεραν οπλίτες. 
Να είναι για τον εξωτερικό εχθρό; Παντελώς αδύνατον και απίθανον.
 Για τον εσωτερικό είναι. 
Μετά και την προετοιμασία στην καταστολή των διαδηλωτών προ καιρού, -πάλι στο Κιλκίς- και μετά τις μπαρούφες των πράσινων ανεύθυνων πολιτικών και τις αυριανές παλαϊκές  συγκεντρώσεις, άρχισαν να με ζώνουν μαύρα φίδια.
 Έλληνες επαγρυπνείτε!

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Λυγερός / Το πραγματικό πρόβλημα του Μεσοπρόθεσμου





Του Σταυρου Λυγερου
Επειτα από μία εβδομάδα απειλών, που ανακύκλωσε το κλίμα σύγχυσης, η Σύνοδος Κορυφής άναψε το «πράσινο φως» και για την εκταμίευση της 5ης δόσης και για την παροχή νέου δανείου στην Ελλάδα. Η προϋπόθεση που έχει θέσει είναι η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Το ενδεχόμενο απόρριψής του από τη Βουλή συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες.
Εάν είναι μία φορά δύσκολο ένας «πράσινος» βουλευτής να κατεβάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο 153 ή και στο 152, είναι εκατό φορές πιο δύσκολο να την κατεβάσει στο 150. Δεδομένου ότι μη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου συνεπάγεται διαγραφή, ο βουλευτής που θα το κάνει ουσιαστικά θα προκηρύξει εκλογές. Ακόμα, όμως, και αν βρισκόταν ένας τέτοιος βουλευτής, το Μεσοπρόθεσμο πιθανότατα θα περνούσε με τη βοήθεια των εκτός ΠΑΣΟΚ «μνημονιακών» εφεδρειών που υπάρχουν στη Βουλή.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα με το Μεσοπρόθεσμο δεν είναι τόσο εάν θα ψηφισθεί όσο εάν θα αποδώσει τα αναμενόμενα. Αφυδατώνοντας μία ήδη στεγνή αγορά, θα βυθίσει περαιτέρω την πραγματική οικονομία στην ύφεση, θα πολλαπλασιάσει τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια και κατ’ επέκταση θα συρρικνώσει τα έσοδα. Αυτό, όμως, είναι το καλό σενάριο. Το κακό και διόλου απίθανο σενάριο είναι να προκύψει κάποιου είδους κοινωνική ανάφλεξη ή να εκδηλωθεί ένα κίνημα φορολογικής ανυπακοής. Οταν ένας τόσο μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων και νοικοκυριών βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, ο πέλεκυς των προστίμων για μη εκπλήρωση φορολογικών υποχρεώσεων δεν είναι επαρκές φόβητρο.
Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ξορκίζουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι έχει αρχίσει δειλά να εισχωρεί ένας προβληματισμός για το εάν το Μεσοπρόθεσμο θα επιφέρει στην οικονομία περισσότερα οφέλη από τις ζημιές που θα της προκαλέσει. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι ορισμένοι βουλευτές αρχίζουν να αμφισβητούν και το εάν η παροχή του νέου δανείου συνιστά διέξοδο από την κρίση.
Θα επιτρέψει, βεβαίως, στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του 2014 να εξοφλεί τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα και να πληρώνει τους τόκους, αλλά δεν εξασφαλίζει την ανάταξη της πραγματικής οικονομίας.
Επειδή, όμως, η ζωή δεν τελειώνει το 2014, οι ίδιοι λίγοι βουλευτές σκέπτονται και το μετά. Αναρωτιούνται πού θα βρει η Ελλάδα τα δεκάδες δισεκατομμύρια ετησίως για να εξοφλεί τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα. Η διόγκωση του χρέους το καθιστά ακόμα περισσότερο μη εξυπηρετήσιμο και ως εκ τούτου καθιστά αδύνατη την επιστροφή στις αγορές.
Στην πραγματικότητα, καμία πολιτική δεν μπορεί να στήσει την ελληνική οικονομία στα πόδια της, εάν δεν συνοδευθεί με «κούρεμα» του χρέους. Για τους δικούς της λόγους, η Ευρωζώνη θέλει να το αποφύγει, χωρίς να επιλέγει μία εξίσου αποτελεσματική εναλλακτική λύση, όπως π. χ. θα ήταν η έκδοση ευρωομολόγου. Αντ’ αυτού μεθοδεύει την εθελοντική μερική επιμήκυνση. Μία τέτοια επιμήκυνση, όμως, αντί να λύσει το πρόβλημα, το μεταθέτει χρονικά. Υπενθυμίζουμε ότι το κονδύλι για πληρωμή τόκων είναι φέτος πάνω από 17 δισ. Μετά το 2014 θα αυξάνεται, υπερβαίνοντας κατά πολύ τα 20 δισ.
Εάν η ελληνική οικονομία εγκλωβισθεί στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και μέχρι το 2014 σέρνεται, το σενάριο εξοστρακισμού της Ελλάδας από την Ευρωζώνη πιθανό να επανέλθει όχι πια ως έμμεση απειλή, αλλά ως πολιτική μεθόδευση. Και αυτό, επειδή τότε η ελληνική κρίση θα αποτελεί πολύ μικρότερο συστημικό κίνδυνο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την Ευρωζώνη.
Ενας σημαντικός αριθμός βουλευτών θεωρεί ότι οι Γιώργος Παπανδρέου και Γιώργος Παπακωνσταντίνου ουσιαστικά δεν διαπραγματεύθηκαν με την τρόικα ούτε τον Μάιο του 2010 ούτε τώρα. Φοβούμενη τα χειρότερα, όμως, η Βάσω Παπανδρέου πήγε ένα βήμα πιο πέρα: Ζήτησε από την κυβέρνηση να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι η ελληνική κρίση σήμερα συνιστά μεγάλο συστημικό κίνδυνο για την Ευρωζώνη, για να διαπραγματευθεί ένα συνολικό βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας. Η πρότασή της, βεβαίως, δεν είχε καμία τύχη να υιοθετηθεί.
Ο πρωθυπουργός έχει αποδεχθεί τις εντολές του ιερατείου της Ευρωζώνης, ελπίζοντας ότι παραλλήλως με το Μεσοπρόθεσμο θα προωθηθούν και κάποια μέτρα αναπτυξιακού χαρακτήρα, όπως αυτά που πρότειναν ο Μανουέλ Μπαρόζο και ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Δεδομένου ότι η ελληνική κρίση είναι και εκδήλωση της εγγενούς κρίσης του ευρώ, είναι κοινό ζωτικό συμφέρον το πρόβλημα να λυθεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο γρήγορα και αποτελεσματικά.
Το ιερατείο της Ευρωζώνης το αντιλαμβάνεται, αλλά επιχειρεί και να χειρισθεί την κοινή γνώμη κυρίως των βορειοευρωπαϊκών χωρών. Οι τελετουργίες εξευτελισμού, ταπείνωσης και τιμωρίας της Ελλάδας καθιστούν πιο εύπεπτη τη μετακύλιση στους Βορειοευρωπαίους φορολογουμένους του υψηλού κόστους της ελληνικής κρίσης, που κανονικά θα πλήρωναν οι τράπεζες. Τα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας είναι σε μεγάλο βαθμό και πακέτα διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών, έστω και αν αυτό δεν λέγεται.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/06/2011_1295615


Δελαστίκ / Ωρα του νέου Μνημονίου




Μέρες κρίσιμες, πολύ κρίσιμες πλησιάζουν. Η κοινωνία ανάστατη και απελπισμένη. Η κυβέρνηση αποφασισμένη, αλλά απομονωμένη. Η χώρα "ξοφλημένη" στα μάτια των Ευρωπαίων. Η χρεοκοπία επί θύραις. Η αντιπολίτευση ανήμπορη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, την Τετάρτη οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσουν το νέο Μνημόνιο που συμφώνησε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ενα Μνημόνιο που θα γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα κλείσει οριστικά και αμετάκλητα την εποχή που άνοιξε ο πατέρας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου, τη νύχτα της 18ης Οκτωβρίου 1981. Μια εποχή που εγκαινίασε τη θεαματική άνοδο του βιοτικού επιπέδου των οικονομικά ασθενέστερων, αλλά και | των μεσαίων και ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων των Ελλήνων.
Θα περάσει το νέο Μνημόνιο από τη Βουλή την Τετάρτη. Θα υπερψηφιστεί ακόμη και αν βρεθούν κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που τελικά το καταψηφίσουν, θεωρώντας το ασυμβίβαστο με τα πολιτικά και ιδεολογικά τους πιστεύω. Υπάρχουν δεκάδες "πρόθυμοι" βουλευτές της αντιπολίτευσης για να τους αντικαταστήσουν, αν όντως παραστεί ανάγκη.
Εχει τεράστια σημασία όμως το αν θα υπάρξουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και πόσοι θα είναι αυτοί, οι οποίοι θα το καταψηφίσουν. Η βέβαιη διαγραφή τους από τον πρωθυπουργό ενδέχεται να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, ανεξαρτήτως της υπερψήφισης του νέου Μνημονίου. Εχει φυσικά καταστεί σαφέστατο στους πάντες ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν εγκαταλείπει οικειοθελώς με τίποτα την εξουσία, παρά τα περί του αντιθέτου φληναφήματα που ακούμε κατά καιρούς. Με την ανακοίνωση των μέτρων που περιέχονται στο νέο Μνημόνιο, διευρύνθηκε και οριστικοποιήθηκε η ρήξη της κυβέρνησης με τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα, άρα και η ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές όποτε και αν γίνουν αυτές.
Η αγορά ελπίζει ακόμη στον Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνησή του. Ελπίζει, για την ακρίβεια, στο ότι οι ηγέτες της ΕΕ, βλέποντας την προϊούσα αποδυνάμωση του πρωθυπουργού και τις εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων που έχουν βγει στις πλατείες, θα δώσουν χρήματα στην κυβέρνηση για να τα μοιράσει σε επιχειρηματίες και αγρότες προκειμένου να αποτρέψει την κατάρρευσή της πριν από τις εκλογές. Αν πέσουν χρήματα της ΕΕ και κινηθεί η οικονομία, ελπίζουν ότι ίσως κατορθώσει η κυβέρνηση να επιβιώσει και του χρόνου, προωθώντας έτσι και άλλα μέτρα με καταστροφικό πολιτικό κόστος, τα οποία μόνο μία εκ των προτέρων ηττημένη στις επόμενες εκλογές κυβέρνηση μπορεί να πάρει.
Η ΕΕ χρειάζεται χρόνο. Οχι μόνο για να υλοποιήσει μέσω της κυβέρνησης Παπανδρέου αυτά τα μέτρα. Θέλει οπωσδήποτε να κάμψει τη φραστική αντίσταση του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, στο νέο Μνημόνιο. Να "συνετίσει" τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρέπει να οργανώσει για τον σκοπό αυτό και τη... "μνημονιακή πέμπτη φάλαγγα" μέσα στους κόλπους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ για να μπορεί να εκβιάσει τον ηγέτη της Δεξιάς.
Ξεπέρασαν κάθε όριο οι κατ' ιδίαν αφόρητες πιέσεις των ηγετών της Γερμανίας και της Ευρωδεξιάς, αλλά και τα απύθμενου μίσους δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου εναντίον του Α. Σαμαρά επειδή αρνείται να συμμορφωθεί με την επιθυμία του Βερολίνου να συναινέσει στο Μνημόνιο. "Εδώ και μήνες ο 60χρονος συντηρητικός πολιτικός παρακινεί σε στάση τον ελληνικό πληθυσμό εναντίον της γραμμής λιτότητας της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και σαμποτάρει (!) την αλλαγή νοοτροπίας (σ.σ. του ελληνικού λαού) που προωθούν η ΕΕ και το ΔΝΤ", γράφει χαρακτηριστικά το γερμανικό περιοδικό "Σπίγκελ", αποκαλώντας τον στον τίτλο του άρθρου του... "επίμονο αντάρτη της Αθήνας"!
Αδιάφορο αφήνουν τον κόσμο που γεμίζει το Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες των πόλεων της χώρας όλες αυτές οι ευρωπαϊκές μηχανορραφίες και οι πολιτικές ίντριγκες στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Ελπίδα θέλει ο κόσμος και αντί γι' αυτό η κυβέρνηση του έριξε κατακέφαλα νέα φορολογικά χαράτσια. Το σοβαρότερο ίσως από όλα τα αρνητικά είναι ότι η ψήφιση του νέου Μνημονίου θα καταβαραθρώσει εντελώς το κύρος των βουλευτών, των πολιτικών και του πολιτικού συστήματος. Οσο για το κύρος της ΕΕ, αυτό έχει ήδη πέσει στα Τάρταρα.

Ιωάννης Μανωλεδάκης. Ο τελευταίος από τους Μεγάλους



Έφυγε από τη ζωή ο τελευταίος απ΄ τους μεγάλους ποινικολόγους της χώρας. Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης.
 Ακέραιος άνθρωπος, λαμπρός επιστήμονας, με κλασικά συγγράμματα,  προήγαγε όσο κανείς την ποινική επιστήμη.
Αντίο Δάσκαλε!

Πατριωτισμός ναι, αλλά με προτάσεις





Tου Χρηστου Γιανναρα
Tο πέρασμα των ημερών ίσως άμβλυνε τον συγκλονισμό. Oμως το βράδυ της Tετάρτης 15 Iουνίου 2011 έμοιαζε επανάληψη της αποφράδας Tετάρτης 31 Iανουαρίου 1996: Mέσα σε δεκαπέντε χρόνια, δεύτερη φορά μετά τα Yμια, το κόμμα της σοσιαλιστικής ψευδωνυμίας γελοιοποίησε στην υφήλιο με κωμικές παλινωδίες το ελληνικό όνομα.
Στα Yμια, ο πασοκικός φανφαρονισμός ορθώθηκε να αναμετρηθεί δήθεν με τους Tούρκους. «Ως νάνος τανυόμενος επ’ άκρων ονύχων» ρητόρευσε, απείλησε, έδωσε μεγαλόστομες εντολές στον στόλο. Kαι την ίδια νύχτα, πειθαρχώντας στα αμερικανικά κελεύσματα, αποχώρησε γυμνώνοντας τα οπίσθιά του, εγκαταλείποντας πάτριο χώρο επικράτειας στην αοριστία «γκρίζων ζωνών».
Aντίστοιχα τις προάλλες, ο ουθενέστερος των Παπανδρέου, πανικόβλητος από τη διογκούμενη χιονοστιβάδα της λαϊκής οργής και της φυγής βουλευτών του, ζήτησε να αποσυρθεί από την πρωθυπουργία: να στηρίξει, μαζί με την αξιωματική αντιπολίτευση, πρωθυπουργό και κυβέρνηση κοινής των δύο κομμάτων αποδοχής. Kράτησε για κάποιες ώρες σε τεντωμένη αναμονή τη δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία και την επίβουλη διεθνή περιέργεια. Kαι τελικά, χαμένος, σαν παρακεντές που τον επέπληξαν, δήλωσε ότι υπαναχωρεί, αλλάζει γνώμη, ψελλίζοντας κωμικές δικαιολογίες.
Mοναδική λογική αιτιολόγηση ενός τέτοιου αυτεξευτελισμού, τέτοιας αυτογελοιοποίησης, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο η παρέμβαση και πάλι, όπως και στα Yμια, άνωθεν – έξωθεν εντολής. Tο επισήμανε αμέσως, το πρωί της 16/6, η «K» στην πρώτη σελίδα: «H συμφωνία του κ. Παπανδρέου με τον κ. Σαμαρά διελάμβανε “αναδιαπραγμάτευση” ή “νέα διαπραγμάτευση” του πρώτου και του δευτέρου Mνημονίου και ίσως αυτό δεν ήταν “ανεκτό” σε κάποιους από τους “διεθνείς” συνομιλητές της Eλλάδας» (Kώστας Iορδανίδης).
Eνισχύει την προφάνεια της ερμηνευτικής αυτής εκδοχής η πάγκοινη πιστοποίηση της λυσσώδους απαίτησης των δανειστών μας να συνυπογράψει οπωσδήποτε και η αξιωματική αντιπολίτευση τους εξωφρενικούς όρους του δανεισμού μας. Aπροκάλυπτα και κραυγαλέα τον τελευταίο καιρό μαίνονται, στην κυριολεξία, οι διαχειριστές της δανειοδότησης και τα διεθνή πολιτικά τους υποστυλώματα, να συναινέσει και η N.Δ. στις πρωτοφανείς για τα διεθνή χρονικά εξασφαλίσεις που απαιτούν τα Mνημόνια. Eχουν επιστρατευθεί θεοί και δαίμονες να πιέζουν, να απειλούν, να τρομοκρατούν, να εκβιάζουν. Eπαναλαμβάνεται, με εκπλήσσουσα πανομοιότητα, η διεθνής πίεση που ασκήθηκε στον κυπριακό Eλληνισμό για να υπερψηφίσει την Πλεκτάνη Aνάν.
O επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Aντώνης Σαμαράς αντιστέκεται. Eχει σε βάρος του ότι δεν τόλμησε ώς τώρα ούτε το κόμμα του να απαλλάξει από τους φαύλους και ανίκανους που το εξευτέλισαν στο πρόσφατο παρελθόν, ούτε ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις να προσελκύσει, ούτε επιτελική δουλειά μεταρρυθμιστικών προτάσεων και κοινωνικών στόχων να εμφανίσει. Oμως η αντίσταση και άρνησή του να συναινέσει στην άνευ όρων υποταγή της χώρας στους δανειστές της είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο – πρωτοφανέρωτη ειδοποιός διαφορά από την «κατά συρροήν» μειοδοτική πολιτική του ΠAΣOK. Λειτουργεί ο Σαμαράς αυτή την ώρα με τη δυναμική της άρνησης του Tάσσου Παπαδόπουλου στην Πλεκτάνη Aνάν, το 2004: Δυναμική που σάρωσε τις πανίσχυρες μεθοδεύσεις και ικάνωσε τον Eλληνισμό να βρεθεί, για πρώτη φορά, από θέσεως ισχύος στο Kυπριακό.
Aλλά μόνη η ασυμβίβαστη αξιοπρέπεια του πατριωτισμού δεν αρκεί. Mέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες ημερών το κράτος χρειάζεται χρήμα για μισθούς και συντάξεις. Kαι από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα κανένας, μα κανένας δεν έχει προτάσεις, συγκεκριμένες και ρεαλιστικές, τι μπορεί να γίνει. Mοναδική εξαίρεση ίσως, ο Στέφανος Mάνος. Που κανένας δεν συζητάει τις προτάσεις του. Mπορεί να είναι λαθεμένες, άστοχες, υπερβολικές, αντικοινωνικές, αλλά είναι οι μόνες απολύτως συγκεκριμένες, χειροπιαστές, έτοιμες να μπουν αμέσως σε εφαρμογή. Kαι αγνοούνται προκλητικά. Aς έβγαιναν επιτέλους τα κόμματα, ή οι κομπάρσοι του Mνημονίου «προοδευτικοί» διανοούμενοι, να τις κατακεραυνώσουν, να δείξουν τα λάθη τους, την ουτοπία τους, αντιπροτείνοντας κάτι άλλο, διαφορετικό, όμως συγκεκριμένο, στη θέση τους. Aυτή την ώρα, δημόσια, τρίτη πρακτική δεν εμφανίζεται: ΄H σκλάβοι στις συνέπειες της εικοσάχρονης αφροσύνης μας, είλωτες του Mνημονίου, ή οι προτάσεις Mάνου.
Για λόγους περιέργειας, όχι ελπίδας, περιμένουμε και τη λύση του αινίγματος: γιατί επέλεξε να αυτοκτονήσει πολιτικά ο Eυάγγελος Bενιζέλος. Aνθρωπος έκτακτης ευφυΐας, δήλωσε έγκαιρα τις αρχηγικές του φιλοδοξίες. Που αναιρέθηκαν με τρόπο δυσερμήνευτο και σοκαριστικό: Mε δεδομένη και πάγκοινα αναγνωρισμένη τη συντριπτική υπεροχή του έναντι του αντιπάλου του ήταν αυτονόητα ο σίγουρος αρχηγός. Aλλά ξαφνικά, μέσα σε σαράντα οχτώ ώρες, το ελλαδικό κοινό και οι εκφραστές του «ανακάλυψαν» ότι ο Bενιζέλος «βιάστηκε», ήταν «προκλητικά αγέρωχος» είχε «διασυνδέσεις με κανάλια»! Kαι προτιμήθηκε ο κραυγαλέα μειονεκτικός αντίπαλός του.
Tώρα, τις εφιαλτικές συνέπειες εκείνης της σκανδαλωδέστατης επιλογής, μια συντελεσμένη πραγματική καταστροφή, δέχεται εθελούσια να διαχειριστεί ο κριθείς σαν «βιαστικός» και «αγέρωχος». Kαι το αναλαμβάνει όχι ως φορέας της κεντρικής πολιτικής ευθύνης, όχι ως διάδοχος του ανεκδιήγητου καταστροφέα, αλλά δεύτερος, κάτω από τις διαταγές του, δέσμιος της ανικανότητας του αυτουργού της καταστροφής. Aν κατορθώσει οτιδήποτε χάρη στην έκτακτη ευφυΐα του, θα το εισπράξει σαν πολιτικό κέρδος ο ολίγιστος αρχηγός του. Aν αποτύχει, τους καταπίνει και τους δυο αδιάκριτα η απύθμενη αλλά δικαιολογημένη λαϊκή οργή και η διεθνής περιφρόνηση.
Mε αφετηρία και καταλύτη την ηροστράτεια φιγούρα του Aνδρέα Παπανδρέου, ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό στην Eλλάδα συγκροτεί μια σπαραχτική ανθρώπινη τραγωδία. Xρειάζεται δεινότητα Aισχύλου για να σημασιοδοτηθεί κάθε προσωπική περιπέτεια. Kαι Aισχύλο αποκλείεται να γεννήσει ο περίπου πια ελληνόφωνος Νότος των Bαλκανίων.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/06/2011_1295609

Formula 1: Κυρίαρχος και στη Βαλένθια ο Φέτελ


Την έκτη του νίκη σε οκτώ γκραν πρι κατέκτησε ο Σεμπάστιαν Φέτελ στη Βαλένθια, επιβεβαιώνοντας για μία ακόμα φορά την κυριαρχία του στο φετινό πρωτάθλημα της Formula 1. Δεύτερος τερμάτισε ο Φερνάντο Αλόνσο με Ferrari και τρίτος ο Μαρκ Ουέμπερ με Red Bull.
 
Ο Γερμανός πρωταθλητής με τη Red Bull του ήταν από την αρχή πρώτος, καθώς είχε κατακτήσει την 7η pole position σε 8 γκραν πρι, και παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος του αγώνα. Το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο στις υπόλοιπες θέσεις, όπου ο Αλόνσο κατάφερε να βρεθεί στη δεύτερη θέση, προσπερνώντας τον Μαρκ Ουέμπερ και τον Λιούις Χάμιλτον, που ξεκίνησαν από τη 2η και 3η θέση αντίστοιχα.
Με τη νίκη του αυτή ο Φέτελ ισοφάρισε ένα ακόμα ρεκόρ, καθώς έγινε ο τρίτος πιλότος που ανεβαίνει δέκα διαδοχικές φορές στο βάθρο.  Θυμίζουμε, ότι στα δύο φετινά γκραν πρι που δεν ήταν πρώτος τερμάτισε στη δεύτερη θέση.

"Μπορεί ο αγώνας να έμοιαζε στους απ' έξω βαρετός, αλλά εγώ το διασκέδασα πολύ. Ένιωσα πίεση από τον Αλόνσο και τον Ουέμπερ, ιδιαίτερα σε ένα διάστημα πριν από το πιτ στοπ, όμως διατήρησα τη συγκέντρωσή μου και τερμάτισα πρώτος", δήλωσε ο Φέτελ.

H τελική κατάταξη στη Βαλένθια:
1. Σεμπάστιαν Φέτελ (Red Bull) 1:39:36.169
2. Φερνάντο Αλόνσο (Ferrari) +10.891
3. Μαρκ Ουέμπερ (Red Bull) +27.255
4. Λιούις Χάμιλτον (McLaren Mercedes) +46.190
5. Φελίπε Μάσα (Ferrari) +51.705
6. Τζένσον Μπάτον (McLaren Mercedes) +1:00.065
7. Νίκο Ρόσμπεργκ (Mercedes) 32 +1:38.090
8. Χάιμε Αλγκουερσουάρι (Toro Rosso) +1 γύρος
9. Άντριαν Σούτιλ (Force India) +1 γύρος
10. Νικ Χάιντφιλντ (Renault) +1 γύρος
11. Σέρχιο Πέρες (Sauber) +1 γύρος
12. Ρούμπενς Μπαρικέλο (Williams) +1 γύρος
13. Σεμπάστιαν Μπουεμί (Toro Rosso) +1 γύρος
14. Πολ ντι Ρέστα (Force India) +1 γύρος
15. Βιτάλι Πετρόφ (Renault) +1 γύρος
16. Καμούι Κομπαγιάσι (Sauber) +1 γύρος
17. Μίκαελ Σουμάχερ (Mercedes) +1 γύρος
18. Παστόρ Μαλδονάδο (Williams Cosworth) +1 γύρος
19. Χέικι Κοβαλάινεν (Lotus) +2 γύροι
20. Γιάρνο Τρούλι (Lotus) +2 γύροι
21. Τίμο Γκλοκ (Virgin) +2 γύροι
22. Ζερόμ Ντ’ Αμπρόσιο (Virgin) +2 γύροι
23. Βιταντόνιο Λιούτσι (HRT) +3 γύροι
24. Ναράιν Καρτικεγιάν (HRT) +3 γύροι
Η βαθμολογία των οδηγών
1. Σεμπάστιαν Φέτελ (Red Bull)  186
2. Τζένσον Μπάτον (McLaren Mercedes) 109
3. Μαρκ Ουέμπερ (Red Bull) 109
4. Λιούις Χάμιλτον (McLaren Mercedes) 97
5. Φερνάντο Αλόνσο (Ferrari) 87
6. Φελίπε Μάσα (Ferrari) 42
7. Νίκο Ρόσμπεργκ (Mercedes) 32
8. Βιτάλι Πετρόφ (Renault) 31
9. Νικ Χάινφιλντ (Renault) 30
10. Μίκαελ Σουμάχερ (Mercedes) 26
Η βαθμολογία των κατασκευαστών
1. Red Bull 295
2. McLaren Mercedes 206
3. Ferrari 129
4. Renault 60
5. Mercedes 52
6. Sauber-Ferrari 27
7. Toro Rosso-Ferrari 12
8. Force India-Mercedes 10
9. Williams Cosworth 4

ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ - ΚΟΤΣΙΡΑΣ - ΜΠΑΣΗΣ

Στα πλαίσια των καλοκαιρινών συναυλιών (σημείωσε: αρπαχτές) έρχονται  και στο θέατρο ΓΗΣ. Με γενικό εισιτήριο 20 ευρώ. Χωρίς ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ.
Έτσι συμβάλουν κι αυτοί στο σφίξιμο που περνά η νεολαία, σ' αυτό το κωλόκρατος.
Μπράβο σας μωρέ προοδευτικοί "λαϊκοί" καλλιτέχνες.
Να τα μετρήσετε καλά μη χάσετε καμιά δεκάρα!
  

«Μεσοπρόθεσμη» απάτη



thumb
Του Δημήτρη Καζάκη
Οικονομολόγου - Αναλυτή
Θα δοθεί η 5η δόση ή δεν θα δοθεί; Ιδού η απορία! Από την άλλη, ο πρωθυπουργός της χώρας, σε μια παράσταση απί­στευτου κάλλους και γελοιότητας, ανακοίνωσε χρηματοδότηση - μα­μούθ για τη ρύθμιση του κύριου μέ­ρους του δημόσιου χρέους της χώ­ρας. Την ίδια ώρα, ο Ομπάμα φαίνε­ται να πιέζει τη Μέρκελ για την Ελλά­δα, ενώ το Συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης φαίνε­ται να μην μπορεί να καταλήξει που­θενά.
Οι γερμανικές τράπεζες δηλώνουν έτοιμες να στηρίξουν την Ελλάδα. Οι επικεφαλής 35 ευρωπαϊκών κολοσ­σών, όπως η Siemens, η Τhyssen, η Repsol, η Total κ.ο.κ., ζητούν με δή­λωσή τους να διασωθεί η Ελλάδα. Όλοι φαίνεται να κόπτονται για το τι θα απογίνει η ψωροκώσταινα. Εκδή­λωση ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ή, πολύ απλά, συμφέρον και σκοπιμό­τητα;
Γιατί όλη αυτή η φασαρία; Την απάντηση δίνει ο επικεφαλής της μεγαλύτερης εταιρείας διαχείρισης ομολόγων παγκοσμίως, της Pimco. Αύξηση του κινδύνου άτακτης χρεο­κοπίας της Ελλάδας και επιδείνωσης των επιπτώσεων από τη μετάδοση της κρίσης χρέους εκτιμά λοιπόν η Pimco.
Ο επικεφαλής της Pimco Μοχάμεντ Ελ-Εριάν δήλωσε την Τετάρτη 22.6 από την Ταϊπέι πως τα επόμενα τρία χρόνια θα αυξηθούν τα προβλήματα για τις οικονομίες διεθνώς και εκτίμη­σε πως ειδικά η Ελλάδα θα έλθει αντι­μέτωπη με την πτώχευση.
«Θα δούμε διαφορετικές οικονο­μίες να αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα. Για τις ευρωπαϊκές οι­κονομίες, ειδικά την Ελλάδα, αυτό θα είναι η πτώχευση» δήλωσε. Πάντως, χαρακτήρισε «απίθανο» να πυροδο­τήσει η ελληνική χρεοκοπία μια νέα παγκόσμια χρηματοοικονομική κρί­ση, σημειώνοντας πως αυτό δεν είναι και αδύνατο.
Ο επικεφαλής του τμήματος δια­χείρισης ευρωπαϊκού χαρτοφυλακί­ου της Pimco Άντριου Μπολς δήλωσε στην τηλεόραση του Bloomberg ότι η Ελλάδα είναι ουσιαστικά χρεοκοπη­μένη και οποιαδήποτε προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα χρέους της με νέο μηχανισμό διάσωσης απλώς με­ταθέτει χρονικά το πρόβλημα. Σύμ­φωνα με τον ίδιο, η ψήφος εμπιστο­σύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου δίνει χρόνο στην Ευρώπη για να απο­τρέψει τη μετάδοση της κρίσης και σε άλλες οικονομίες, όπως η Ισπανία. «Η ανησυχία που έχουμε είναι ότι, όταν μεταθέτεις το πρόβλημα, αυξάνεις τον κίνδυνο μιας άτακτης χρεοκοπίας και χειρότερων επιπτώσεων από τη μετάδοση της κρίσης» δήλωσε, προσθέτοντας πως η Ευρώπη θα έπρεπε να βρει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο για μια ομαλή αναδιάρθρωση του ελ­ληνικού χρέους.
Πίεση αγορών στην ευρωζώνη
Η επιμονή στην αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας έχει αφενός άμεση σχέση με τη συσσώρευση με­γάλης ποσότητας CDS για τα ελληνικά ομόλογα στις ΗΠΑ. Πάνω από το 63% των αγορασμένων CDS για τα ελληνι­κά ομόλογα βρίσκονται στις ΗΠΑ και, όπως είναι φυσικό, οι αμερικανικές αγορές είναι εξαιρετικά εκτεθειμέ­νες, έστω έμμεσα, σε κάθε μονομε­ρή ενέργεια της Ελλάδας. Η αναδι­άρθρωση του χρέους μπορεί να είναι καταστροφική για τις μεγάλες ευρω­παϊκές τράπεζες που δεν έχουν ακό­μη ξεφορτωθεί τα πακέτα ελληνικού χρέους που κατέχουν, αλλά η καλύτε­ρη λύση για όσους έχουν επενδύσει σε ελληνικά CDS.
Αυτούς άλλωστε έτρεξαν και οι οίκοι αξιολόγησης να υπερασπιστούν όταν ανακοίνωσαν ότι μια συνολι­κή ρύθμιση του χρέους της Ελλάδας θα θεωρεί επίσημα ως πτώχευση (default). Δεν έχουν άδικο. Όμως το βασικό ζητούμενο των αντιπαραθέ­σεων που γίνονται με αφορμή την Ελ­λάδα, δεν αφορά την τύχη του χρέους της, αλλά την ανάγκη μετεξέλιξης της ευρωζώνης.
Οι αγορές, ειδικά οι υπερατλαντι­κές, έχουν πειστεί ότι η ευρωζώνη με την υπάρχουσα δομή και αρχιτεκτονι­κή δεν είναι πλέον βιώσιμη. Από την άλλη, δεν θέλουν με τίποτα να δουν τη Γερμανία να φεύγει από την ευρωζώνη. Επομένως πιέζουν με κάθε τρόπο να προχωρήσει γρήγορα η ευρωζώνη σε μια ακόμη πιο συγκεντρωτική και απόλυτα ανελαστική οικονομική ζώ­νη, όπου τα κράτη - μέλη, ακόμη και η Γερμανία, θα παραδώσουν την κυ­ριαρχία τους στα υπερεθνικά όργανα και τις αγορές κεφαλαίου.
Βασικό εργαλείο για μια τέτοια με­τεξέλιξη της ευρωζώνης είναι η εισα­γωγή του ευρωομολόγου. Κι αυτός εί­ναι ο βασικός λόγος που αντιστέκεται σθεναρά η Γερμανία, η οποία γνωρί­ζει ότι το ευρωομόλογο δεν θα είναι μόνο ένα θαυμάσιο εργαλείο κερδο­σκοπίας σε βάρος της, αλλά και η αγ­χόνη με την οποία θα απαγχονιστεί η οικονομία της τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Η ελληνική πτώχευση
Η αλήθεια είναι ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας έχει μπει στην τελική της φάση. Γι’ αυτό και το όλο μέλημα των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, αλ­λά και των αγορών, είναι τα θραύσμα­τα της επίσημης πτώχευσης να μην είναι θανατηφόρα για την ευρωζώνη και την παγκόσμια οικονομία. Προπα­ντός δεν πρέπει να είναι μια άτακτη ή μη ελεγχόμενη πτώχευση. Δηλαδή μια μονομερής πτώχευση χωρίς πρώτα να έχουν εξασφαλιστεί τα συμφέ­ροντα των δανειστών. Γι’ αυτό πασχί­ζουν άπαντες.
Στο ίδιο μήκος κύματος δουλεύει και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Είναι αποφασισμένη να τελειώσει τηβρό­μικη δουλειά που της έχει ανατεθεί πάση θυσία και έπειτα να φύγει. Βα­σική αποστολή της ανασχηματισμέ­νης κυβέρνησης συλλογικής ευθύνης του ΠΑΣΟΚ είναι, αφενός, να περάσει τοΜεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα πα­ρεμβάσεων (δηλαδή μέτρων) και απο­κρατικοποιήσεων (δηλαδή ξεπουλή­ματος) και, αφετέρου, να στήσει τον συγκεκριμένο μηχανισμό ταχύτατης εκποίησης της χώρας. Κι επειδή η ταχύρρυθμη εκποίηση της χώρας προ­σκρούει σε πολλά και μεγάλα νομικά κωλύματα με βάση το ισχύον εγχώριο δίκαιο και τους νόμους, επιλέχθηκε ο μετρ της νομικής παραπλάνησης να ηγηθεί του υπουργείου Οικονομικών. Ο κ. Βενιζέλος μπορεί να μην έχει ιδέα από οικονομία και οικονομικά, αλλά γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη της συγκάλυψης κατάφωρων παρα­νομιών. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον αρχιτέκτονα της ενσωμάτωσης στο Σύνταγμα των διατάξεων για τη (μη) ευθύνη των υπουργών. Πρόκειται για κάποιον που έχει δι­απρέψει στον συγκεκριμένο τομέα.
Ο κ. Βενιζέλος προΐσταται ενός υπουργείου που έτσι κι αλλιώς έχει τεθεί στον αυτόματο πιλότο της τρό­ικας. Η παρουσία του εκεί μπορεί να του δίνει την ευκαιρία να εκφωνεί ομιλίες βλαχοδήμαρχου, όπως αρέ­σκεται να κάνει, νομίζοντας ότι είναι πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυ­πουργού, αλλά η βασική του αποστο­λή είναι να καλύψει νομικά τις απί­στευτες παρανομίες που έχουν συ­ντελεστεί και συντελούνται από την κυβέρνησή του. Να απαλλάξει, δηλα­δή, υπουργούς και στελέχη της σημε­ρινής κυβέρνησης από το άγχος του ειδικού δικαστηρίου. Κι επίσης να δη­μιουργήσει το νομικό υπόβαθρο της ανεξάρτητης εταιρείας που απαιτεί η τρόικα για να αναλάβει την ταχύτατη εκποίηση δημόσιου πλούτου και αγα­θών. Βεβαίως, όσο μάστορας κι αν εί­ναι ο κ. Βενιζέλος σε τέτοιες πρακτι­κές, το σκαμνί επί εσχάτη προδοσία δεν πρόκειται να το γλιτώσει κανείς.
Οι πιστωτές κατ… επείγονται
Κατά τ’ άλλα, τώρα προέχει η ψήφι­ση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμμα­τος, και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Τι είναι αυτό το Μεσοπρόθεσμο; Πρόκειται για ένα πρό­γραμμα παρεμβάσεων, όπως αποκα­λείται, με σκοπό να συγκεντρώσει την περίοδο 2011-2015 πάνω από 28 δισ. ευρώ από τον δραστικό περι­ορισμό των δημόσιων δαπανών (κο­ντά 15 δισ. ευρώ) και από την αύξη­ση των δημόσιων εσόδων (σχεδόν 13 δισ. ευρώ).
Επενδύσεις αρπαχτής
Αν σκεφτεί κανείς ότι με βάση τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος το ΑΕΠ την περίοδο 2011-2015 εκτιμάται αυθαίρετα ότι θα αυξηθεί κατά 26,5 δισ. ευρώ, στην πράξη αυτή η αύξηση θα εξανεμιστεί από τις περικοπές και τη λιτότητα του Μεσοπρόθεσμου. Στην πραγμα­τικότητα, με βάση και την εμπειρία του πρώτου χρόνου του μνημονίου, το Μεσοπρόθεσμο θα βουλιάξει το ΑΕΠ της περιόδου 2011-2015 τουλά­χιστον κατά 12%.
Όμως μην ανησυχείτε, θα υπάρ­ξει ανάπτυξη γιατί, σύμφωνα με τους οπαδούς του Μεσοπρόθεσμου, θα ανοίξουν όλες οι αγορές, μαζί και η εργασίας, θα καταργηθεί κάθε έν­νοια κοινωνικής ή άλλης προστασί­ας, ώστε να έρθουν επενδυτές για να επενδύσουν. Βεβαίως το τι επεν­δυτές θα έρθουν ήδη το ξέρουμε, όπως ξέρουμε από τώρα και το πού θα επενδύσουν. Μια ανοιχτή οικονο­μία με τα εξωγενή ελλείμματα πα­ραγωγής, όπως είναι η Ελλάδα, είναι προνομιακός χώρος για κερδοσκοπία άνευ προηγουμένου από κρατικοδί­αιτα ιδιωτικά μονοπώλια της ημεδα­πής και της αλλοδαπής.
Αυτός άλλωστε ο χαρακτήρας των επενδυτών και των επενδύσεων που αναμένονται στην ελληνική οικονο­μία εξασφαλίζεται και από το πρω­τοφανές πρόγραμμα αποκρατικο­ποιήσεων και ιδιωτικοποιήσεων που περιλαμβάνεται στο Μεσοπρόθεσμα Πρόγραμμα. Από αυτό το πρόγραμμα η κυβέρνηση υπολογίζει να εισπρά­ξει έως το 2015 γύρω στα 50 δισ. ευρώ. Για το πρόγραμμα αυτό και για το τι σημαίνει αυτή η μαζική εκποίηση δημόσιας περιουσίας, έχουμε ανα­φερθεί παλιότερα και θα αναφερ­θούμε αναλυτικότερα σε επόμενο σημείωμα. Αυτό που αξίζει να επι­σημάνουμε είναι ότι αυτή η εκποίη­ση αγγίζει περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν τα 120 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από 50% του ΑΕΠ της χώρας. Κι αυτό είναιμόνο η αρχή. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόγραμμα εκποί­ησης που έχει εκπονηθεί για ευρω­παϊκή χώρα. Εφάμιλλο των μαζικών εκποιήσεων που επιβλήθηκαν στη Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία (98% επί του ΑΕΠ), όταν προσαρτήθηκε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στην Πολωνία (68% επί του ΑΕΠ), στη Σλοβακία (92% επί του ΑΕΠ) και αλλού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη στις αρχές της δε­καετίας του ’90.
Δημοσιονομικό αδιέξοδο
Ας δούμε, όμως, συγκεκριμένα τι προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο. Ο πί­νακας 1 δίνει τις εκτιμήσεις της κυ­βέρνησης για την εξέλιξη βασικών δεικτών του προϋπολογισμού για ολό­κληρη την περίοδο 2009-2015. Αυτό που καταρχάς κάνει εντύπωση είναι το πόσο διαφέρουν οι εκτιμήσεις του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης που δίνονται σήμερα με το Μεσοπρό­θεσμο σε σύγκριση με τις εκτιμήσεις που δίνονταν την εποχή του μνημονί­ου. Όταν επιβαλλόταν το μνημόνιο, η εκτίμηση από τρόικα και κυβέρνηση ήταν ότι μέχρι το 2014 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα είχε πέσει κάτω από το 3%! Σήμερα, έναν χρόνο μετά, οι επίσημες εκτιμήσεις της κυ­βέρνησης είναι ότι, παρά τα απανωτά μέτρα του μνημονίου, παρά το λιντσά­ρισμα εισοδημάτων και δαπανών, το έλλειμμα αυτό θα βρίσκεται το 2014 κοντά στο 14%! Τι σημαίνει αυτό; Κα­ταρχάς σημαίνει πλήρη και παταγώδη αποτυχία των δημοσιονομικών στό­χων του μνημονίου. Κι όχι μόνο αυτό. Οι πολιτικές του μνημονίου αποτέ­λεσαν βασικό παράγοντα δραστικής επιδείνωσης της όλης κατάστασης, οδηγώντας την ελληνική οικονομία σε ελεύθερη πτώση.
Θα απολογηθεί κανείς γι’ αυτό; Θα μας εξηγήσει κανείς πώς γίνεται να πέφτουν τόσο έξω οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις των εμπνευστών της εφαρμοζόμενης πολιτικής και οι ίδι­οι να επιμένουν ότι οι συνταγές τους είναι οι μόνες σωστές; Πώς γίνεται οι πολιτικές του μνημονίου να οδηγούν σε μια τόσο δραματική επιδείνωση και να εμφανίζεται ως λύση η συνέχι­ση των ίδιων πολιτικών; Τι άλλο εκτός από ακόμη βαθύτερη ύφεση, που παίρνει πια διαστάσεις ανθρωπιστι­κής καταστροφής, μπορεί να περιμέ­νει κανείς από το Μεσοπρόθεσμο;
Τι θα πουλήσουμε... μετά το ξεπούλημα;
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο από τον πί­νακα 1 είναι η εκτίναξη των τόκων. Αν προσέ­ξει κανείς τα στοιχεία, θα διαπιστώσει ότι η εκτίναξη των τόκων είναι το βασικότερο πρό­βλημα του σημερινού δημοσιονομικού αδιε­ξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πληρωτέοι τόκοι έως το 2015 θα ξεπεράσουν τα 30 δισ. ευρώ, με τους μισθούς και τις συντάξεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα να κινούνται γύρω στα 22 δισ. ευρώ.
Ο καθένας πλέον αντιλαμβάνεται τι σημαίνει το επιχείρημα της κυβέρνησης και των υπολοί­πων ότι δίχως δάνεια δεν μπορούμε να πληρώ­σουμε μισθούς και συντάξεις. Είναι τόσο πορωμένοι, τόσο ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των δανειστών, ώστε δεν έχουν κανένα πρόβλημα να θυσιάσουν μισθούς και συντάξεις προκει­μένου να πληρωθούν τα τοκογλυφικά. Αυτή η νοοτροπία είναι σίγουρο ότι θα μας οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση, όπου μισθοί, συντάξεις, καταθέσεις, περιουσία θα γίνουν βορά των δανειστών της χώρας.
Απογείωση του χρέους
Αν και κανένας από τους τροϊκανούς ή τους κυβερνητικούς δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει πώς γίνεται να πέσουν τόσο έξω στους δημοσιονομικούς στόχους του μνημο­νίου, ωστόσο χρησιμοποιούν το γεγονός αυτό για να πείσουν τον κόσμο ότι χρειάζονται «διορθωτικές παρεμβάσεις». Τι θα αποφέρουν οι διορθωτικές παρεμβάσεις; Δείτε τον πίνακα 2, όπου βλέπουμε τις εκτιμήσεις για την εξέ­λιξη του δημόσιου χρέους χωρίς το Μεσοπρό­θεσμο και με τις παρεμβάσεις του Μεσοπρό­θεσμου.
Αυτό που κάνει εντύπωση με την πρώτη μα­τιά είναι ότι με τις παρεμβάσεις και τις αποκρα­τικοποιήσεις το δημόσιο χρέος το 2015 εκτιμά­ται ότι θα βρίσκεται στα 351 δισ. ευρώ περίπου. Να θυμηθούμε ότι στις 31.12 του 2009 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν λίγο πάνω από τα 298 δισ. ευρώ, ενώ το 2010 λίγο πάνω από 328 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, μετά το στράγ­γισμα της ελληνικής οικονομίας και των ελλη­νικών νοικοκυριών, καθώς και το γενικευμένο ξεπούλημα, το δημόσιο χρέος θα βρίσκεται, με βάση τις ευνοϊκότερες εκτιμήσεις, σε επίπεδο υψηλότερο από το 2009 και το 2010. Βέβαια η κυβέρνηση εκτιμά ότι το ύψος του δημόσιου χρέους θα βρίσκεται σχεδόν στο 140% του ΑΕΠ της χώρας. Στο ίδιο, δηλαδή, περίπου ύψος που βρισκόταν το 2009 και το 2010.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι το εξής: Τι θα έχουμε να πουλήσουμε για να συνεχιστεί η πτώση του δημόσιου χρέους μετά το 2015; Τι πρόσθετη αφαίμαξη θα υποστεί ο Έλληνας ερ­γαζόμενος, το νοικοκυριό του και η ελληνική οικονομία, προκειμένου να συνεχιστεί η πτώ­ση του δημόσιου χρέους, έστω και ως προς το ΑΕΠ; Ή μήπως μέχρι τότε θα έχει κριθεί η τύχη της χώρας και του λαού της; Μήπως μέχρι τότε φτάνει ημέγιστη παράταση ζωής που προορί­ζεται για τη χρεοκοπημένη Ελλάδα;
Τότε τι νόημα έχει το Μεσοπρόθεσμο Πρό­γραμμα και οι πιέσεις της τρόικας; Κανένα. Το μόνο που θέλουν είναι να αγοράσουν λίγο πε­ρισσότερο χρόνο, μπας και μπορέσουν να γλι­τώσουν το ευρώ από το τσουνάμι των χρεοκο­πιών. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι διέξοδος από την κρίση εντός της ευρωζώνης δεν πρόκειται να υπάρξει για την Ελλάδα. Ούτε για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Το... ορθό ερώτημα
Συνεπώς το σωστό ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς στον εαυτό του δεν είναι αν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά πότε και υπό ποιες συνθήκες. Κι επομένως θα πρέπει να αναρωτηθεί πολύ σοβαρά τι άλλο μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί μια τόσο σίγου­ρη καταστροφή. Θα πρέπει εδώ και τώρα να μετρήσει τι επιθυμεί να ρισκάρει. Να δοκι­μαστεί με τις δυσκολίες και τις απειλές μιας ριζικά διαφορετικής πορείας που ξεκινά με τη μη αναγνώριση του χρέους και την έξο­δο από το ευρώ, η οποία είναι σίγουρο ότι μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες εποχές τη χώρα και την εργαζόμενη πλειονότητα του πληθυσμού της; Ή να αφεθεί στη βεβαιότη­τα ενός κοινωνικού και οικονομικού ολοκαυ­τώματος μέσα στο ευρώ;