Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Με Αλμοδόβαρ και «Χαρακίρι» η σημερινή μέρα στις Κάννες



Ανεπιθύμητος στις Κάνες ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ για τη δήλωσή του «καταλαβαίνω τον Χίτλερ». «Το δέρμα στο οποίο ζω» του Πέδρο Αλμοδόβαρ και το «Χαρακίρι» του Τακάσι Μίικε προβλήθηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα.
Τώρα πώς ένας ντροπαλός, αν και με πολύ χιούμορ, σκηνοθέτης όπως ο Δανός Λαρς φον Τρίερ μπόρεσε να «προσβάλει» το φεστιβάλ των Κανών και να χαρακτηριστεί persona non grata είναι σίγουρα κάτι το αφάνταστο.
«Καταλαβαίνω τον Χίτλερ» είχε πει χιουμοριστικά στη συνέντευξη Τύπου μετά την προβολή της εφιαλτικής, αριστουργηματικής ταινίας του «Μελαγχολία». «Είμαι ηλίθιος που είπα τέτοιο πράμα», μας εκμυστηρεύτηκε αργότερα ο σκηνοθέτης, «μια και οι Γάλλοι φαίνεται να μην καταλαβαίνουν το χιούμορ μου και έπρεπε έτσι να προσέχω. Πάντως λυπάμαι που δεν θα μπορέσω να ξανάρθω στις Κάνες με ταινία μου."
Η σημερινή μέρα πέρασε με την προβολή δύο ακόμη ταινιών στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ: της ισπανικής «Το δέρμα στο οποίο ζω» του Πέδρο Αλμοδόβαρ και της ιαπωνικής «Χαρακίρι» του Τακάσι Μίικε. Ο Αλμοδόβαρ ("Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Μίλα μου") στράφηκε τη φορά αυτή σε μια ιστορία φαντασίας/τρόμου για να φτιάξει μια ταινία νουάρ, στο στιλ των μαυρόασπρων ταινιών της γερμανικής περιόδου του Φριτς Λανγκ, όπως ανάφερε ο ίδιος στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε την προβολή της ταινίας του. Ο πρωταγωνιστής του, που τον ερμηνεύει έξοχα ο Αντόνιο Μπαντέρας, είναι ένας πλαστικός χειρούργος που, για να εκδικηθεί το βιασμό και στη συνέχεια θάνατο, της άρρωστης κόρης του, απαγάγει τον βιαστή της και τον υποβάλλει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου. Ο Αλμοδόβαρ αντλεί και από άλλες ταινίες (ανάμεσά τους και την ποιητική «Μάτια χωρίς πρόσωπο» του Ζορζ Φρανζί) για να φτιάξει την ιστορία ενός μοντέρνου Δρ. Φρανκενστάιν/Προμηθέα.
Η προσεγμένη, χωρίς υπερβολές σκηνοθεσία, τα ωραία πλάνα και οι σωστές ερμηνείες, μας παρουσιάζουν ένα Αλμοδόβαρ κύριο των μέσων του, αν και η ταινία του αυτή δεν φτάνει στο επίπεδο παλιότερων ταινιών του όπως το «Δέσε με» και «Μίλα μου».
Όταν πρόκειται για ταινία δράσης, ο Ιάπωνας Τακάσι Μίικε είναι πραγματικός μάστορας, πράγμα που έχει δείξει αρκετές φορές στο παρελθόν (φτάνει να θυμηθούμε τους «13 δολοφόνους» που είδαμε στο περσινό φεστιβάλ της Βενετίας). Στη νέα του ταινία, οι Μίικε στρέφεται σε μια παλιά, κλασική (γυρισμένη σε μαυρόασπρο φιλμ) ταινία, το «Χαρακίρι» (1962) του Μασάκι Κομπαγιάσι, για να φτιάξει το δικό του, έγχρωμο και με το σύστημα του 3-D ριμέικ.
Πρόκειται για μια περιπέτεια εποχής, με σαμουράι, που ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί για να κατακρίνει την απάνθρωπη αντιμετώπιση των ηρωικών αυτών προσώπων, που ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για την τιμή τους αλλά και για τον άρχοντα που υπηρετούσαν. Η ιστορία της ταινίας αναφέρεται στην εκδίκηση ενός σαμουράι για τον τρόπο με τον οποίο ο τοπικός άρχοντας και οι σύμβουλοί του ανάγκασαν το νεαρό γιο του να κάνει χαρακίρι.
Αντίθετα, η γαλλική, πολυαναμενόμενη κωμωδία «Η κατάκτηση» του Ξαβιέ Ντιρινζέ, γύρω από την προεκλογική καμπάνια του Γάλλου προέδρου Σαρκοζί, απογοήτευσε. Ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει πολύ ξώπετσα και με χοντροκομμένα αστεία το θέμα του. Το καλύτερο πάντως στοιχείο της ταινίας είναι η ερμηνεία του ελληνικής καταγωγής Ντενί Πονταλιντές στο ρόλο του Γάλλου προέδρου.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου