Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

ΓΙΑ THN ΑΔΗΛΩΤΗ

Έμαθα ότι πέθανε και της είχα γράψει το 1987 ένα ποίημα, που το παραθέτω παρακάτω. Περιλαμβάνεται στο Βιβλίο μου Η ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ, που περιέχει ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ και ΠΟΙΗΜΑΤΑ Εκδ. 2009, το οποίο ΧΑΡΙΖΩ σε όποιον-α το ζητήσει.

            Η ΑΔΗΛΩΤΗ





Ειν’ η ζωή της μαύρη διαδρομή ,

απ’ το café felicita ως το Hotel πηγαίνει ,

με το παλιό εργαλείο της να βγάζει το ψωμί ,

στο σκοτεινό δωμάτιο όταν βαριανασαίνει.



Στο πρόσωπό της μόνιμα το κτυπητό κραγιόν

που μοιάζει φωτοστέφανο στα χαλασμένα δόντια

θε να πληρώσει η άμοιρη , μ’ αυτό, και το σχολείο των γιων

μα ειν’ η ταρίφα της μικρή κι’ απέραστα τα εμπόδια.



Απ’ την πολλή τη δούλεψη πάθαν τα σωθικά ,

τα βίτσια για ν’ ανέχεται κάθε φτηνού χωριάτη ,

σα σκλάβα να υποκλίνεται στον κάθε κερατά ,

που για ένα ξεροκόμματο τη ρίχνει στο κρεβάτι.



Όμως τις νύκτες μόνη της συχνά ονειροπολεί ,

πως φεύγει απ’ το felicita, πως φεύγει απ’ το βαρδάρη

πως τάχατες σταμάτησε το σώμα να πουλεί

κι’ έρχεται κι’ ένας πρίγκιπας κοντά του να την πάρει.



Να φύγει πάντα ήθελε να πάει μακριά ,

στη Σαλονίκη πίσω της να ρίξει μαύρη πέτρα . . .

μα πέταξε τα χρόνια της και ξόφλησε γριά

και τώρα κάπου κείτεται βαθιά στα δύο μέτρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου