Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

1. Οι Βουλευτές, τα κόμματα

          Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Με μερικές εξαιρέσεις ανά τις δεκαετίες, ο μέσος βουλευτής είναι υπαίτιος για το ραγιαδισμό της Ελλάδας. Όταν λέμε βουλευτής, εννοείται και το αναχρονιστικό μοντέλο του κόμματος. Στη λέξη «Βουλευτής», προσπάθησα να βρω μια πρόταση, που να της ταιριάζει περισσότερο. Βρήκα μόνο τις λέξεις «ρουσφέτι, μέσον, δόντι, κλέψιμο, σύνταξη, φορολογικές ατέλειες».
            Από το ρουσφέτι, ή μέσον, ή δόντι ξεκινούν τα πάντα. Ο βουλευτής εκμεταλλευόμενος τη θέση του παρανομεί, παραβιάζοντας το Σύνταγμα (άρθρο 4 παρ. 1 και 2). Το ρουσφέτι ευνοεί τον ανάξιο και καταδικάζει τον άξιο. Οι βουλευτές με την πρακτική του ρουσφετιού, σέρνουν το λαό και τον μεταβάλλουν σε φανατισμένο όχλο. Ανεπάγγελτοι οι περισσότεροι, έχουν επάγγελμα το ρουσφέτι. Μεταξύ τους τα βρίσκουν με ποσοστά. Ο συμπολιτευόμενος δέκα, ο αντιπολιτευόμενος τρείς για παράδειγμα. Μετά αλλάζουν θέσεις.
            Υποτίθεται ότι η δουλειά της Βουλής είναι να νομοθετεί. (Νομοθετική Λειτουργία). Στην πράξη ο βουλευτής, που προκρίθηκε σε υπουργό, αναθέτει στους κάθε λογής συμβούλους του να καταρτίσουν το νομοσχέδιο. Μετά μοιράζουν έτοιμες τις εισηγήσεις στους επιλεγμένους βουλευτές, εκείνοι τις διαβάζουν τσάτρα-πάτρα και τα κουκιά ψηφίζουν. Και ανάθεμα αν ξέρουν τι ψηφίζουν οι περισσότεροι! Το ίδιο γίνεται και στην αντιπολίτευση, αλλά οι εκεί τεχνοκράτες, κριτικάρουν το νομοσχέδιο και βρίσκουν τα αρνητικά, το καταψηφίζουν και όλοι μαζί κάνουν το καθήκον τους με το παραπάνω. Γι’ αυτό η Ελλάδα γέμισε νόμους, γραφειοκρατικούς, μακριά από τον παλμό της εποχής και του κόσμου, με ακαταλαβίστικες λεπτομέρειες και μπερδέματα.
            Ο μέσος βουλευτής αμείβεται πλουσιοπάροχα για το κακό που κάνει. Καταξοδεύει το κράτος με τις σπατάλες, (τις οποίες οι νόμοι, που οι ίδιοι ψηφίζουν, τις δικαιολογούν) και «φτιάχνεται» μια για πάντα, φτιάχνει και τα παιδιά του για να μη χαθεί η ράτσα.
            Συνεπώς, αν θέλεις κύριε ΓΑΠ «να φτιάξουμε μια καλύτερη Ελλάδα, να κάνουμε μια νέα αρχή»,Ξεκίνα από τους βουλευτές!. Και αφού δεν ξέρεις να τους επιλέγεις να στέκονται στο ύψος του αξιώματός τους, τότε μείωσέ τους, σε αριθμό κάτω των εκατό. Για το μικρό κράτος μας φτάνουν και περισσεύουν. Έτσι θα εξοικονομήσεις και χρήμα και υπόληψη.

         Αλλά χειρότεροι είναι οι τύποι που απαρτίζουν το κομματικό κατεστημένο. Οι γραμματείς και οι άλλοι αξιωματούχοι του κάθε κόμματος. Αυτοί κινούν τα νήματα εισηγούνται τα ρουσφέτια, τις λίστες των υποψηφίων βουλευτών, «διορίζουν» υποψηφίους για δημάρχους και άλλες θέσεις, επιβραβεύουν τους ηλίθιους, αρκεί να δηλώνουν πίστη στις αρχές του κόμματος.
       Οπότε το συμπέρασμα είναι ότι οι συνδεμένοι με τα κόμματα πολίτες ευνοούνται και οι υπόλοιποι αδικούνται. Αν καταργήσουμε τους πολιτικούς, όπως χαρακτηρίζονται παραπάνω, τότε φίλε Γιώργο, μόνο τότε, βάζεις τα θεμέλια για νέα Αρχή.

Σημ.
 Είδες Γιωργάκη, που σε κατάλαβαν οι αγορές; Δε σε πιστεύουν με τίποτε, όσο δραματικός και να παρουσιάζεσαι. Βλέπουν δίπλα σου τους ευτραφείς  (Πάγκαλο και Βενιζέλο), με διαβάζουν κιόλας, και απογοητεύονται από την κατάσταση. Οπότε άρχισε να κάνεις αυτά που σου λέω. Και, υπόψιν, δε θέλω αμοιβή!

1 σχόλιο:

  1. Οι βουλευτές είναι η κατάρα του τόπου. Έπρεπε να πληρώνονται όσο ο τελευταίος Δημόσιος Υπάλληλος
    Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή