Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Αχρηστη συμμετοχή συνδικάτων

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου


Διαμαρτύρονται οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, λέγοντας ότι οι υπουργοί νομοθετούν χωρίς, προηγουμένως, «να ακούσουν τις προτάσεις των εργαζομένων». Συμφωνώ ότι η διαβούλευση είναι απαραίτητη. Οσα συμβαίνουν, όμως, δείχνουν ότι οι συνδικαλιστές δεν είναι ειλικρινείς. Ζητούν ένα τραπέζι «διαπραγματεύσεων» όχι για να καθίσουν, αλλά για να το εγκαταλείψουν. «Θα κάνουμε διάλογο στα (τηλεοπτικά) παράθυρα», διευκρίνισε χαρακτηριστικά συνδικαλιστής του πασοκικού χώρου.
Υπάρχει άλλος ένας θάλαμος επιχειρήσεων της Δημοκρατίας, ο οποίος εξευτελίζεται εξίσου από τους συνδικαλιστές, πολύ φοβάμαι και τα υπουργικά επιτελεία. Η επεξεργασία των νομοσχεδίων γίνεται στις θεματικές επιτροπές των βουλευτών. Σε διαδοχικές ακροάσεις κατατίθενται οι απόψεις οικονομικών, κοινωνικών και επιστημονικών εκπροσώπων.
Γιατί λοιπόν πληρώνουμε τόσα χρήματα, προκειμένου να παρεμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας των ΔΕΚΟ, εκπρόσωποι των συνδικάτων. Κανείς δεν έχει ποτέ μετρήσει το συγκεκριμένο κόστος. Στις περίφημες συμβάσεις και οργανισμούς υπάρχουν ρυθμίσεις για αδιευκρίνιστο αριθμό προνομίων, όλα στο όνομα της συμμετοχής των συνδικαλιστικών εκπροσώπων σε όλες τις πτυχές και σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων της επιχειρηματικής (αν μπορούμε να μιλήσουμε για τέτοια!) ζωής των ΔΕΚΟ.
Με νόμο του 1986, κατοχυρώθηκε η συμμετοχή των συνδικάτων στα Διοικητικά Συμβούλια των ΔΕΚΟ. Η εποχή ευνοούσε τα μοντέλα συνδιαχείρισης. Η οποία πάντως γίνεται σύμφωνα με όσα προβλέπει το δίκαιο των Ανωνύμων Εταιρειών, που θέλει τα μέλη των Δ.Σ. να μοιράζονται όλες τις ευθύνες. Μάλιστα, στην επιχειρηματική αγορά κυκλοφορούν δεκάδες ιστορίες για την αποτελεσματικότητα που αποκτά όποιος έχει μαζί του τον «συνδικαλιστή» του Δ.Σ., ειδικότερα σε ζητήματα προμηθειών.
Γιατί, όμως οι συνδικαλιστές καταγγέλλουν συνεχώς την έλλειψη συμμετοχής τους στη λήψη των αποφάσεων, όταν οι δικοί τους εκπρόσωποι είναι που συναποφασίζουν. Αν πάλι ο παλαιός αυτός νόμος είναι αναποτελεσματικός, ας παραιτηθούν. Ή, τουλάχιστον, ας επιστρέψουν τις αμοιβές τους. Οι οποίες μάλιστα είναι κρυφές και φορολογούνται με ειδικό (ευνοϊκό) καθεστώς. Ακόμη και σε επιχειρήσεις που υποτίθεται ότι έχουν ξεφύγει από το στενό Δημόσιο, στις άνετες καρέκλες των Δ.Σ. κάθονται εκλεκτά μέλη του συνδικαλιστικού κατεστημένου της χώρας. Δεν μπορεί άραγε ο έμπειρος κ. Κολλάς να συμβουλεύσει τον ΟΑΣΑ, μαζί με τον άλλο συνάδελφό του και μάλιστα να μεσολαβήσει προς τον υπουργό Ρέππα; Ποια ήταν η στάση των τριών της ΔΕΗ, κατά τη συζήτηση των νέων τιμολογίων; Τι θα ψηφίσουν στο Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας οι δύο συνδικαλιστές σε θέματα αγοράς και διαχείρισης των κρατικών ομολόγων; Πώς συνεννοείται με το γερμανικό μάνατζμεντ ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ στο Δ.Σ. του ΟΤΕ;
Αν οι «θεσμοί», οι νομικές διατάξεις και οι προβλέψεις των συλλογικών συμβάσεων και των εσωτερικών οργανισμών, δεν διασφαλίζουν σε όλους εμάς, τους φορολογούμενους πολίτες και, γενικότερα, στην οικονομική και κοινωνική ζωή, μια χρήσιμη συναίνεση, γιατί τους διατηρούμε; Αν όμως είναι άχρηστοι, γιατί τους πληρώνουμε;

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_15/01/2011_1294211

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου