Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Βλέπει κανείς καμιά ελπίδα;

Κάθε μέρα πηγαίνω στο γραφείο με το αστικό. Εδώ και 25 χρόνια. Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ μιαν αλλαγή στα μαγαζιά, στα 7 αυτά χιλιόμετρα. Πρώτη φορά βλέπω τόσα να είναι άδεια, να νοικιάζονται, ή να πουλιούνται. Οι υπάλληλοι που απολύθηκαν και οι πρώην καταστηματάρχες, τι κάνουν, με τι πόρους ζουν;

Μια βόλτα να πας στη βιομηχανική ζώνη, τα ίδια. Οι τράπεζες έχουν μαζέψει όλα τα ακίνητα, που πριν ήταν βιοτεχνίες, βιομηχανίες. Εκατοντάδες οι απολυμένοι εργάτες.

Θέλω να πάω στην επαρχία πληρώνω διπλάσια βενζίνη. Το ίδιο πληρώνουν οι εργαζόμενοι με μισές τώρα αποδοχές, διπλάσιες τιμές.

Και όλα είναι μια αλυσίδα. Ο ένας επηρεάζει τον άλλο (εκτός από αυτούς που τα έβγαλαν έξω και έχουν διαμερίσματα στο Ντουμπάι και στο Λονδίνο, αυτοί δεν επηρεάζονται).

Πολύς κόσμος πεινάει και περισσότερος θα πεινάσει. Βλέπει κανείς καμιά ελπίδα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου