Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Από το "λεφτά υπάρχουν" στο... "μαζί τα φάγαμε"

Ο πολιτικός απολογισμός του 2010

Tης Ευρυδίκης Δούκα
Το έτος 2010 αναμφισβήτητα θα μείνει στην ιστορία ως “έτος μνημονίου”, με όχι και τόσο κολακευτικά λόγια για τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα τις προηγούμενες δεκαετίες.
Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2009 με το σύνθημα “λεφτά υπάρχουν”. Με την αλλαγή του χρόνου διαπίστωσε ότι τα λεφτά... δεν υπάρχουν, καθώς ούτε το “τσουνάμι” των εξεταστικών που έστησε έφερε χρήματα στον κρατικό κορβανά, ούτε τα λεφτά που έδωσε ο ανυποψίαστος λαός έσωσαν την κατάσταση !

Ιανουάριος - Φεβρουάριος
Ο Γιώργος Παπανδρέου ψάχνει απεγνωσμένα τα λεφτά που “έκρυβε” επί πέντε χρόνια ο Κώστας Καραμανλής και επικεντρώνει τη στρατηγική του αφενός στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, τύπου μεταναστευτικού, και αφετέρου στην αμαύρωση της διακυβέρνησης Καραμανλή, στην οποία “χρεώνει” την οικονομική κρίση. Συστήνονται οι δύο πρώτες εξεταστικές για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και για το σκάνδαλο της Siemens. Τα σπρεντ άρχισαν να ανεβαίνουν επικίνδυνα και η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά με τη σειρά της άρχισε να “χρεώνει” στον πρωθυπουργό καθυστερήσεις. Καλά, για προσφυγή στο ΔΝΤ ούτε λόγος...

Μάρτιος - Απρίλιος
Ακόμα και τον Μάρτιο ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει τον ελληνικό λαό ότι δεν χρειάζεται η λήψη νέων μέτρων, ενώ κάνει δηλώσεις που αργότερα τις μετανιώνει, όπως ότι θα ήταν ολέθρια η προσφυγή στο ΔΝΤ. Μια πρώτη δέσμευση των Βρυξελλών ότι θα μας στηρίξει καθησυχάζει τον Γ. Παπανδρέου και εκείνος με τη σειρά του καθησυχάζει εμάς: “Έχουμε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, τα οποία εγκρίθηκαν από την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πιστεύω πως δεν χρειάζονται άλλα μέτρα. Τώρα χρειάζεται η εφαρμογή τους”. Πλην όμως, ανήμερα της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου μαθαίνουμε ότι στην κρίσιμη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες κλείδωσε η προσφυγή στο ΔΝΤ με τη συμμετοχή της ΕΕ. Η κυβέρνηση δίνει επικοινωνιακό αγώνα για να πείσει την κοινή γνώμη ότι η συμμετοχή της Ευρώπης θα μειώσει τις επιπτώσεις από τις γνωστές καταστροφικές συνταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η ΝΔ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι μετέτρεψε την κρίση ελλείμματος σε κρίση χρέους καθώς, όπως αποκαλύφθηκε, είχε αφήσει έλλειμμα 15,2% και όχι 9% όπως νομίζαμε όλοι. Οι όροι της προσφυγής επικυρώνονται στις 11 Απριλίου, αφού η Ευρώπη πιάστηκε στον... ύπνο. Ο έλληνας πρωθυπουργός βλέπει την καλή πλευρά: ότι δηλαδή ανάγκασε την ΕΕ να φτιάξει μηχανισμό. Στις 15 Απριλίου και επισήμως ο υπουργός Οικονομικών ζητάει από τον επίτροπο Όλι Ρεν βοήθεια. Η βοήθεια έρχεται με τη μορφή των τροϊκανών, που έχουν ξεμείνει από τότε στη χώρα μας. Στις 23 Απριλίου ο πρωθυπουργός πετάγεται μέχρι το Καστελόριζο και εν μέσω τιτιβισμάτων, μπροστά στη θάλασσα, μας ανακοινώνει τα νέα: “Ήρθε η στιγμή, τον χρόνο που δεν μας δίνουν οι αγορές, αυτόν τον χρόνο να μας τον δώσει η απόφαση που πήραμε όλοι μαζί οι ηγέτες των χωρών της Ευρώπης για να στηριχθεί η Ελλάδα. Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, που από κοινού δημιουργήσαμε στην ΕΕ”.

Μάιος - Ιούνιος
Το μνημόνιο εισβάλλει στη Βουλή και στη ζωή μας. Στις 6 Μαΐου η κυβέρνηση, ο ΛΑΟΣ και η Ντόρα Μπακογιάννη από τη ΝΔ υπερψηφίζουν το κείμενο του μνημονίου. Η ΝΔ και η Αριστερά το καταψηφίζουν και το πολιτικό σύστημα βγαίνει αποδεκατισμένο.
Τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψηφίζουν “παρών” και διαγράφονται επιτόπου. Πρόκειται για τους Σοφία Σακοράφα, Γιάννη Δημαρά και Βασίλη Οικονόμου. Αντίστοιχα διαγράφεται επιτόπου και η Ντόρα Μπακογιάννη από τη ΝΔ και οι δρόμοι του Αντώνη Σαμαρά και της Ντόρας Μπακογιάννη χωρίζουν. Αμέσως ανοίγει το ασφαλιστικό και καταργούνται όλα τα προνόμια, όπως η πρόωρη συνταξιοδότηση. Ο υπουργός Απασχόλησης Ανδρέας Λοβέρδος βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα ενώ δηλώνει κυνικά “τα ταμεία είναι μείον”. Στο στόχαστρο των τροϊκανών μπαίνει και το δημόσιο, ξεκινώντας από τους μισθούς και τις συντάξεις. Στις 27 Ιουνίου ο Φώτης Κουβέλης αποχωρεί από τον ΣΥΝ και αναγγέλλει την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Μαζί του αποχωρούν και οι βουλευτές Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός.

Ιούλιος - Αύγουστος
Η ΝΔ υψώνει τη σημαία του αντιμνημονίου διαβλέποντας ότι η κοινωνική έκρηξη είναι προ των πυλών. Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς από το Ζάππειο υποστηρίζει ότι έχει τη μαγική συνταγή για να μηδενίσει το έλλειμμα μέσα σε έναν χρόνο και ξεκινά νέος γύρος αντιπαράθεσης με το κυβερνών κόμμα. Τον Αύγουστο τα κομματικά επιτελεία επιλέγουν υποψήφιους περιφερειάρχες. Το ΠΑΣΟΚ επιλέγει για τη “μητέρα των μαχών” στην Αττική τον νομάρχη Αθηνών Γιάννη Σγουρό και ο Αντώνης Σαμαράς τον Βασίλη Κικίλια, προκαλώντας θύελλα εσωκομματικών αντιδράσεων. Στο μεταξύ έχει ανεξαρτητοποιηθεί ο Κώστας Κιλτίδης και έχει διαγραφεί ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος
Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι το αντιμνημονιακό μέτωπο κερδίζει έδαφος και ότι κινδυνεύει να συντριβεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Πρόσωπο-κλειδί ο ανεξάρτητος Γιάννης Δημαράς, ο οποίος συσπειρώνει τους δυσαρεστημένους του παλιού ΠΑΣΟΚ που δεν μπορούν να συμβιβαστούν στην ιδέα ότι το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ ακολουθεί φιλελεύθερη πολιτική. Στη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος συναινεί και η αυτόνομη κάθοδος του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Αλέξη Μητρόπουλου. Ο Γ. Παπανδρέου σε διακαναλική συνέντευξη απειλεί ευθέως με πρόωρες εκλογές.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος
Η τρόικα απαιτεί ελαστικές εργασιακές σχέσεις και η κυβέρνηση συναινεί. Τα κεκτημένα χάνονται μεμιάς και στο λεξιλόγιό μας μπαίνει η φράση “επιχειρησιακή σύμβαση”. Κανένας εργαζόμενος πλέον δεν αισθάνεται ασφαλής στη θέση του, η ανεργία εκτινάσσεται και οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι γκρινιάζουν για τις περικοπές που υφίστανται σε επιδόματα και υπερωρίες. Παράλληλα, οι πρόωρες εκλογές αποφεύγονται αλλά το πολιτικό σκηνικό πλέον δεν έχει σχέση με τον παραδοσιακό δικομματισμό που ξέραμε. Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει μετά από δεκαετίες τους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης ενώ η ΝΔ κερδίζει τον δήμο του Πειραιά. Οι περιφέρειες μοιράζονται και η Ντόρα Μπακογιάννη ιδρύει δικό της κόμμα, τη Δημοκρατική Συμμαχία. Στους δικούς της ανεξάρτητους προστίθεται και ο Γιώργος Κοντογιάννης. Η κυβέρνηση προβάλλει διαρκώς τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και με την... τρίτη δόση του δανείου στον κρόταφο αναθεωρεί τρεις φορές το μνημόνιο και καταθέτει τον προϋπολογισμό του 2011. Τον καταψηφίζει όλη η αντιπολίτευση και μαζί της και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Παπαχρήστος ο οποίος εντάσσεται στην ομάδα των ανεξαρτήτων. Ο Ντομινίκ Στρος Καν του ΔΝΤ και ο Όλι Ρεν της ΕΕ επισκέπτονται τη Βουλή και μας διαβεβαιώνουν ότι θα πάρουμε την τέταρτη δόση, ύψους 15 δισ. ευρώ. Πλην όμως έχουν ζητήσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, μεταξύ άλλων το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το ενιαίο μισθολόγιο και το νοικοκύρεμα των ΔΕΚΟ.
http://www.makthes.gr/news/politics/67137/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου