Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Η συνάντηση Αλέκας - Λεωνίδα



Χρήστου Δημήτρης


Από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με τον ίδιο τελικά στόχο, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ κ. Παπαρήγα και ο ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής Αριστεράς Λεωνίδας Κύρκος ...αντάμωσαν την Κυριακή με συνεντεύξεις τους στον Τύπο. Σημείο συνάντησης, το θέμα των ενεργειών από αγανακτισμένους πολίτες. Εμμέσως πλην σαφώς και οι δύο και περισσότερο η κ. Παπαρήγα, επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το θέμα με στόχο να πλήξουν τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ που παρά τις δυσκολίες και τις αδυναμίες του, αντέχει στις τρικυμίες και συνεχίζει να αποτελεί έναν ελπιδοφόρο πολιτικό πυρήνα για μια καλύτερη και μεγαλύτερη Αριστερά. Αυτό το έχει καταλάβει το σύστημα και ο κ. Πάγκαλος φυσικά.
ΕΙΠΕ λοιπόν η κ. Παπαρήγα στη συνέντευξή της στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”. “Η γενικευμένη λαϊκή αγανάκτηση, που είναι σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητη, φουντώνει και εκφράζεται με πολλούς και με ανώριμους τρόπους. Μάλιστα κάποιοι θεωρούν ότι το ξεφωνητό κατά του υπουργού ή το γιαούρτωμα είναι σπουδαία πράξη αντίστασης. Εμείς δεν συμφωνούμε με μικροαστικές εκτονωτικές αντιδράσεις. Δεν οδηγούν πουθενά, διευκολύνουν την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της να εμποδίσουν τη ριζοσπαστικοποίηση.” Και φύλαξε το ...δηλητηριώδες δάγκωμα για την επόμενη πρόταση. “Εμείς δεν υιοθετούμε τις κατηγορίες της κυβέρνησης, ανεξάρτητα από το ότι είναι στο αίμα (!) του ΣΥΡΙΖΑ να απεχθάνεται το οργανωμένο ταξικό κίνημα και να λατρεύει τα μικροαστικά ξεσπάσματα κάθε είδους.” Εννοεί η κ. Παπαρήγα την άνευ λόγου και αιτίας εξέγερση των νέων τον Δεκέμβρη του 2008, υποστηρίζοντας πρώτη, πως ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ η παρέμβαση Λεωνίδα Κύρκου που από τις σελίδες του Κυριακάτικου Βήματος σημειώνει. “Ποτέ δεν είδα με συμπάθεια τα κινήματα ανυπακοής και απειθαρχίας, ιδίως όταν διαμορφώνονται από εντελώς ετερόκλητες δυνάμεις, αλλά και από τους λεγόμενους αγανακτισμένους πολίτες. Για να συμπληρώσει. «Για την ιστορία να σας θυμίσω πάντως ότι και ο Μουσολίνι ήταν θιασώτης των πολίτικων και λαϊκίστικων κινημάτων ανυπακοής και απειθαρχίας…».
ΕΧΩ την εντύπωση, πέρα από τις κομματικές σκοπιμότητες, πως και οι δύο έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία. Ομιλούν για την κρίση γενικώς, τοποθετώντας τους ανθρώπους σε κουτάκια χωρίς να αντιλαμβάνονται τις διεργασίες, τι πόνος κρύβεται στην ψυχή και το μυαλό ανέργων γονιών και τι μπορούν να κάνουν στην απελπισία τους, όταν χάνουν την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπειά τους τους και τη δυνατότητα να θρέψουν την οικογένειά τους. Από τις αρχές του 2009, πάνω από 40 άνθρωποι έδωσαν τέλος στη ζωή τους, ανήμποροι να αντέξουν τα χρέη που τους έπνιγαν!
ΕΚΛΕΨΑΝ το μέλλον των νέων γενεών, φορτώνοντας τα βρέφη από την κούνια με χρος που ξεπερνά τα 35.000 ευρώ, χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν την οργή που συσσωρεύουν τα νέα παιδιά που δεν βλέπουν στον ήλιο μοίρα. Οι κλέφτες του δημοσίου πλούτου εξακολουθούν να διάγουν βίον πολυτελή και ανέμελο με τα δύο κόμματα εξουσίας να προστατεύουν το πολιτικό τους προσωπικό και τα κομματικά τους ταμεία από το μαύρο χρήμα που συσσώρευσαν. Γιατί να εξοργιστούμε; Δεν υπάρχει λόγος; Αν δεν ενταχθούμε στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ ή στην Δημοκρατική Αριστερά, είμαστε ελαττωματικοί;
ΠΟΣΟ οργανωμένο, ταξικό και μαρξιστικό ή ανανεωτικό ήταν το κίνημα των λαών της Τυνησίας και της Αιγύπτου που με νέους ανθρώπους στην πλειονότητα ξεσηκώθηκε συντονισμένο από επαφές στο διαδίκτυο, ανατρέποντας τους δυνάστες ηγεμόνες; Έπρεπε μήπως να περιμένουν να ιδρυθεί να μεγαλώσει και να ισχυροποιηθεί ένα αντίστοιχο με το ΚΚΕ κόμμα για να εξεγερθούν; Το ΚΚΕ έχει χρόνο να περιμένει. Η κοινωνία δεν έχει. Διάολε μιλάμε για πολιτική όχι για θρησκείες.
d.xristou@avgi.gr

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/04/2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου