Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Σε επιφυλακή η μπλογκόσφαιρα



thumb
Επί πολλά χρόνια ως «Τέταρτη Εξουσία» νοούνταν ο Τύποςμε την παραδοσιακή μορφή των εφημερίδων. Στη συνέχεια «εμπλου­τίστηκε» με τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και τώρα πια ίσως βρισκόμαστε απέναντι στην «Πέμπτη Εξουσία»: την παγκόσμια εξουσία των μπλογκ.
Είναι αλήθεια ότι η πιο δημοφιλής μορφή ενημέρωσης, κυρίως για τους νέους, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι το διαδίκτυοτο οποίο προσφέρει ταχύτη­τα, αμεσότητα, τον συνδυασμό των πα­ραδοσιακών άρθρων με τα τηλεοπτικά βίντεο και – σε πάρα πολλές περιπτώ­σεις – την ασφάλεια τηςανωνυμίας των μπλόγκερ. Εκεί όμως αρχίζει ο παγκό­σμιος προβληματισμός:
 Μέχρι ποίου σημείου μπορεί η ανω­νυμία να επιτρέπει σε κάποιον που έχει φτιάξει ένα μπλογκ να δίνει ανεπιβεβαί­ωτες πληροφορίες, σχόλια, προσωπικά δεδομένα και «ειδήσεις» που αφορούν δημόσια πρόσωπα;
 Δικαιούται ο καθένας να αναρτά απόψεις που πολλές φορές είναι υβρι­στικές ή ακόμη και καθαρά εκβιαστικές για παράγοντες της πολιτικής, οικονο­μικής, επιχειρηματικής, επιστημονικής και καλλιτεχνικής ζωής;
Στις ΗΠΑ, που είναι δημοσίως υπέρ­μαχος της ελευθερίας του λόγου και πρωτοπόρος στο blogging, καριέρες και πολιτικές κρίνονται κυριολεκτικά από τους μπλόγκερ, που σε πολλές περιπτώ­σεις συγκεντρώνουν τεράστια νούμερα επισκεψιμότητας και καθίστανται άξιοι ανταγωνιστές των επίσημωνειδησεο­γραφικών πρακτορείων.
Αγωγές και έρευνες
Στην Ελλάδα, στην οποία τώρα ανα­πτύσσεται το blogging, ζήσαμε την υπόθεση της δολοφονίας του δημοσι­ογράφου Σωκράτη Γκιόλιαπου συν­δέθηκε με το blog troktiko, αλλά πιο πριν είχαμε διάφορα «επεισόδια» στην υπόθεση αυτή: το φαινόμενο της ει­σβολής αστυνομικών δυνάμεων στο σπίτι δημοσιογράφου (ΑΚαψαμπέλης), που έψαχναν να βρουν τον δια­χειριστή του πρώτου ενοχλητικού blog, του press.grμεγάλες κόντρες για διά­φορες αναρτήσεις από άλλα ανώνυμα μπλογκ, προσφυγές επωνύμων στη Δι­καιοσύνη, αλλά και προσφυγές επωνύ­μων στην υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονι­κού εγκλήματος.
Τώρα έχουμε ακόμη μία εξέλιξη στην υπόθεση αυτή, με τις αγωγές που κα­τέθεσαν πριν από μερικές μέρες ο δι­ευθυντής ειδήσεων του Mega Χρήστος Παναγιωτόπουλος και οι δημοσιογρά­φοι του καναλιού ΌλγαΤρέμηΓιάννης Πρετεντέρης και Μανώλης Καψήςπου ζητούν ως αποζημίωση 4 εκατομμύρια ευρώ από τον επίσης δημοσιογράφο Γι­άννη Παπαγιάννη θεωρώντας ότι είναι ο κάτοχος και διαχειριστής τουfimotro.blogspot.com.
Αφορμή για την αγωγή στάθηκε ηλε­κτρονική δημοσκόπηση του μπλογκ που τους συμπεριλάμβανε στο ερώτημα: «Ποιο από τα παρακάτω δημοσιογραφικά πρόσωπα γλείφει καλύτερα την κυ­βέρνηση;».
Την ίδια ώρα, κυβερνητικές πηγές – για πολλοστή φορά – διακινούν πλη­ροφορίες ότι ετοιμάζει νομοθετική ρύθ­μιση για τα μπλογκ ο υπουργός Δικαιο­σύνης Χάρης Καστανίδης σε συνεργα­σία με τον υφυπουργό Τύπου Τηλέμαχο Χυτήρη κατόπιν αιτήματος του πρωθυ­πουργού (!) με στόχο να περάσει από τη Βουλή πριν από το καλοκαίρι.
Πρωτοφανής «ρύθμιση»
Το βασικό στοιχείο της ρύθμισης θα είναι η υποχρεωτική αναγραφή σε κάθε ιστολόγιο, του προσώπου που θα είναι υπεύθυνο σύμφωνα με τον νόμο. Η επι­χειρηματολογία υπέρ αυτής της ρύθμι­σης στέκεται στο αναφαίρετο δικαίωμα του οποιουδήποτε θιγόμενου από αναρτήσεις να μπορεί να ζητήσει την τιμωρία του διαχειριστή του μπλογκ, όπως γίνε­ται στα παραδοσιακά ΜΜΕ, που υπο­χρεούνται να απαντήσουν σε μηνύσεις, αγωγές κ.λπ.
Βέβαια, πρακτικά, ο εντοπισμός του διαχειριστή μπορεί ήδη να γίνει και μέ­σω του ηλεκτρονικού του ίχνους (ΙΡ) από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ή μέσω εισαγγελικού αιτήματος στον πά-ροχο του μπλογκ, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να σταματήσει τη λειτουργία του (η Google, για παράδειγμα, έχει ανα­στείλει τη λειτουργία μπλογκ ύστερα από σχετικά δικαστικά αιτήματα).
Από την άλλη πλευρά, η επιχειρημα­τολογία κατά της ρύθμισης στέκεται στο αναφαίρετο δικαίωμα του καθένα να εκφράζει τις απόψεις του και να ελέγχει την εξουσία, λειτουργία που πολλές φο­ρές μπορεί να γίνει καλύτερα χωρίς το «βαρίδι» της επωνυμίας και των προσω­πικών σχέσεων μεταξύ σχολιαστών και φορέων της εξουσίας. Και από αυτή την πλευρά το θέμα είναι σοβαρό και είναι πιθανό να δημιουργήσει κύμα διαμαρ­τυριών στο διαδίκτυο, όπου πλέον θα συγκρουστούν δύο διαφορετικές από­ψεις, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες σχο­λές.
Είναι αντικειμενικό γεγονός ότι πολ­λές φορές και στον ελληνικό χώρο δη­μοσιεύτηκαν πρώτα στα μπλογκ πληρο­φορίες που στη συνέχεια έτυχαν ανα­παραγωγής από τα επίσημα ΜΜΕ, ενώ είναι ένα θέμα το γεγονός ότι ορισμένα blogs έχουν μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από τα παραδοσιακά portals. Είναι επίσης γεγονός ότι η ενημέρωση για θέ­ματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όπως οι φυσικές καταστροφές ή οι πόλεμοι, διοχετεύτηκαν μέσα από τα μπλογκ και τα social networks, επειδή η εξουσία «φίμωσε» τις «κανονικές» πηγές πλη­ροφόρησης.
Αλλά είναι επίσης γεγονός ότι πά­μπολλες φορές, με όπλο την ανωνυμία, εξαπολύθηκαν σκαιότατεςεπιθέσεις ενάντια σε όποιον είχε βάλει στο μάτι ο μπλόγκερ. Τέλος είναι εξίσου αντικειμε­νικό γεγονός ότιάλλο είναι ένα μπλογκ που διοχετεύει πολιτικές πληροφορίες και άλλο ένα ιστολόγιο που ασχολείται, για παράδειγμα, με το κέντημα.
Μένει να δούμε τους ακριβείς όρους της επερχόμενης ρύθμισης (παρόμοια της οποίας δεν υπάρχειπουθενά στον κόσμο) για να μπορέσει να βγει ένα ου­σιαστικό συμπέρασμα.
ΥΓ.: Ελπίζουμε αυτές οι πληροφορί­ες να μην είναι ευσεβείς πόθοι ή προϊ­όν ασχετοσύνης κάποιων στην κυβέρ­νηση, που δεν έχουν λάβει καν υπόψη ότι οι δύο μεγαλύτερες (και απολύτως ιδιωτικές) πλατφόρμες στον κόσμο για μπλογκ (wordpress και blogspot) δεν έχουν κανέναν λόγο να φτιάξουν ξεχω­ριστούς όρους που να καλύπτουν μόνο τη χώρα μας... Ελπίζουμε επίσης ότι δεν πρόκειται απλώς για διοχέτευση πλη­ροφοριών με στόχο να δημιουργήσουν πολεμικό κλίμα και εντυπώσεις στο διαδίκτυο... Έτσι κι αλλιώς πάντως είναι σε επιφυλακή.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη


Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Ο Παπανούτσος τώρα δικαιώνεται


Tου Kωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini. gr
Επρεπε να περάσουν 30 χρόνια (!) πειραματισμών στην εκπαίδευση για να επιστρέψουμε σ’ ένα σύστημα που -ω του θαύματος- θυμίζει αυτό που το ΠΑΣΟΚ κατήργησε ως «ταξικό», «αναχρονιστικό» και «άδικο» τo 1981.
Δεν ξέρω αν ακούσατε τις αλλαγές που προωθεί η κ. Αννα Διαμαντοπούλου. Από τη Β΄ Λυκείου οι μαθητές θα επιλέγουν ανάμεσα σε δύο μόνο βασικές κατευθύνσεις: τη θετική (Μαθηματικά, Φυσική κ. λπ.) και τη θεωρητική (Γλώσσα, Ιστορία κ. λπ.), ενώ στη Γ΄ Λυκείου θα προστίθεται και μία τρίτη οικονομική. Πρόκειται, δηλαδή, για μια επικαιροποιημένη εκδοχή του συστήματος που οι παλαιότεροι θυμούνται ως «πρακτικό-κλασικό» και το οποίο εφαρμοζόταν ήδη από την εποχή Παπανούτσου, μέχρι η χούντα να το καταστρέψει, η Ν. Δ. να το επαναφέρει και το «προοδευτικό» ΠΑΣΟΚ να το αντικαταστήσει με τις περιβόητες Δέσμες, οι οποίες κατέστρεψαν το Λύκειο. Διότι με τη βλακώδη κατανομή των μαθημάτων και των ΑΕΙ σε 4 άκρως εξειδικευμένες κατευθύνσεις, οι μαθητές, μεταβαλλόμενοι σταδιακώς σε παπαγάλους, υποχρεώθηκαν από τα 15 τους χρόνια να επιλέξουν επακριβώς το επάγγελμά τους, ασχέτως αν υποχρεώνονταν εντέλει να εισαχθούν σε σχολές παντελώς άσχετες με τη βούλησή τους.
Eίναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι έκτοτε όλοι σχεδόν οι υπουργοί Παιδείας (κυρίως οι «πράσινοι») αυτοχρίσθηκαν «Καποδίστριες» της εκπαίδευσης. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Οτι ο Αντ. Τρίτσης εν μια νυκτί το ’88 μετέβαλε άρδην τον τρόπο εισαγωγής που είχε αποφασίσει 3 χρόνια νωρίτερα ο Απ. Κακλαμάνης; Οτι το 1996 ο κ. Γ. Παπανδρέου, ως υπουργός Παιδείας, είχε -με τη συνδρομή του Αλ. Δημαρά- πανέτοιμο το περιβόητο Εθνικό Απολυτήριο, αλλά αίφνης έγινε ανασχηματισμός και ο Γερ. Αρσένης εφήρμοσε ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα; Ή ότι ο Πέτρος Ευθυμίου που τον διαδέχθηκε, ανέτρεψε τη μεταρρύθμιση Αρσένη, ο οποίος παρεμπιπτόντως συνέχισε να υπηρετεί την ίδια κυβέρνηση;
Πού θέλω να καταλήξω; Οι προτάσεις Διαμαντοπούλου, καίτοι μένουν πάρα πολλά να αποσαφηνισθούν (π. χ. τι σημαίνει «εμβάθυνση» στα Μαθηματικά και ποιος θα κατευθύνει και θα ελέγχει τις νεοεισαχθείσες ερευνητικές μαθητικές εργασίες;) φαίνεται γενικώς να κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Οχι μόνον διότι ομαδοποιούν τα μαθήματα σε 2-3 κατευθύνσεις, αλλά κυρίως γιατί επιτέλους οι μαθητές θα αποφασίζουν την επαγγελματική τους διαδρομή, αφού εισαχθούν στο πανεπιστήμιο. Καθώς, ωστόσο, η υπουργός Παιδείας κατ’ ιδίαν παραδέχεται το διαχρονικό έγκλημα του ΠΑΣΟΚ στην εκπαίδευση, θα την παρακαλούσαμε το εξής: Ανεξαρτήτως τι θα πράξει η Ν. Δ. που χθες υπονόησε ότι ετοιμάζει άλλη μια δική της μεταρρύθμιση (έλεος!), ας εντάξει τουλάχιστον στον νόμο της ένα ακροτελεύτιο άρθρο, το οποίο -όπως στο Σύνταγμα- θα αναφέρει τουλάχιστον πως «η υποχρεωτική τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των... “πρασίνων”».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_31/03/2011_437559

Δελαστίκ / Σε αδιέξοδο οδηγεί το Μνημόνιο


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ακόμη βαθύτερα στον κάδο των «σκουπιδιών» έριξε την Ελλάδα ένας από τους οίκους αξιολόγησης των απατεώνων κερδοσκόπων. Αδικα διαμαρτύρεται ο πρωθυπουργός ότι «δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πρόοδο που έχει γίνει» και προσπαθεί να εκδικηθεί υπενθυμίζοντας ότι οι οίκοι αυτοί «είναι οι ίδιοι που αξιολογούσαν με ΑΑΑ επιχειρήσεις και τράπεζες που είναι τοξικές και υπεύθυνες για την παγκόσμια οικονομική κρίση». Οργανα της διεθνούς κερδοσκοπίας είναι οι οίκοι αυτοί, δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος στον πλανήτη που να θεωρεί ότι οι ενέργειες των οίκων αυτών καθορίζονται από αυστηρή επιστημονική ανάλυση και κίνητρα.
Αλλού είναι το πρόβλημα της υποβάθμισης για την κυβέρνηση, όχι στην επιστημονικότητα της ανάλυσης που κάνουν για την ελληνική οικονομία: η υποβάθμιση αυτή υποδηλώνει με σαφήνεια την απόφαση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος να μη δανείσει την κυβέρνηση Παπανδρέου με λογικά επιτόκια στο ορατό μέλλον. Τινάζει στον αέρα δηλαδή τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών ότι δήθεν η κυβέρνηση θα μπορέσει να βγει και να δανειστεί από τις αγορές από τις αρχές του 2012 (αρχικά έλεγαν από το 2011, αλλά το απέσυραν μόλις είδαν την κατάσταση).
Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως η κυβέρνηση Παπανδρέου θα προσφύγει οπωσδήποτε στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ - ΔΝΤ για να δανειστεί δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ίσως και 40 δισεκατομμύρια, μέσα στο 2012. Παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς που σίγουρα θα ακούσουμε, το νέο αυτό δάνειο θα συνοδευτεί με ακόμη σκληρότερους όρους λεηλασίας των εισοδημάτων των Ελλήνων εργαζομένων, με μαζική ανεργία ανάλογη εκείνης της δεκαετίας του 1950 και του 1960 και με ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού (υποβάθμιση παρεχόμενης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, συνθηκών εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες, πολιτιστικών δραστηριοτήτων κ.λπ.).
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου παρέλαβε τη χώρα με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ. Ισχυρίστηκε ότι αυτό το χρέος μας οδηγεί στη χρεοκοπία. Μας έβαλε λοιπόν στο Μνημόνιο, υποτίθεται για να μας σώσει, αλλά το 2013, όταν θα λήξει η θητεία του, θα έχει εκτοξεύσει το δημόσιο χρέος μέσω Μνημονίου στο... 160% του ΑΕΠ τουλάχιστον!
Μα αν οι αγορές δεν δάνειζαν την κυβέρνηση Παπανδρέου επειδή παρέλαβε δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ, ποιος θα δανείσει την επόμενη κυβέρνηση, που θα παραλάβει από τον Γ. Παπανδρέου δημόσιο χρέος άνω του 160% του ΑΕΠ; Προφανώς, κανένας.
Ακούγεται έτσι εντελώς κούφιος και άσχετος με την πραγματικότητα ο ισχυρισμός του Γ. Παπανδρέου προχθές στη σύνοδο των ευρωβουλευτών της σοσιαλιστικής ομάδας, που έγινε στην Αθήνα, ότι δήθεν «η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί να μπει στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ μετά το 2013».
Το εντελώς αντίθετο θα συμβεί. Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου στο πλαίσιο που της υπαγορεύει το Μνημόνιο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα μας κατευθείαν στον μόνιμο μηχανισμό της ΕΕ - δηλαδή σε καθεστώς Μνημονίου για πάντα!
Ενδεχόμενη υπαγωγή της χώρας από το καλοκαίρι του 2013 και μετά στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ σημαίνει ένταξή της σε έναν μηχανισμό ο οποίος εμπεριέχει ήδη τις πρώτες ρυθμίσεις γενικού ακόμη χαρακτήρα για τη «συντεταγμένη χρεοκοπία κρατών».
Εχοντας προφανώς αυτά κατά νου, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος άρχισε να προετοιμάζει το κλίμα ως προς το τι μέλλει γενέσθαι. «Πρέπει να βγούμε μπροστά, αφού πούμε ολόκληρη την αλήθεια για τα οικονομικά στοιχεία της χώρας στον κόσμο. Πρέπει να ειπωθεί ολόκληρη και επιτόπου και τώρα. Δεν υπάρχει περιθώριο για αναβολές» δήλωσε στο Ράδιο 9.
Σε ανάλογο πνεύμα κινήθηκαν και οι δηλώσεις του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νάσου Αλευρά στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ. Ενδέχεται να μας πουν οι δανειστές μας ότι αποτύχαμε στη μείωση του ελλείμματος και έτσι έχουμε δύο επιλογές: επιστροφή στη δραχμή ή «απολύσεις, περικοπές του δημόσιου τομέα τέτοιες ώστε οι δαπάνες να είναι αντίστοιχες με τα έσοδα».
Εκποιήσεις
Αντέχει το ΠΑΣΟΚ τέτοια πολιτική;
Η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ από σοσιαλιστικό σε ακραία νεοφιλελεύθερο κόμμα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που κύλησε από τότε που σχηματίστηκε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Το γεγονός δε ότι αυτή η ριζική πολιτική και ιδεολογική αναδιαμόρφωση συνετελέσθη χωρίς καθόλου κραδασμούς εκ μέρους των βουλευτών και στελεχών του, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν θα αντιμετωπίσει καμιά ουσιαστική εσωκομματική αντίσταση, όσο αντιλαϊκά μέτρα και αν πάρει, όσες δημόσιες υπηρεσίες και αν ιδιωτικοποιήσει. Υπάρχει πάντως μια μικρή απορία ακόμη, αν η εκχώρηση του νερού, του ηλεκτρικού ρεύματος, των συγκοινωνιών κ.λπ. σε ιδιώτες θα αφυπνίσει κάποια αντανακλαστικά του παρελθόντος στο κυβερνών κόμμα.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Σκότωσαν το άλογο και τώρα το μαστιγώνουν για να τρέξει!


Τη Δευτέρα συγκλήθηκε κυβερνητική σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό με θέμα την οικονομική ανάπτυξη. Φυσικά για καμία ανάπτυξη δεν συζήτησαν. Απλά βαφτίζουν ανάπτυξη τις εκποιήσεις αφού μόνο με αυτές ασχολήθηκαν. “Έχουμε αφήσει πίσω τα χειρότερα.” δήλωσε ικανοποιημένος για το έργο του ο κ. Παπακωνσταντίνου. Έργο με το οποίο συμφωνεί και ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος επέστρεψε από τις Βρυξέλλες πάλι νικητής, δηλώνοντας πως δικαιώνεται η στρατηγική μας! Καθησύχασε μάλιστα τους Έλληνες, πως από δω και τώρα δεν θα έχουμε νέα οικονομικά μέτρα, αλλά μόνο διαρθρωτικές αλλαγές.
ΚΑΘΩΣ τα έσοδα του δημοσίου πάνε κατά διαόλου (-16% τον Μάρτιο!) αφού στην αγορά δεν υπάρχει ρευστό, ούτε για δείγμα, οι πεφωτισμένοι του υπουργείου Οικονομίας ετοιμάζουν τις ακόλουθες διαρθρωτικές αλλαγές. Μείωση κοινωνικών επιδομάτων, όπως π.χ. επιδόματα ανεργίας, πολυτεκνικό επίδομα, επίδομα ΟΓΑ κ.λπ. Ακολουθούν νέες αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, νέες αυξήσεις (για τρίτη φορά) του ειδικού φόρου στα καύσιμα και τα τσιγάρα, αυξήσεις στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων 30% σε δύο δόσεις (καλοσύνη τους ), επιβολή φόρου στα αναψυκτικά, επιβολή πράσινου φόρου (γενικώς και αορίστως), επιβολή ειδικού τέλους στα αυθαίρετα κτίσματα και αύξηση τελών κυκλοφορίας. Τι; Δεν είναι αυτά διαρθρωτικές αλλαγές; Ποιόν θα πιστέψουμε, εσάς ή τον φιλαλήθη Γ. Παπανδρέου;
ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες στη Λισσαβώνα αν και δεν νίκησε όπως ο δικός μας δήλωσε. “Η Πορτογαλία δεν χρειάζεται ένα σχέδιο διάσωσης και θα διατηρήσω αυτή τη θέση για να υπερασπιστώ τη χώρα μου. Επειδή γνωρίζω τι σήμαινε αυτό για την Ελλάδα και την Ιρλανδία και δεν εύχομαι να πάθει τα ίδια και η Πορτογαλία.” Και εκεί που σχεδιάζαμε να παρακάμψουμε ως προεκλογικές τις δηλώσεις Σόκρατες, έρχεται και ο επίτροπος Όλι Ρεν και κάνει την εκτίμηση πως η Πορτογαλία και η Ισπανία μπορούν ακόμα να αποφύγουν τον μηχανισμό στήριξης! Έχουμε μπερδευτεί τελείως. Δεν είναι καλό πράγμα τελικά ο μηχανισμός στήριξης;
ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ, γιατί τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Η ανεργία εκτοξεύεται σε ύψη μη διαχειρίσιμα, με συνέπεια τα ασφαλιστικά ταμεία να κινδυνεύουν με κατάρρευση. Οι εμπορικές δραστηριότητες είναι σε επίπεδα Φουκουσίμα και η παραγωγική διαδικασία σε ό,τι αφορά την εσωτερική αγορά συρρικνώνεται δραματικά. Τα σχέδια για πώληση δημόσιας περιουσίας είναι απλώς επιθυμίες και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα αφού κανείς δεν γνωρίζει ούτε την αξία της ούτε τη νομιμότητά της!
ΟΠΩΣ μου περιέγραφε την κατάσταση ο κρεοπώλης της γειτονιάς μου, μπαίνουν τρεις στο μαγαζί του και ψωνίζουν με μετρητά, ακολουθούν τρεις, που ψωνίζουν βερεσέ και μετά μπαίνουν άλλοι τρεις που ζητάνε δανεικά! Αν πω σε όλους ναι μου έλεγε, όπως μπαίνω στο κατάστημα, έτσι και θα βγαίνω, με άδεια την τσέπη. Τα πάγια του μαγαζιού είναι πλέον 150 ευρώ τη μέρα και αν καθυστερήσω φόρους ή ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να μπω φυλακή και δυστυχώς η μηχανή του κιμά δεν θεωρείται αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο.
ΑΝ ΑΥΤΗ η κατάσταση τραβήξει μακριά, που κατά τη γνώμη μου θα τραβήξει, σε 10 χρόνια ο πληθυσμός της χώρας σε ό,τι αφορά τους Έλληνες θα μειωθεί δραματικά, αφού ούτε γάμοι γίνονται πλέον, ούτε φυσικά και οι Έλληνες έχουν διάθεση και δυνατότητες να κάνουν παιδιά. Άλλωστε το κύμα της μετανάστευσης Ελλήνων έχει ήδη φουντώσει ειδικά στις νέες ηλικίες και το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας οικονομίας, όσης τέλος πάντων θα έχει απομείνει, θα υπηρετείται από μετανάστες. Τούτοι εδώ μαστιγώνουν ένα ψόφιο άλογο για να το κάνουν να τρέξει, δήλωσε ο καθηγητής Γ. Βαρουφάκης στην έκπληκτη κ. Στάη. Ωραία δουλειά και κυρίως εύκολη!
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=607874

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Αυλαία για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη


Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών, ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Τον τελευταίο ενάμιση μήνα νοσηλεύοταν στην εντατική του νοσοκομείου "Μητέρα". Ο συγγραφέας έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια. Μετά από αιμοκάθαρση η υγεία του παρουσίασε επιπλοκές, οι οποίες αποδείχθηκαν μοιραίες.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο, το 1922. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα το 1934. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη από τους Ναζί και εστάλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, όπου και παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωσή του από τους συμμάχους, το Μάιο του 1945. Από τους 320.000 ανθρώπους που κρατήθηκαν συνολικά εκεί, επέζησαν μόνο 80.000 μέχρι το τέλος του πολέμου.
Μία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, το 1945, ήταν η θρυαλλίδα για την ενασχόλισή του με το θέατρο. Το 1950 παρουσίασε το πρώτο του θεατρικό έργο, το "Χορό Πάνω στα Στάχυα". Τις επόμενες πέντε δεκαετίες υπέγραψε δεκάδες ακόμη έργα, όπως η "Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας", η "Αυλή των Θαυμάτων", η "Ηλικία της νύχτας", το "Παραμύθι Χωρίς Όνομα", η "Γειτονιά των Αγγέλων" και το "Μεγάλο μας Τσίρκο".
Έγραψε επίσης τα σέναρια ταινιών, όπως η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και ο "Δράκος" του Νίκου Κουνδουρού και τους στίχους σε συνεργασία με συνθέτες όπως ο Μάνος Χατζιδάκις (Παραμύθι χωρίς όνομα)και  ο Μίκης Θεωδοράκης (Μαουτχάουζεν).
Ο Ιακ. Καμπανέλλης ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες "Ελευθερία", "Ανένδοτος" και "Νέα".

Παρέμβαση εισαγγελέα για τα σκουπίδια στη Θεσσαλονίκη



Προκαταρκτική έρευνα για τα προβλήματα αποκομιδής των σκουπιδιών στο δήμο Θεσσαλονίκης, παρήγγειλε ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, Ευάγγελος Μπακέλας.
Αφορμή για την εισαγγελική παρέμβαση στάθηκαν καταγγελίες και δημοσιεύματα στον Τύπο. Η έρευνα ανατέθηκε σε Πταισματοδίκη.
Αυξάνονται οι βάρδιες
Στο μεταξύ στο μειωμένο προσωπικό μετά τη λήξη των συμβάσεων όσων εργάζονταν στην καθαριότητα και την ανάληψη καθηκόντων μικρής μερίδας των νεοπροσληφθέντων συμβασιούχων, οφείλονται οι δυσχέρειες στην αποκομιδή των σκουπιδιών, σύμφωνα με το δήμο Θεσσαλονίκης.
Η αποκομιδή πραγματοποιείται από σήμερα σε τρεις συν μία βάρδιες (μια επιπλέον νυχτερινή βάρδια) και τα συνεργεία θα συνεπικουρούνται από αυξημένη δύναμη του τμήματος σαρώματος, που θα συνοδεύει τα απορριμματοφόρα, καθαρίζοντας τα ιδιαίτερα επιβαρυμένα σημεία.
Στην παρούσα φάση, πέρα από το σύνολο των εργαζομένων της καθαριότητας που εργάζονται για τον καθαρισμό της πόλης, ζητήθηκε η συνδρομή ιδιωτικών συνεργείων, ώστε να προστατευθεί το αγαθό της δημόσιας υγείας και να καθαρίσει η πόλη το συντομότερο δυνατόν, αλλά και για την αποκομιδή των ανακυκλώσιμων υλικών, υλοποιώντας αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.

Θυροκολλημένα μηνύματα

Ο δήμος Θεσσαλονίκης απευθύνει έκκληση στους πολίτες να μην κατεβάζουν όσο συχνά συνήθιζαν τα σκουπίδια τους (θα ενημερωθούν μέσω θυροκολλημένων μηνυμάτων για το πρόγραμμα της αποκομιδής στη γειτονιά τους), να φροντίζουν να κατεβάζουν στους κάδους μόνο τα οργανικά απορρίμματα, κρατώντας στο σπίτι τους τα ανακυκλώσιμα υλικά, προκειμένου να περιοριστεί ο όγκος των απορριμμάτων, αλλά και να μην κατεβάζουν ογκώδη αντικείμενα χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με την Υπηρεσία Αποκομιδής Ογκωδών του Δήμου Θεσσαλονίκης (τηλ. κέντρο 15192).

Καταγγελίες από δημοτική παράταξη

«Δήμαρχο-επιχειρηματία», χαρακτηρίζει τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, η δημοτική παράταξη Λαϊκή Συσπείρωση, σε ανακοίνωσή της με αφορμή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην αποκομιδή των σκουπιδιών στην πόλη.
Περαιτέρω, επισημαίνει ότι ο κ. Μπουτάρης, ετοιμάζεται να παραδώσει την καθαριότητα της πόλης στους ιδιώτες-εργολάβους. Αναφέρει ότι ο δήμαρχος «άφησε την πόλη στο έλεος των σκουπιδιών, αγανάκτησε τους δημότες και τώρα εμφανίζει σαν “από μηχανής θεό” και επείγουσα αναγκαιότητα, την εμπλοκή ιδιωτών εργολάβων στην αποκομιδή».

Κάθε χρόνο βαρέθηκα να διαβάζω  για "κατεπείγουσες" προκαταρκτικές εξετάσεις του εισαγγελέα και ποιό το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε στη φωτογραφία!

Φωνάζει ο κλέφτης...

Αν ήταν να μιλήσουμε πάλι περί του ύφους και του ήθους του κ. Πάγκαλου, δεν θ’ άξιζε τον κόπο. Δεν πρόκειται, όμως, περί αυτού. Η λαλίστατη σιωπή του πρωθυπουργού και η αμέριστη υποστήριξη του κυβερνητικού εκπρόσωπου προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης πείθουν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια προσωπική παραφορά, αλλά με μια καλά σχεδιασμένη κυβερνητική επίθεση.
Ξεκίνησε ως επιχείρηση ενοχοποίησης των ίδιων των θυμάτων της κυβερνητικής πολιτικής. Ο χαρακτηρισμός «κοπρίτες» και ο κυνισμός της φράσης «μαζί τα φάγαμε» δεν συνιστούν απλώς χυδαιότητα. Συνθηματοποιούν μια πολιτική που αποσκοπεί στο να αποδεχτούν τα θύματα της κυβερνητικής πολιτικής τη συνενοχή τους με τον θύτη, αλλά και τη συνακόλουθη τιμωρία τους ως λύτρωση.
Πριν από μερικούς μήνες δεν ήταν λίγα τα θύματα της κυβερνητικής πολιτικής, που έδειχναν να πείθονται ότι ήταν κι αυτοί ένοχοι για την υπερχρέωση της χώρας και άξιζε να πληρώσουν το μερτικό τους.
Σήμερα πια αυτό που βλέπουν, είναι ότι έχουν παρασυρθεί σ’ ένα φαύλο κύκλο θυσιών, που γεννούν την ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερες θυσίες, αντί να φέρνουν τη λύτρωση.
Η οργή των αμνών
Όταν αρχίσει μια τέτοια διαδικασία, ο θύτης κινδυνεύει πια να χάσει την εξουσία του πάνω στο θύμα και τη νομιμοποίηση να αναλαμβάνει το ρόλο του τιμωρού-λυτρωτή.
Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Οι «κοπρίτες» και οι «συνδαιτυμόνες» έχουν αρχίσει να απορρίπτουν την ενοχοποίησή τους. Γι’ αυτό και τίθεται σε εφαρμογή η μετεξέλιξη του αρχικού σχεδίου: αν δεν συναινούν στην ενοχοποίησή τους ως συνεργοί στην καταστροφή της οικονομίας, οφείλουν να ενοχοποιηθούν επειδή αντιδρούν στη διαφημιζόμενη ανόρθωσή της εμποδίζοντας το κυβερνητικό έργο.
Όποιος αντιδρά στην εφαρμοζόμενη πολιτική, δεν είναι απλώς αντίπαλος του κυβερνητικού σχηματισμού, είναι επικίνδυνος εχθρός της νομιμότητας, της πατρίδας, της κοινωνίας, της τάξης, είναι απόβλητος, ξένο σώμα στο κοινοβούλιο. Είναι μίασμα. Αυτό είναι το μήνυμα, που δείχνει και πώς καταλαβαίνουν κάποιοι το τέλος της μεταπολίτευσης: σαν επιστροφή στη δεκαετία του ’50…
Η μεταμφίεση του θύτη
Και επειδή το θύμα κερδίζει συνήθως τη συμπάθεια του κοινού, η κυβέρνηση αντιστρέφει προκλητικά την πραγματικότητα και εμφανίζει τον εαυτό της ως θύμα βίαιης συμπεριφοράς, αυτή που, ως φορέας της κρατικής βίας, πνίγει κάθε προσπάθεια καταγραφής της λαϊκής θέλησης. Ολοφύρεται, γιατί τάχα εμποδίζουν την επικοινωνία της με το λαό, αυτή, που έχει στα πόδια της όλα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, ιδιωτικά και δημόσια, έτοιμα να της κάνουν κάθε χατίρι και να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου. 
Εκείνοι λοιπόν που οφείλουν να νιώθουν ένοχοι, δεν είναι εκείνοι που μας βιάζουν καθημερινά, αλλά εκείνοι που προβάλλουν προσκόμματα στη βίαιη μετατροπή τους σε αιώνια θύματα. Αυτή είναι η λογική τους. 
Πολύ περισσότερο, εκείνοι που ισχυρίζονται ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, άλλη, ριζικά διαφορετική πολιτική. Αυτοί πρέπει να απομονωθούν ως επικίνδυνοι και εκτός νόμου. Αυτό κάνει σήμερα το κυβερνητικό επιτελείο: στοχοποιεί όποιους αντιστέκονται, όποιους δείχνουν άλλη διέξοδο.
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί, όμως, εστιάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο αδύναμος κι αν είναι από τους εσωτερικούς διχασμούς του, όσο ατελής κι αν είναι η πολιτική πρότασή του, είναι εκείνη η πολιτική δύναμη της αριστεράς, που δεν παραπέμπει σε κάποιο μακρινό μέλλον τη διεκδίκηση μιας ριζικά διαφορετικής πολιτικής, όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες για το σοσιαλισμό (όπως κάνει το ΚΚΕ, γι’ αυτό η κυβέρνηση το θέτει τώρα στο απυρόβλητο), αλλά καλεί σε αγώνες –και υποστηρίζει τα κινήματα– που διεκδικούν σήμερα τη ρήξη με την αντιλαϊκή και αδιέξοδη πολιτική, τη σύμπηξη ενός συνασπισμού κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων ικανού να επιβάλει μια πολιτική αναδιαπραγμάτευσης και γενναίας περικοπής του χρέους, καταπολέμησης της ύφεσης και της ανεργίας, ενίσχυσης του δημόσιου τομέα, αναδιανομής του πλούτου και πολιτικού-κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας. Μια πολιτική που αρχίζει να συζητιέται και είναι σε θέση να πείσει ότι ο κυβερνητικός δήθεν μονόδρομος είναι φενάκη.
Η ενοχοποίηση αυτής της πολιτικής επιχειρείται. Και επιλέγεται ο ΣΥΡΙΖΑ για στοχοποίηση για… καλό και για κακό, δηλαδή:
Πρώτον, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκείται σ ‘αυτό που μας παραχωρεί «απλόχερα» η κυβέρνηση, δηλαδή στο «δικαίωμα έκφρασης της γνώμης» με αντίτιμο την υποταγή στην κυβερνητική πολιτική, σύμφωνα με το δόγμα «λέγε ό,τι θες και κάνε ό,τι σου λέμε».
Διεκδικεί για κάθε κίνημα το δικαίωμα να αγωνίζεται για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής –ζητάει τώρα δημοψήφισμα ή εκλογές– δεν νομιμοποιεί αυτή την κυβέρνηση και την πολιτική της και καλεί κάθε πολίτη να μην τη νομιμοποιήσει. Να μην υπακούσει, να αντισταθεί. Εμπράκτως και όχι απλώς συμβολικά.
Θα δυναμώσει
ο «αδύναμος κρίκος»;
Δεύτερον, επειδή  ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την εκτίμησή τους, μπορεί να είναι ο αδύναμος κρίκος. Εκτιμούν ότι δεν έχει τους μηχανισμούς αντίδρασης εκείνους, που θα μπορέσουν να αντικρούσουν αποτελεσματικά την γκεμπελικής έμπνευσης προπαγάνδα τους, ούτε να προστατευτεί από πιθανές προβοκάτσιες.
Γι αυτό και επιχειρούν να τον παρασύρουν σε ένα είδος βεντέτας με τον Πάγκαλο, όπου όλα είναι δυνατά.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αφήσει τους συκοφάντες να βαυκαλίζονται και τα δώσει όλα για να μπορέσει η οργή του ασφυκτικά πιεσμένου νέου, μισθωτού, συνταξιούχου, αυτοαπασχολούμενου να συναντήσει την ελπιδοφόρα αγωνιστική πολιτική πρόταση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, κανένα κυβερνητικό ή άλλο επικοινωνιακό επιτελείο δεν θα κατορθώσει να πετύχει τους αντιδημοκρατικούς και αντιλαϊκούς στόχους του.
Όλοι όσοι βυσσοδομούν σήμερα εναντίον του προσποιούμενοι τα θύματα, θα υποχρεωθούν τότε να δώσουν λόγο σ’ αυτούς που προσπαθούν να πείσουν με κάθε τρόπο ότι μόνος δρόμος  σωτηρίας είναι η αποδοχή της “μοίρας”, το “σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω”.
Χ. Γεωργούλας