Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Η διάλεξη του πρωθυπουργού στο Βερολίνο, τα δημοκρατικά δικαιώματα και ο γύψος

Στις 23.2.2011 δημοσιεύτηκε στην "Αυγή" ένα κείμενο για τον ακτιβισμό που οργανώθηκε στο Βερολίνο κατά την επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο δυστυχώς δεν κατάφερε να αποδώσει με ακρίβεια τα γεγονότα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα η ακρίβεια έχει μεγάλη πολιτική σημασία: Μετά δε και την επίσκεψη του Θ. Πάγκαλου στο Παρίσι και την αυθόρμητη διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε εκεί, η κυβέρνηση προσπαθεί να καλλιεργήσει την εικόνα μιας μειοψηφίας «αναρχικών και οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ» οι οποίοι με φασιστικές μεθόδους στερούν από τους καλεσμένους ομιλητές το δημοκρατικό δικαίωμα του λόγου.



Στην περίπτωση του Βερολίνου, τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια πρόβαλαν σκηνοθετημένες εικόνες: Με περισσή δεξιοτεχνία οι καναλάρχες μόνταραν εικόνα και ήχο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η εντύπωση στους τηλεθεατές ότι μια ομάδα νεαρών διέκοψε φωνάζοντας την ομιλία ενός ψύχραιμου πρωθυπουργού, ο οποίος μάλιστα καλούσε κάποιον εκπρόσωπό τους στο βήμα. Οι βάρβαροι όμως αρνήθηκαν τον διάλογο και συνέχισαν να τα κάνουν λίμπα, ώστε στους διοργανωτές δεν έμεινε άλλη επιλογή από το να πετάξουν έξω τους ταραξίες, προκειμένου ο κ. Παπανδρέου να ασκήσει το δημοκρατικό του δικαίωμα στη δημόσια ομιλία.
Στην πραγματικότητα όμως, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με την πλήρη προστασία που τους παρείχε ο πρωθυπουργός, μας στέρησαν με τραμπούκικο τρόπο το δημοκρατικό μας δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε ειρηνικά:
Χωρίς να διακόψουμε την εκδήλωση, ανοίξαμε σιωπηλές τρία κάθε άλλο παρά υβριστικά πανό, για να δεχτούμε αμέσως επίθεση από στελέχη του ΠΑΣΟΚ και από μέλη της φρουράς του πρωθυπουργού, τα οποία έκριναν -και ορθώς, όπως αποδείχτηκε- ότι έχουν την εξουσία να αποφασίζουν ποιος και αν θα διαμαρτύρεται ειρηνικά σε έναν δημόσιο πανεπιστημιακό χώρο! Κατόπιν λοιπόν της επίθεσης που δεχόμαστε από στελέχη της «δημοκρατικής παράταξης», τα οποία μας βρίζουν, μας τρομοκρατούν, μας σπρώχνουν και απειλούν ότι θα καταστρέψουν φωτογραφικές μηχανές, αρχίζουμε να φωνάζουμε συνθήματα.
Σχετικά με τα όσα ακολούθησαν, παραθέτω ένα απόσπασμα από το διαφωτιστικό άρθρο που δημοσίευσε στο Διαδίκτυο ο Μάκης Τσαμαλίκος, μέλος της ομάδας μας:
«Όλα τα πλάνα που μετέδωσαν τα ελληνικά μέσα είναι κοντινά στον Παπανδρέου. Η φωνή του [που καλεί τις φοιτήτριες στο βήμα] ακούγεται δυνατά και καθαρά. Όσο προσκαλεί σε διάλογο, καμία κάμερα δεν στρέφεται στο κοινό. Οι δικές μας λήψεις όμως δείχνουν ότι μέσα στην αίθουσα η φωνή του δεν ακούγεται καθόλου. Επιστρέφω στο βάθος για να μεταφέρω την πρόσκληση. Επιτόπου οι έξι φοιτήτριες ορίζουν εκπρόσωπο, κάτι που εξαγριώνει τα κομματικά στελέχη. Προσπαθώ να οδηγήσω την εκπρόσωπο στο βήμα, αλλά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ μάς φράζουν τον δρόμο. [...] Με πλησιάζει άνδρας της ασφάλειας και με ακινητοποιεί, λίγα μέτρα από το βήμα. Φωνάζωότι η κοπέλα που είναι μαζί μου είναι η εκπρόσωπος που ζητά ο Παπανδρέου. Την ώρα που τα στελέχη του κόμματός του την απομακρύνουν σηκωτή μπροστά στα μάτια του, ο Γιώργος Παπανδρέου φωνάζει 'μην φεύγετε, ελάτε να μιλήσουμε'. Έτσι σκηνοθετείται η 'άρνηση των φοιτητών να συζητήσουν', που προβάλλεται απ' όλα ανεξαιρέτως τα μέσα».
Αφού λοιπόν, υπό το αδιάφορο βλέμμα του πρωθυπουργού και των μελών των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ μας έχουν πετάξει έξω, ο πρωθυπουργός τελειώνει την ομιλία του και δίνεται ο λόγος στο κοινό για να θέσει ερωτήσεις. Ο Μ. Τσαμαλίκος, που είναι και ο μόνος από την ομάδα μας ο οποίος έχει παραμείνει στην αίθουσα, κάνει την ακόλουθη ερώτηση, για να λάβει μια βαρύνουσας σημασίας απάντηση από τον πρωθυπουργό (αντιγράφω ξανά από το προαναφερθέν άρθρο του ίδιου):
«Στη φάση των ερωτήσεων μου δίνεται πράγματι ο λόγος. Ρωτάω τον πρωθυπουργό (θυμίζω ότι το θέμα της ομιλίας του ήταν η δημοκρατία) αν είναι δημοκρατία το να εφαρμόζει αντιδιαμετρικά αντίθετη πολιτική από αυτήν που εξήγγειλε προεκλογικά, το να μην επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίζουν κατά συνείδηση, το να μην απαιτείται η έγκριση της Βουλής για τις αποφάσεις του υπουργού Οικονομικών και το να μην αγγίζει ποτέ η Δικαιοσύνη προβεβλημένα στελέχη των μεγάλων κομμάτων. Επίσης τον ρωτάω αν εγκρίνει τη βίαιη αντίδραση του περιβάλλοντός του σε μια απολύτως ειρηνική διαμαρτυρία και αν τον ενδιαφέρει να ακούσει τη φωνή της νέας γενιάς, που οι άνθρωποί του την απέβαλαν από την αίθουσα - αν γενικά ανέχεται την αντίθετη άποψη ή αν ήρθε στο Βερολίνο για να χειροκροτηθεί από τα κομματικά του στελέχη. [...] Απάντησε και στα δυο σκέλη της ερώτησης. Στο δεύτερο είπε ότι η αντίδραση για την αντίδραση δεν βγάζει πουθενά και ότι θα ήθελε να καθίσουμε να συζητήσουμε. Κι αυτός, είπε, αν ήταν νέος, θα ήθελε να διαδηλώσει, αλλά αυτό δεν έχει νόημα. Να πάμε [πού ακριβώς;] με τις ιδέες μας και τις προτάσεις μας, να συζητήσουμε.
Για το πρώτο σκέλος είπε ότι η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε επειδή δεν λειτουργούσε δημοκρατικά. Επειδή οι πολίτες δεν ήλεγχαν τους πολιτικούς. Και κατέληξε ότι, στο σημείο που βρέθηκε η χώρα, ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα βήμα πίσω στη Δημοκρατία μας για να τη διαφυλάξουμε και να μπορέσουμε στο μέλλον να την εμβαθύνουμε. Κι έτσι, ο ανεκδιήγητος, κατάφερε να επιστρέψει στο σημείο με το οποίο ξεκίνησε την ομιλία του: στον Παπαδόπουλο».
Η ομάδα μας διαθέτει ευτυχώς άφθονο οπτικοακουστικό υλικό (το οποίο και έχει ανεβάσει στο Διαδίκτυο) που αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Μόνο τα πανό δεν έχουμε πια στη διάθεσή μας: Για όσο διαρκούσε η διάλεξη, μας απαγορεύθηκε η είσοδος στο Πανεπιστήμιο όπου σπούδασε ο Μαρξ. Την επομένη επιστρέψαμε για να ζητήσουμε πίσω τα πανό μας, αλλά κανείς δεν γνώριζε πια τίποτα, εκτός ίσως από τα μέλη του ΠΑΣΟΚ Βερολίνου...
Σοφία Κουσιάντζα
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=602355

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου