Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

κολιός γούνα

Η κοκκώνη
Το Σάββατο που μας πέρασε, πήγαμε για τσαπαρί. (Με το Μανόλη και φυσικά την Κοκκώνη). Ο σκοπός μας ήταν να βγάλουμε μια τηγανιά, για να πιούμε τη γράπα μας.(Πηγαίνοντας τη βάρκα, είδαμε πρώτη φορά φέτος, έναν
πανέμορφο τσαλαπετεινό) Πραγματικά, βγάλαμε τέσσερα ανάξια  λόγου, μία δράκαινα μεγάλη και δύο κολιούς, υπέροχους. Μας φτάνουν, είπαμε και αποχωρήσαμε.
Ανοίξαμε μετά τους κολιούς «γούνα» και μόλις που χωρούσε ο καθένας μόνος του στο τηγάνι. Βαρεθήκαμε να ανάψουμε κάρβουνα για τόσα λίγα ψαράκια, κι έτσι τα τηγανίσαμε στο κιόσκι και μας συνόδευσαν υπέροχα στο ποτό μας. Ατενίζαμε και τα φυτά μας που πρασίνιζαν και ήμασταν ευτυχισμένοι, -να χτυπήσω ξύλο-. Ξεχάσαμε για λίγο τη χώρα που ζούμε. Ο ήλιος είχε όλην αυτή την ώρα παραμερίσει τα μαύρα σύννεφα που ήταν φορτωμένα με τις σκοτούρες του μέλλοντος. Το απόγευμα όλα είχαν τελειώσει.

1 σχόλιο: