Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Μοναξιά


Καθώς έφευγε η μέρα

κάθισε στο παράθυρο,

να δει τη φυγή της.

Ήταν πάλι άδεια,

μια μέρα αδειανή.

Αυτός δεν ήρθε,

πάλι δεν φάνηκε.

Μακριά ο ορίζων

ψυχρός και ξένος

μέσα, το σπίτι

προσμένει ακόμη

κι αυτό πονάει.

Κοιτάζει πέρα

τους άδειους δρόμους,

μέσα της πνίγει

έναν λυγμό.......

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου