Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Πολυτελή αυτοκίνητα για τους Βουλευτές



Το πρόταγμα είναι ηθικό, όχι αισθητικό

Tης Μαριας Κατσουνακη
Από την εγκύκλιο Ραγκούση για την άμεση αντικατάσταση των κρατικών αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού έχει περάσει περίπου ενάμισης χρόνος. Πρόσφατα στοιχεία για τον αριθμό των αποσυρθέντων και το ύψος της μείωσης των δαπανών δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Συμπτωματικά, όμως, τις τελευταίες ημέρες υπήρξαμε αυτήκοοι μάρτυρες δύο περιστατικών. Το πρώτο, στο πλαίσιο διαγωνισμού για την κατασκευή δημόσιου έργου. Εμπλεκόμενος στη διαδικασία ζήτησε να προβλεφθεί στον διαγωνισμό ότι θα διατίθεται στον επιβλέποντα του έργου ένας συγκεκριμένος τύπος αυτοκινήτου με προδιαγραφές πολυτελείας. Το δεύτερο αφορά δημόσιο οργανισμό στον οποίο ο νέος διευθυντής με έκπληξη διαπίστωσε ότι έχουν αγοραστεί δύο ακριβά αυτοκίνητα για τη δική του μετακίνηση, καθώς και εκείνη του προέδρου του Δ. Σ. Ο μηχανισμός, εν προκειμένω, λειτούργησε με τον τρόπο στον οποίο είχε έως τώρα εκπαιδευθεί. Ουδείς αναρωτήθηκε αν τα νέα στελέχη επιθυμούν υψηλά κυβικά. Θεωρήθηκε δεδομένο. Και το ευτράπελο: και οι δύο θέλουν να απαλλαγούν από την αγορά και να διαθέσουν τα χρήματα υπέρ των εργαζομένων, αλλά υπάρχει νομική εμπλοκή.
Οι αλλαγές προς το ορθολογικότερο και δικαιότερο είναι επίπονη προσπάθεια και συχνά χωρίς αποτέλεσμα. Φταίει ο λανθασμένος τρόπος που επιχειρείται, τα ρυθμισμένα επί δεκαετίες, προς την ιδιοτελή κατεύθυνση, ανακλαστικά κυβερνώντων και κυβερνωμένων; Η απροθυμία ορισμένων, πάντως, να προσαρμοστούν στις συνθήκες που επιβάλλει η κρίση, ενώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξαναγκάζεται να ζήσει αλλιώς, είναι τουλάχιστον προκλητική.
Σε παλαιότερα δημοσιεύματα είχε καταγραφεί ότι 121 βουλευτές διαθέτουν υπερπολυτελή αυτοκίνητα 4.500 κυβικών, επιβαρύνοντας για τη συντήρησή τους το ελληνικό Δημόσιο. Πέρασε ένας χρόνος από τότε. Υπήρξαν δραστικές παρεμβάσεις;
Εάν το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν δώσει το παράδειγμα ενός διαφορετικού τρόπου διαβίωσης, κανένα μέτρο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό και να εφαρμοστεί. Θα μοιάζει πάντα άδικο, ανώφελο, τιμωρητικό. Θα ενεργοποιεί μόνο δυσφορία και επιθετικότητα. Και από την άλλη, οι συνήθειες όσων κατέχουν θέσεις εξουσίας στον δημόσιο τομέα δεν πιστώνονται μόνο στο προσωπικό γούστο. Το αποτύπωμα της σπατάλης του δημόσιου χρήματος στο κοινωνικό σώμα είναι, σε αυτούς τους καιρούς, βαθύ και πολύσημο. Η κατάχρηση κρατικής εξουσίας και η ιδιοποίηση δημόσιας περιουσίας εγγράφεται και στα, εκ πρώτης όψεως, λιγότερο σημαντικά και δευτερεύοντα.
Oταν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιβεβαίωση και στην ξιπασιά καταργείται, οι αντιδράσεις γίνονται απρόβλεπτες. Η εξάρτυση του ρόλου των δημοσίων προσώπων οφείλει να είναι λιτή. Δεν είναι αισθητικό το πρόταγμα, αλλά ηθικό. Εφ' όσον, όπως ισχυρίζεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, τα «λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί», μήπως θα πρέπει και να ζήσουμε αλλιώς όλοι μαζί;
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_20/02/2011_1294499

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου